II SA/Gd 189/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 27 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. E. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 27 stycznia 2016 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Starosty z dnia 8 kwietnia 2014 r., nr [..], o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki Ł. w km 82+810 dla celów energetycznych i zbiornika wodnego objętego Programem Małej Retencji Wodnej Województwa oraz w celu poboru wody dla Gospodarstwa Rybackiego [..]. Zaskarżoną decyzję podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 8 czerwca 2012 r. Starosta odmówił udzielenia E. M. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki Ł. do rzędnej 107,8 m n.p.m., a po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia 20 grudnia 2012 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta decyzją z dnia 8 kwietnia 2014 r. odmówił E. M. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki Ł. w km 82+810 dla celów energetycznych i zbiornika wodnego objętego Programem Małej Retencji Wodnej Województwa oraz w celu poboru wody dla Gospodarstwa Rybackiego [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji E. M. zarzucił, że została wydana wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, a w szczególności wbrew treści i wnioskom Ekspertyzy Hydrologicznej Stopnia Wodnego [..] autorstwa D. D. – S. oraz wbrew Opinii Hydrologicznej prof. M. G. Według odwołania wnioskowany pobór wody na potrzeby energetyczne nie narusza przepływu nienaruszalnego rzeki Ł. bez względu na to, na jakim poziomie zostanie on ustanowiony. Starosta pominął fakt, że według ekspertyzy i opinii istnieje możliwość wykorzystania nadwyżki wody na cele energetyczne przy zapewnieniu poboru wód na stawy, wynikającego z pozwolenia wodnoprawnego z dnia 26 maja 2000 r. nr [...]. Wskazał, że małżonkowie K. nie są następcami prawnymi gospodarstwa rybackiego w K. Zarzucił staroście przedłużanie postępowania oraz bezpodstawne twierdzenie, że właścicielem jazu jest Marszałek Województwa, w imieniu którego działa Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa, gdyż przed Sądem Rejonowym pod sygn. akt: IC 1084/12 toczy się proces o własność tego jazu pomiędzy Skarbem Państwa a skarżącym. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia 10 września 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzji Starosty w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja kasacyjna została zaskarżona przez E. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 757/14, uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 10 września 2014 r. Sąd stwierdził, że to organ drugiej instancji winien dokonać niezbędnych ustaleń w celu oceny zasadności wniosku E. M., gdyż nie wykazał istnienia przesłanek zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniających przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Według sądu organ odwoławczy miał dostateczne podstawy do samodzielnej oceny, czy udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, o które ubiega się wnioskodawca, nie będzie prowadzić do naruszenia wymagań art. 125 pkt 3 ustawy Prawo wodne, a w przypadku uznania, że sprawa nie jest dostatecznie wyjaśniona pod względem faktycznym, winien skorzystać z art. 136 k.p.a. Z uzasadnienia wyroku wynika także, że nie stanowi uzasadnienia dla uchylenia decyzji organu pierwszej instancji stwierdzona przez organ odwoławczy konieczność zmiany przez E. M. wniosku wraz z instrukcją gospodarowania wodą, gdyż co do zasady treść wniosku wyznacza zakres postępowania. Sąd wskazał również, że organ odwoławczy winien ustalić krąg stron postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia 27 stycznia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 8 kwietnia 2016 r. Decyzję odwoławczą podjęto po powtórnie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 757/14. Organ odwoławczy ustalił krąg stron postępowania uznając za stronę I. S. – K. współwłaścicielkę działek nr [..]-[..], na których znajduje się gospodarstwo rybackie. Po analizie zebranej dokumentacji, w tym Ekspertyzy hydrologicznej stopnia wodnego K. z 2013 r. oraz Opinii hydrologicznej z 2015r. uznał, że następującym osobom: K. S. (właścicielowi dziatek nr [..]) oraz M. K. (właścicielowi działki nr [..]), K. T. (właścicielowi działki nr [..]), P. W. (właścicielowi działek nr [..],[..]), Z. W. (właścicielowi działki nr [..]), J. S. (właścicielowi działek nr [..],[..]), L. S. (właścicielowi działki nr [..]), K. S. (właścicielowi działki nr [..]), nie przysługują status stron przedmiotowego postępowania wynikający z art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne. Zasięg cofki wywołanej piętrzeniem wód rzeki Ł. na jazie K. do rzędnej 107,80 m n.p.m. kończy się przed działkami będącymi własnością w/w rolników i nie ma wpływu nawet na stację pomp [..] w km 85+180 km rzeki Ł. Organ odwoławczy w toku postępowania zobowiązał skarżącego do uzupełnienia operatu wodnoprawnego oraz instrukcji gospodarowania wodą, które uwzględniałyby zależne od siebie korzystanie z wód przyznające pierwszeństwo uprawnieniom wynikającym z decyzji Starosty z dnia 26 maja 2000 r. nr [...]. Pismem z dnia 19 października 2015 r. E. M. udzielając odpowiedzi na wezwanie organu wyjaśnił, że w operacie wodnoprawnym i w instrukcji gospodarowania wodą nie może przyjąć innej wartości przepływu nienaruszalnego niż Qn=0,75 m3/s. Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku K. S. o przeprowadzenie oględzin na działkach będących jego własnością - nr [..] i [..], wyjaśniając, że kwestia zasięgu oddziaływania piętrzenia na stopniu wodnym K. do rzędnej 107,8 m n.p.m. została już ustalona i brak jest dowodów na jej podważenie. Nie uwzględniono również ponownych wniosków K. S. o przeprowadzenie dowodu z oględzin, przeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego celem ustalenia wpływu piętrzenia wód rzeki Ł. na grunty przyległe (zasięg oddziaływania) oraz o zwrócenie się do ZMiUW [...] OT w B. o wyjaśnienie swojego stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 01.06.2012r. pełnomocnik B. K. i I. S. – K., złożył do akt "Opinię hydrologiczną dotyczącą stopnia wodnego K. na rzece Ł. w km 82+810, zawierającą wyliczenia przepływów dyspozycyjnych i nienaruszalnych oraz cofki dla rzeki Ł. w miejscowości K.", sporządzoną przez prof. [..] dr hab. R. C., dr I. C. i mgr Ł. P. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego z dnia 27 stycznia 2016 r. wynika, że Starosta prowadził równolegle dwa odrębne postępowania dotyczące tego samego obiektu - jazu w K. Postępowanie wszczęte na wniosek z dnia 24 października 2012 r. B. K. i I. S. – K. (nr [..]) dotyczyło piętrzenia wód rzeki Ł. w km 82+810 dla potrzeb [...] w miejscowości K., gm. C. za pomocą jazu w K., do rzędnej 107,6 m n.p.m., przy zachowaniu przepływu nienaruszalnego w wielkości Qn=0,27 m3/s. Natomiast niniejsze postępowanie wszczęte na wniosek E. M. z dnia 30 marca 2011 r. dotyczyło piętrzenia wód rzeki Ł. w km 82+810 do rzędnej 107,8 m n.p.m., do celów energetycznych MEW [..] i zbiornika wodnego objętego Programem małej retencji województwa [..] oraz w celu poboru wody dla Gospodarstwa Rybackiego w K., a także poboru wód do celów energetycznych MEW [..] w ilości QMEW=0,48 ™VS + 0,88 m3/s, przy zachowaniu przepływu nienaruszalnego w wielkości Qn=0,75 m3/s. Organ ustalił, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje odnoszące się do wysokości piętrzenia na stopniu wodnym w K. - decyzja Wojewody z dnia 27 czerwca 1983 r. nr [...] (Starosta decyzją z dnia 28 stycznia 2015 r. nr [..] stwierdził jej wygaśnięcie) - stanowiąca pozwolenie wodnoprawne na piętrzenie do rzędnej 107,2 m n.p.m. oraz decyzja Starosty z dnia 26 maja 2000 r. nr [..] (ważna do 2020 r.) stanowiąca pozwolenie wodnoprawne m.in. na pobór wody z rzeki Ł. w ilości 0,60 m3/s, zawierająca obowiązek zachowania przepływu nienaruszalnego w rzece Ł. w wielkości Qn=0,27 m3/s oraz zainstalowania i utrzymania trwałego znaku wodnego określającego maksymalną rzędną piętrzenia 107,8 m n.p.m. B. K. i I. S. – K. korzystają z uprawnień wynikających z decyzji z dnia 26 maja 2000 r. jako następcy prawni zakładu - gospodarstwa rybackiego w K. oraz w wyniku przeniesienia praw i obowiązków na podstawie decyzji z dnia 30 marca 2011 r. nr [..], tj. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód na cele ośrodka hodowli ryb łososiowatych i odprowadzanie wód poprodukcyjnych po ich oczyszczeniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w odniesieniu decyzji z dnia 30 marca 2011 r. przenoszącej uprawnienia wodnoprawne na B. K. i I. S. – K. toczyło się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, w toku którego wydane zostało w dniu 28 marca 2012 r. rozstrzygnięcie Prezesa [..] dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 30 marca 2011 r. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II OSK 750/13 uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1046/12 i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Prezes [...] po kolejnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 481/15 o uchyleniu zaskarżonej decyzji Prezesa [..] z dnia 28 marca 2012 r. wydał w dniu 31 sierpnia 2015 r. decyzję nr [..]. Obecnie sprawa ta jest rozpatrywana w odrębnym postępowaniu przez Dyrektora RZGW w G. Do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 30 marca 2011 r. nr [...], małżonkowie K. mogą korzystać z uprawnień wynikających z decyzji z dnia 26 maja 2000 r. E. M. natomiast nie posiada obecnie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód z rzeki, ani również na piętrzenie wód do celów energetycznych MEW [..]. Biorąc to pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać uprawnień osób trzecich przysługujących wobec nieruchomości i urządzeń koniecznych do realizacji pozwolenia wodnoprawnego (art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne), dlatego też w rozpatrywanej sprawie należało mieć na względzie wszystkie prawa wynikające z pozwolenia wodnoprawnego z dnia 26 maja 2000 r., nr [...] oraz decyzji z dnia 30 marca 2011 r. przenoszącej te uprawnienia na B. K. i I. S. - K. W ocenie organu odwoławczego w toku uzupełniania materiału dowodowego konieczne było przedłożenie operatu wodnoprawnego wraz z instrukcją gospodarowania wodą, które uwzględniałyby zależne od siebie korzystnie z wód przyznające pierwszeństwo uprawnieniom wynikającym z decyzji z Starosty z dnia 26 maja 2000 r. W toku trwającego kilka lat postępowania wniosek E. M. z dnia 30 marca 2011 r. wraz z dołączoną do niego dokumentacją były uzupełniane. Ostateczne wersje operatu wodnoprawnego oraz instrukcji gospodarowania wodą, na podstawie których wnioskodawca chce uzyskać pozwolenie wodnoprawne zostały wykonane w lutym 2012 r. Na podstawie tej dokumentacji E. M. wnioskuje o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na okres 20 lat, na piętrzenie wód na jazie w km 82+810 rzeki Ł. do rzędnej 107,80 m n.p.m. dla potrzeb zbiornika retencyjnego i na pobór wód do celów energetycznych - napędu turbiny MEW [...],w ilości Qmew=0,480 m3/s ÷ 0,880 m3/s, przy zapewnieniu przepływu wody przez przepławkę w ilości Qp=0,270 m3/s, przepływu nienaruszalnego poniżej jazu Qn=0,750 m3/s oraz możliwości poboru wody przez gospodarstwo rybackie, w ilości równej przepływowi dyspozycyjnemu Qd=0,220 m3/s. Respektując prawa nabyte wynikające z pozostającej w obrocie prawnym i wywołującej skutki prawne decyzji Starosty z dnia 26 maja 2000 r. (obowiązującej do 2020 r., z której korzystają B. K. i I. S. – K.), tj. prawo do poboru wody z rzeki Ł. w ilości 0,60 m3/s oraz do zachowania przepływu nienaruszalnego Qbiol=0,27 m3/s, organ odwoławczy uznał, że wniosek E. M. oraz korzystanie z wód na podstawie decyzji Starosty z dnia 26 maja 2000 r. stanowią zależne od siebie korzystanie z wód, o którym stanowi § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą (Dz. U. nr 150, poz. 1087). Zgodnie z tym przepisem, instrukcja dla zbiorników i stopni wodnych, z których korzysta kilka zakładów, uwzględnia zaspokojenie potrzeb wszystkich tych zakładów, stosownie do posiadanych przez nie pozwoleń wodnoprawnych, oraz zapewnienie przepływu nienaruszalnego lub gwarantowanego. Zgodnie z art. 131 ust. 2a ustawy Prawo wodne, do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód powierzchniowych lub na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów, dołącza się projekt instrukcji gospodarowania wodą zawierający opis sposobu gospodarowania wodą i zaspokojenia potrzeb wszystkich użytkowników odnoszących korzyści z urządzenia wodnego, którego dotyczy instrukcja. Organ odwoławczy wskazał, że podany przez skarżącego sposób rozrządu wody zakładający wielkość przepływu nienaruszalnego Qn=0,75 m3/s nie może być obecnie zrealizowany. Analiza operatu wodnoprawnego oraz instrukcji gospodarowania wodą wykazała, że dokumenty te nie przedstawiają jedynego możliwego na dzień dzisiejszy rozrządu wody pomiędzy MEW [...] a gospodarstwem rybackim przy zachowaniu przepływu nienaruszalnego Qn=0,27 m3/s. Uwzględnienie innego przepływu nienaruszalnego niż ten, który wynika z pozostającej w obrocie prawnym decyzji z dnia 26.05.2000r., tj. Qn=0,27 m3/s, nie jest możliwa, ze względu na prawa nabyte przysługujące B. K. i I. S. - K. Przy tym wyjaśnił, że organ odwoławczy wbrew twierdzeniom E. M. nie rozstrzyga sam o prawach nabytych na korzyść B. K. i I. S. – K., te prawa wynikają z istniejącej w obrocie prawnym decyzji Starosty z dnia 26 maja 2000 r. i dopóki jest ona w obrocie prawnym nie można ich nie respektować. Biorąc pod uwagę, że skarżący pomimo wezwania nie dokonał niezbędnej zmiany operatu wodnoprawnego i instrukcji gospodarowania wodą, nie było możliwe udzielenie mu pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód do celów energetycznych. Instrukcja gospodarowania wodą nie jest sporządzona dla zależnego od siebie korzystania z wód przy uwzględnieniu istniejącego poboru wody na potrzeby ośrodka hodowli ryb łososiowatych w K. w ilości 0,60 m3/s, z zachowaniem przepływu nienaruszalnego Qn=0,27 m3/s. Na podstawie dokumentacji z 2012 r. nie można wydać pozwolenia wodnoprawnego uwzględniającego pobór wody na stawy rybne w wysokości Q=0,60 m3/s. Obecna wersja instrukcji gospodarowania wodą zakłada, że przepływ nienaruszalny wynosi 0,75 m3/s (i wyliczenia przedłożone przez wnioskodawcę w operacie i instrukcji, wbrew temu co E. M. nie przedstawiają możliwości rozrządu wody, która respektowałaby prawa nabyte wynikające z decyzji z dnia 26 maja 2000 r.). W warunkach normalnych, kiedy rzeka Ł. prowadzi przepływ większy od nienaruszalnego, to gospodarstwo rybackie może pobierać 0,22 m3/s, przepławka pobiera 0,27 m3/s, a elektrownia wodna wykorzystuje cały przepływ zmniejszony jedynie o wydatek przepławki (0,27 m3/s) i pobór dla gospodarstwa rybackiego (0,22 m3/s). Z dokumentacji przedłożonej przez E. M. wynika również, że w warunkach krytycznie niskich przepływów gospodarstwo rybackie nie pobiera wody, przepławka pobiera 0,27 m3/s, a elektrownia wodna pobiera różnicę pomiędzy przepływem w rzece a wydatkiem przepławki. W związku z powyższym, E. M. wbrew swoim twierdzeniom nie przewidział, aby prawo pierwszeństwa wynikające z decyzji z dnia 26 maja 2000 r. nr [..], z której korzystają małżonkowie K. zostało zachowane przed potrzebami MEW [..]. Dokumentacja przedłożona przez E. M. nie spełnia wymogów wynikających z art. 131 ust. 2a ustawy Prawo wodne i § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą. Odnosząc się do nadesłanej przez pełnomocnika małżonków K. opinii hydrologicznej z 2015 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że priorytety w zaspokajaniu potrzeb wodnych wynikające z rozporządzenia Dyrektora RZGW nr 9/2014 z dnia 7 listopada 2014r. w sprawie warunków korzystania z wód regiony wodnego Dolnej Wisły (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2014 r. poz. 4137) i wysokość przepływu nienaruszalnego obliczona zgodnie z tym rozporządzeniem nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż zgodnie z § 17 tego rozporządzenia jego przepisów nie stosuje się do spraw wszczętych na podstawie ustawy Prawo wodne i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie, tj. 12 grudnia 2014 r. Wobec tego opinia ta oraz uwagi do niej wyrażone w piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r. powinny zostać wzięte pod uwagę przede wszystkim w kolejnym - nowym postępowaniu o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli decyzja z dnia 26 maja 2000 r. przestanie obowiązywać. Za niezasadny uznał organ zarzut E. M. co do bezpodstawnego przedłużania postępowania wyjaśniając, że przedłużenie postępowania było wynikiem konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, informowania stron o podjętych czynnościach i umożliwienia im ustosunkowania się do ich wyników. Organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że nie było podstaw do sporządzania dodatkowej ekspertyzy, której w toku postępowania odwoławczego żądał K. S., skoro dowody dotyczące zasięgu oddziaływania wnioskowanego piętrzenia do rzędnej 107,8 m n.p.m. wskazują jednoznacznie na to, że kończy się on przed stacją pomp [..]. Brak jest również konieczności żądania od ZMiUW [..] w G. wyjaśnień co do treści pisma z dnia 1 czerwca 2012 r. skoro wydane po tym czasie kolejne ekspertyzy potwierdziły, to co jest w operacie wodnoprawnym z 2012r. - zasięg cofki nie sięga do gruntów rolników z miejscowości O. Kwestia ewentualnego podtapiania gruntów może być wynikiem różnych czynników zewnętrznych, niekoniecznie związanych bezpośrednio z piętrzeniem wód rzeki Ł. Wyjaśniono, że art. 123 ust. 1a ustawy Prawo wodne, stanowiący o prawie pierwszeństwa właściciela urządzenia wodnego do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, nie ma obecnie zastosowania, gdyż jak wynika z dostępnych dokumentów (m.in. karta środka trwałego - obiekty inżynierii lądowej i wodnej oraz umowa dzierżawy budowli piętrzącej z dnia 11 września 2000 r.), właścicielem jazu w K. jest Skarb Państwa - Marszałek Województwa, w imieniu którego działa Zarząd Melioracji i Urządzeń Województwa w G. E. M. nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o jego prawie własności do jazu w K. Według organu na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można udzielić wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Dokumentacja narusza art. 131 ust. 2a ustawy Prawo wodne oraz § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą. Wydanie E. M. pozwolenia wodnoprawnego, które nie uwzględniałoby uprawnień wynikających z decyzji z dnia 26 maja 2000 r. nr [...], stanowiłoby naruszenie zasady ochrony praw nabytych, która ma na celu ochronę praw podmiotowych zarówno publicznych, jak i prywatnych nabytych m.in. w drodze skonkretyzowanych decyzji. Nawet jeżeli decyzja z dnia 26 maja 2000 r. byłaby dotknięta wymienionymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. nie jest aktem pozornym, lecz istniejącym i funkcjonującym w obrocie prawnym. Decyzja taka korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W skardze zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez: a. obrazę art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., wyrażającą się przedwczesnym i błędnym: - ustaleniem, że B. K. i I. S. – K. dysponują prawami nabytymi do poboru wody z rzeki Ł. na potrzeby Gospodarstwa Rybackiego [...] na podstawie pozwolenia wodnoprawnego Starosty z dnia 26 maja 2000 r. nr [..] oraz - przyjęciem, że operat wodnoprawny i instrukcja gospodarowania wodą złożone przez Skarżącego nie przedstawiają jedynego możliwego sposobu rozrządu wody; b. obrazę art. 12, 16 i 145 k.p.a. wyrażającą się niezałatwieniem przed wydaniem - skarżonej decyzji, toczącej się równolegle przed Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej sprawy nieważności decyzji Starosty z dnia 30 marca 2011 r. nr [...] przenoszącej prawa i obowiązki z pozwolenia wodnoprawnego Starosty z dnia 26 maja 2000 r. nr [...] w części dotyczącej pozwolenie emisyjnego, a w efekcie; 2. Obrazę prawa materialnego w postaci: a. art. 134 Prawa wodnego, wyrażającą się ustaleniem, że małżonkowie K. są następcami prawnymi Ośrodka Hodowli Ryb [...]; b. art. 128 Prawa wodnego, poprzez wadliwe przyjęcie, że pozwolenie na piętrzenie i rozrząd wody nie może naruszać pozwolenia na pobór wody, który jest możliwy dopiero po wykonaniu tego piętrzenia i rozrządu. c. art. 131 Prawa wodnego, poprzez wadliwe ustalenie, że operat wodnoprawny i instrukcja gospodarowania wodą nie zawierają treści umożliwiających udzielenie wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący kwestionuje następstwo prawne małżonków K. w zakresie zakładu – Ośrodka Hodowli Ryb [..], któremu w dniu 26 maja 2000 r. udzielono pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący nie zbył całego zakładu, a jedynie grunty ze stawami, do których prawa nabyli następnie małżonkowie K., dlatego też uprawnienia z pozwolenia wodnoprawnego z 2000 r. nie mogły na nich przejść. Skarżący zwrócił uwagę na zależność wyniku toczącego się postępowania od wyniku równolegle prowadzonego postepowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z 2011 r. przenoszącej na małżonków K. pozwolenie wodnoprawne z 2000 r. i konieczności podjęcia pierwszego rozstrzygnięcia w przedmiocie nieważności. Skarżący nie zgodził się nadto z obowiązkiem ustalenia warunków wnioskowanego pozwolenia z uwzględnieniem pozwolenia z 2000 r. Zdaniem skarżącego organ wadliwie ustalił, że operat wodnoprawny i instrukcja gospodarowania wodą złożone przez skarżącego w trakcie postępowania, nie zawierają treści umożliwiających udzielenie wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ nie przedstawiają jedynego możliwego sposobu rozrządu wody pomiędzy MEW [...] a gospodarstwem rybackim przy zachowaniu przepływu nienaruszalnego. W sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym pozwolenia wodnoprawnego 2000 r., zezwolenie na pobór wody na stawy w ilości 0,60 m3/s, udzielone tym pozwoleniem oznacza maksymalną ilość wody, którą stawy mogą pobrać z rzeki Ł. po zapewnieniu na przepławce przepływu nienaruszalnego w wysokości Qn=0,27 m3/s. Jeżeli wielkość stanu wody w rzece przekracza sumę tych dwóch wielkości (0,60m3/s i 0,27m3/s), nadwyżka do wnioskowanej wysokości 0,48 m3/s 0.88 m3/s winna być kierowana na MEW [..]. W sytuacji, gdy te pobory nie wyczerpią całości stanu wody, reszta będzie jałowo zrzucana do rzeki lub kierowana na przepławkę, jeżeli jest ona w stanie przyjąć więcej wody niż 0,27 m3/s. Nawet przy bardzo dużym stanie wód nikt uprawniony do poboru wody nie może pobierać jej w ilości większej niż maksymalna określona w pozwoleniach wodnoprawnych. Nie ma więc, wbrew twierdzeniem organu odwoławczego, kilku zgodnych z prawem sposobów rozrządu spiętrzoną wodą, nawet jeżeli w dokumentacji przedstawione różne sposoby zagospodarowania jej nadwyżki. W uzupełnieniu przedstawionej skargi – w piśmie z dnia 26 lutego 2016 r. ponownie przywołano zarzuty odnośnie naruszenia prawa procesowego – art. 7, 8 i art. 80 k.p.a. oraz zarzucono naruszenie przez Dyrektora RZGW art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania. Nadto zarzucono naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na niewykonanie wyroku sądu z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 757/14. Do pisma dołączono kopię decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 31 sierpnia 2015 r. wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej przeniesienia prawa i obowiązków wynikających z decyzji Starosty z dnia 26 maja 2000 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II OSK 750/13. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie, w uzasadnieniu podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W kolejnym uzupełnieniu skargi - w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2016 r. skarżący ponowił argumenty skargi wskazując na kwalifikowane wady decyzji z dnia 30 marca 2011 r. przenoszącej uprawnienia z pozwolenia wodnoprawnego z 2000 r. na obecnych właścicieli gospodarstwa rybackiego w K. W następnym piśmie procesowym, z dnia 27 czerwca 2016 r., odnosząc się do odpowiedzi organu na skargę, przedstawiono dalszą argumentację zmierzającą zakwestionowania poglądu organu co do ochrony "praw nabytych" przez B. K. i I. S. – K. Powołał się też skarżący na swoje stanowisko wyrażone po wezwaniu przez organ do uzupełnienia dokumentacji i zarzucił Dyrektorowi RZGW brak współdziałania, na które wskazywał wyrok WSA w sprawie sygn. akt II SA/Gd 757/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Kontroli legalności w przedmiotowej sprawie poddano decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 8 kwietnia 2014 r. o odmowie udzielenia skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki Ł. dla celów energetycznych i zbiornika wodnego objętego Programem Małej Retencji Wodnej Województwa oraz w celu poboru wody dla Gospodarstwa Rybackiego w K., gmina C. W pierwszej kolejności wskazać należy, że kontrolowana sprawa rozstrzygnięta została w warunkach związania oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania sformułowanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 6 maja 2015 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 757/14, którym uchylono decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 10 września 2014 r. orzekającą o uchyleniu decyzji Starosty z dnia 8 kwietnia 2014 r. o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Sąd uznał w tym wyroku, że decyzja kasacyjna organu odwoławczego pod względem wskazania jej motywów była wadliwa, ponieważ organ ten nie uzasadnił istnienia przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. ani też nie wyjaśnił, dlaczego na podstawie art. 136 k.p.a. nie przeprowadził z urzędu dodatkowego postepowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów. Według sądu orzekającego w sprawie sygn. akt II SA/Gd 757/14 organ odwoławczy miał możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie, co polegałoby na przykład na. zwróceniu się do autora operatu lub innego biegłego o dodatkowe informacje dotyczące wpływu inwestycji na nienaruszalny przepływ wód i na korzystanie z tych zasobów przez właścicieli hodowli ryb łososiowatych. Stwierdził sąd, że organ odwoławczy w ogóle nie zakwestionował prawidłowości postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji, uchylił się natomiast od oceny tych dowodów przerzucając ten obowiązek na organ pierwszej instancji. Co do prawidłowości oznaczenia stron postępowania sąd uznał za konieczną ocenę przez organ odwoławczy, który posiada kompletną dokumentację sprawy. Stwierdzając konflikt interesów skarżącego i właściciela hodowli ryb łososiowatych ocenił sąd, że rozpatrujące sprawę organy są obowiązane go rozstrzygnąć kierując się przepisami prawa, w tym ustawowymi przesłankami odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Analizując materiał dowodowy zgromadzony w aktach sąd doszedł do przekonania, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ odwoławczy zastosował się i wdrożył wskazania co do dalszego postępowania sformułowane w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 757/14. Organ odwoławczy działając w oparciu o dyspozycję art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469), zwanej dalej Prawem wodnym, zweryfikował krąg stron niniejszego postępowania opierając się o dokumentację przedłożoną w toku postępowania, a mianowicie Ekspertyzę stopnia wodnego K. z 2013 r. i Opinię hydrologiczną z 2015 r., z których wynikało, że zasięg cofki wywołanej piętrzeniem wód rzeki Ł. na jazie K. do rzędnej 107,80 m n.p.m. kończy się przed działkami będącymi własnością rolników K. S., M. K., K. T., P. W., Z. W., J. S., L. S. oraz K. S. i nie ma wpływu nawet na stację pomp [..] w km 85=180 km rzeki Ł. W zakresie postępowania wyjaśniającego, którego celem miało być zweryfikowanie możliwości udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji korzystania z tego samego akwenu również przez inne podmioty organ odwoławczy zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie operatu wodnoprawnego oraz instrukcji gospodarowania wodą w ten sposób, ażeby uwzględnić uprawnienia i obowiązki wykonywane przez B. K. i I. S. – K. w ramach pozwolenia wodnoprawnego z 2000 r. na potrzeby ośrodka hodowli ryb łososiowatych. Pozwolenie to, przeniesione na małżonków K. decyzją z dnia 30 marca 2011 r., uprawnia ich do poboru wody z rzeki Ł. w ilości 0,60 m3/s i zobowiązuje do zachowania przepływu nienaruszalnego Qbiol=0,27 m3/s. Skarżący nie przedstawił uzupełnionego we wskazanym kierunku operatu wodnoprawnego, ani instrukcji gospodarowania wodą, co uprawniało organ odwoławczy do utrzymania w mocy decyzji Starosty o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. Sąd podziela bowiem pogląd organu odwoławczego, że zaistniała sytuacja, w której z tych samych zasobów wodnych korzysta więcej podmiotów, kreuje zależne od siebie korzystanie z wód i wymaga uwzględnienia warunków tego korzystania ustalonych dla innych podmiotów. Skarżący ubiegał się o uzyskanie pozwolenia na piętrzenie wód rzeki Ł. na potrzeby elektrowni wodnej, co stanowi rodzaj szczególnego korzystania z wód w rozumieniu art. 37 pkt 4 Prawa wodnego, które wykracza poza korzystanie powszechne i zwykłe. Sposób korzystania z wód, do którego uprawnieni są B. i I. K., również ma charakter szczególny (art. 37 pkt 1). Tego rodzaju charakter korzystania z wód, zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, determinuje obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, którego szczegółowy tryb reguluje ustawa. Pozwolenia wodnoprawne są instrumentem formalnoprawnym pozwalającym uprawnionym organom administracji publicznej na określanie warunków korzystania z wód powierzchniowych i podziemnych oraz prowadzenie kontroli w tym zakresie. Celem wprowadzenia systemu pozwoleń jest racjonalizacja korzystania z wód, ograniczanie zanieczyszczenia wód, zapewnienie ich odpowiedniej jakości oraz zależnych od nich ekosystemów wodnych przez określanie sposobów wykorzystywania wód, w tym w szczególności ilości wody pobieranej oraz ilości substancji wprowadzanych (ścieków) do wód i do gruntów. Zgodnie z art. 128 ust. 1 Prawa wodnego, w każdym pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, a w szczególności ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok (pkt 1), sposób gospodarowania wodą, w tym charakterystyczne rzędne piętrzenia oraz przepływy (pkt 1a) oraz ograniczenia wynikające z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego (pkt 2). W pozwoleniu z dnia 26 maja 2000 r., z którego nadal korzystają małżonkowie K. na potrzeby prowadzonej hodowli ryb łososiowatych, ustalono ilość pobieranej wody z rzeki Ł. na 0,60 m3/s, przy obowiązku zapewnieniu przepływu nienaruszalnego na poziomie Qbiol=0,27 m3/s. Wyjaśnić należy, w kontekście prowadzonego postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 marca 2011 r., mocą której przeniesiono na małżonków K. pozwolenie wodnoprawne z dnia 26 maja 2000 r., że decyzji przenoszącej jak dotąd nie wyeliminowano skutecznie z obrotu prawnego, co obliguje do respektowania jej skutków w postaci nadanych uprawnień do korzystania z wód rzeki Ł. we wskazany tam sposób oraz umożliwienia wykonywania im obowiązków wynikających z tego pozwolenia w zakresie zapewnienia przepływu nienaruszalnego na poziomie Qbiol=0,27 m3/s. Tymczasem skarżący, który ubiega się o kolejne pozwolenie wodnoprawne po wygaśnięciu poprzedniego, domaga się pozwolenia na piętrzenie wód rzeki Ł. na jazie w km 82+810 do rzędnej 107,80 m n.p.m. dla potrzeb zbiornika retencyjnego i na pobór wód do celów energetycznych - napędu turbiny MEW [..], w ilości Qmew= 0,480 m3/s ÷ 0,880 m3/s, przy zapewnieniu przepływu wody przez przepławkę w ilości Qp=0,270 m3/s, przepływu nienaruszalnego poniżej jazu Qn=0,750 m3/s oraz możliwości poboru wody przez gospodarstwo rybackie, w ilości równej przepływowi dyspozycyjnemu Qd=0,220 m3/s. Należało zgodzić się z organem odwoławczym, że wyżej opisane okoliczności wykreowały sytuację wzajemnej zależności istniejącego i usankcjonowanego już obowiązującym pozwoleniem wodnoprawnym z 2000 r. szczególnego sposobu korzystania z wód rzeki Ł. dla potrzeb hodowli ryb i proponowanego, nowego sposobu korzystania z tych samych zasobów powierzchniowych wód płynących poprzez ich piętrzenie na potrzeby energetyki wodnej. Zależność ta determinowała konieczność zachowania szczególnej staranności i poczynienia szczegółowych ustaleń przez organy procedujące w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, zwłaszcza wobec sprzecznych interesów podmiotów działających na jednym akwenie. Tylko procedowanie w oparciu o kompletny materiał dowodowy, którego w niniejszej sprawie zabrakło, umożliwiało w takiej sytuacji udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na warunkach uwzgledniających interesy podmiotów już wykonujących swoje uprawnienia wodnoprawne. O konieczności uwzględnienia w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego interesów innych podmiotów już uprawnionych do korzystania z wód tego samego akwenu świadczy również konieczność wynikająca z dyspozycji art. 128 ust. 1 pkt 2 i 7 Prawa wodnego, nakazująca w decyzji ustalenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego jak i w zależności od potrzeb, określenia obowiązków wobec innych zakładów posiadających pozwolenia wodnoprawne narażonych na szkody związane z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego. Z przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 i ust. 2a Prawa wodnego wynika, że do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód powierzchniowych lub na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów dołącza się oprócz podstawowego dokumentu w postaci operatu wodnoprawnego, projekt instrukcji gospodarowania wodą, zawierający opis sposobu gospodarowania wodą i zaspokojenia potrzeb wszystkich użytkowników odnoszących korzyści z urządzenia wodnego, którego dotyczy instrukcja. Przepis ten następnie uszczegóławia treść § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą (Dz.U. Nr 150, poz. 1087), stanowiąc, że instrukcja dla zbiorników i stopni wodnych, z których korzysta kilka zakładów, uwzględnia zaspokojenie potrzeb wszystkich tych zakładów, stosownie do posiadanych przez nie pozwoleń wodnoprawnych, oraz zapewnienie przepływu nienaruszalnego lub gwarantowanego. Oznacza to, że rozstrzygając sprawę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód powierzchniowych płynących, z których korzysta już podmiot na podstawie uprzednio uzyskanego pozwolenia wodnoprawnego, warunki nowego pozwolenia determinowane są koniecznością zapewnienia możliwość realizacji uprawnień wszystkich korzystających w wód zakładów oraz zapewnienia przepływu nienaruszalnego lub gwarantowanego. Będzie to możliwe dopiero wówczas, gdy wnioskujący o nowe pozwolenie przedłoży prawidłowo sporządzoną dokumentację w postaci operatu wodnoprawnego i instrukcji gospodarowania wodą uwzględniających warunki korzystania z wód przez innych użytkowników akwenu. W rozpoznawanej sprawie skarżący uchylił się od uzupełnienia w postępowaniu wyjaśniającym operatu wodnoprawnego z 2012 r. oraz instrukcji gospodarowania wodą o okoliczności wynikające z warunków uprzedniego korzystania przez hodowców ryb łososiowatych z posiadanych uprawnień do poboru wód rzeki Ł. dla celów hodowli ryb i zachowania przepływu nienaruszalnego na poziomie Qn=0,27 m3/s. W tej sytuacji organ prawidłowo uznał, że dysponując operatem wodnoprawnym oraz instrukcją gospodarowania wodą sporządzonymi tak, jakby nie zachodziła zależność w korzystaniu z wód pomiędzy podmiotami, bez uwzględnienia istniejącego poboru wód dla ośrodka hodowli ryb i konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego Qn=0,27 m3/s, organ nie mógł wydać pozwolenia wodnoprawnego. Nie było możliwe udzielenie skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na wnioskowaną przez niego wielkość przepływu nienaruszalnego Qn=0,75 m3/s, albowiem zarówno operat wodnoprawny, jak i instrukcja gospodarowania wodą nie potwierdzały możliwości rozrządu wody, który respektowałby uprawnienia przysługujące małżonkom K. z mocy pozwolenia wodnoprawnego z dnia 26 maja 2000 r. Skarżący w toku postępowania nie zmienił żądanego parametru przepływu nienaruszalnego twierdząc, że Qn=0,75 m3/s jest jedyną możliwą wartością przepływu, pomijając tym samym całkowicie obowiązek wynikający z pozwolenia wodnoprawnego z dnia 26 maja 2000 r. zachowania na rzece Ł. przepływu nienaruszalnego o wartości Qn=0,27 m3/s. Udzielenie pozwolenia wodnoprawnego skarżącemu na warunkach przepływu nienaruszalnego przez niego proponowanego spowodowałoby zarówno naruszenie warunków pozwolenia, z którego korzystają już uprawnieni .zarówno w zakresie ilości pobieranej wody na potrzeby gospodarstwa rybackiego, jak i w zakresie przepływu nienaruszalnego. Przeszkodziłoby również w osiągnięciu celów środowiskowych na rzece Ł. określonej w dokumentach planistycznych z zakresu gospodarki wodnej jako akwen zagrożony poprzez zmianę przepływu nienaruszalnego (minimalnego), czyli przepływu poniżej budowli piętrzącej niezbędnego do zachowania życia biologicznego w cieku (§ 1 pkt 16 rozporządzenia w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą). Trzeba przy tym zauważyć, że wskazania sądu w wyroku w sprawie sygn. akt 757/14 co do zakresu postępowania uzupełniającego na mocy art. 136 k.p.a. miały charakter przykładowy, nie stanowiący wiążącego zalecenia co do konieczności przeprowadzenia konkretnie określonego dowodu. Zatem uzupełnienie dowodów dopuszczone było również w sposób dokonany w niniejszym ponowionym postępowaniu odwoławczym, poprzez nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia dokumentacji zgodnej z art. 131 ust. 2a Prawa wodnego i § 4 rozporządzenia w sprawie instrukcji gospodarowania wodą. W tej konkretnej sytuacji był to obowiązek wynikający z przepisu prawa, wobec czego sąd obecnie orzekający nie podziela szeregu zarzutów skargi i pism ją uzupełniających, które sprowadzają się do twierdzeń o możliwości samodzielnego wyliczenia przez organ wielkości przepływu nienaruszalnego na podstawie złożonego operatu wodnoprawnego. Sąd nie podziela zarzutów skargi odnośnie wpływu toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 marca 2011 r. przenoszącej pozwolenie wodnoprawne z dnia 26 maja 2000 r. na B. K. i I. S. – K. na przedmiotowe postępowanie. Dopóki decyzja ta nie zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym, dopóty chroni ją przymiot decyzji ostatecznej i wywołuje ona wszelkie skutki prawne. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznej wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub ustawach szczególnych. Domniemanie ważności decyzji ostatecznej może być obalone tylko w trybie określonym w przepisach procedury administracyjnej, a w odniesieniu do decyzji z dnia 30 marca 2011 r. jeszcze to nie nastąpiło. Determinuje to konieczność uwzględniania wynikających z niej uprawnień i obowiązków podmiotów korzystających z tego pozwolenia w postępowaniu mającym za przedmiot udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie zależne, czego organy uczynić nie mogły dysponują dokumentacją sporządzoną z pominięciem okoliczności związanych z korzystaniem zależnym z tego samego akwenu wodnego. W ocenie sądu rozstrzygnięcie w przedmiocie nieważności decyzji z dnia 30 marca 2011 r. nie stanowi również zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie. Postępowanie o stwierdzenie nieważności dotyczy wadliwości decyzji przenoszącej pozwolenie wodnoprawne z dnia 26 maja 2000 r., którego natomiast nikt nie kwestionuje w trybie nadzwyczajnym, i którego warunki obowiązują niezależnie od podmiotu uprawnionego. Wadliwość decyzji przenoszącej pozwolenie wodnoprawne na małżonków K. nie ma jednak wpływu na ustalenie warunków zależnego korzystania z wód rzeki Ł. przez skarżącego. Zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania prawidłowości decyzji przenoszącej pozwolenie wodnoprawne nie mogą być przedmiotem oceny sądu w niniejszej sprawie. Po pierwsze, pozostaje to poza zakresem orzekania na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), po drugie toczy się jak to już wskazano, odrębne postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 marca 2011 r., które nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Sformułowany przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. zarzut naruszenia art. 123 ust. 2 Prawa wodnego mógłby być uzasadniony, gdyby o wydanie pozwolenia wodnoprawnego ubiegało się kilka zakładów, co jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma miejsca. Niemniej wskazany przepis nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wobec czego zbędne było jego przywołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do posiadanych uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego z dnia 26 maja 2000 r. przeniesionego na B. K. i I. S. – K. Tym samym w ocenie sądu kwestionowana w skardze decyzja jest zgodna z prawem materialnym – przepisami Prawa wodnego oraz przepisami postępowania, co uzasadniało oddalenie skargi jako bezzasadnej na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.