II SA/Gd 192/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 3 lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 3 lutego 2016 r., Nr [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 26 maja 2015 r., Nr [...]. Decyzją tą wymierzono Spółce kary pieniężne w wysokości 5 400 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłkom produktów pochodnych oraz w wysokości 5 000 zł za brak rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 2 rozporządzenia WE nr 142/2011. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji wyjaśniając, że jej wyegzekwowanie wskutek oczywiście niezasadnej decyzji narażałoby ją na poniesienie znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zatem przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej objęte zostały wszystkie akty i czynności poddane kontroli sądowej. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na postanowienie organu drugiej instancji, którym na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, natomiast złożony wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji organu pierwszej instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją rozbieżności odnośnie możliwości wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji w przypadku wniesienia skargi na decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze bądź postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie jest w takiej sytuacji uzasadniony. Wstrzymanie wykonalności decyzji wydanych w granicach tej samej sprawy winno dotyczyć takich decyzji, które sąd administracyjny rozpoznający skargę może wzruszyć na podstawie art. 135 p.p.s.a., stanowiącego, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpoznając skargę na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, podobnie jak na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, sąd nie może kontrolować decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji w wyniku merytorycznego rozpoznania sprawy. Decyzja ta ma być bowiem przedmiotem badania w ewentualnym postępowaniu odwoławczym, w przypadku uchylenia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kwestia wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczania chorób zakaźnych zwierząt oraz kwestia terminowości wniesienia odwołania nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Celem postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za określone naruszenia przepisów z powyższego zakresu jest ukaranie za naruszenie wymogów ustawowych i wymogów rozporządzeń, których przestrzeganie ma gwarantować bezpieczeństwo produktów i żywności. W zaskarżonym postanowieniu natomiast powyższe kwestie nie były przedmiotem badania organu, który przeanalizował wyłącznie terminowość wniesienia odwołania, co w każdym przypadku winno poprzedzać merytoryczne rozpoznanie odwołania. Stwierdzenie przez organ, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu, zamknęło drogę do powtórnego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i zakończyło sprawę w administracyjny toku instancji rozstrzygnięciem procesowym. W tej sytuacji art. 61 § 3 zd. 3 p.p.s.a. nie dawał podstawy do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że skarżąca składając wniosek powinna była przedstawić okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na uznanie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2014 r., II GZ 50/14, Lex nr 1430257). Skarżąca nie przedstawiła okoliczności uzasadniających wniosek. Norma art. 61 § 3 p.p.s.a. uzależnia możliwość wstrzymania wykonania decyzji od zaistnienia takich przesłanek jak niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wykazała, że w sytuacji wykonania decyzji wymierzającej karę pieniężną za ujawnione naruszenia przepisów dojść może do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanek tych nie potwierdzają również okoliczności wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organami administracji, które Sąd pod tym kątem poddał analizie. Podkreślić należy przy tym, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. ewentualna niezasadność decyzji wymierzającej karę pieniężną nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek jako niezasadny.