II SA/Gd 1928/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. Sz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2002 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S. Sz. kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23 października 2001 r. Nr [...], na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126, ze zm.) oraz 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie legalności zabudowy działki nr, nr i nr w R. gmina K., w części rozbiórki lub zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarsko-gospodarczego (gołębniki) usytuowanego na działce nr, odmówił S. Sz. wydania nakazu rozbiórki lub zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarsko-gospodarczego (gołębnika) usytuowanego na działce nr I. i R. B.. S. Sz. złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, że błędnie określono datę wybudowania spornego budynku i że naruszono art. 48 Prawa budowlanego. Równoległe toczyły się dwa inne postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego, w wyniku których wydano decyzje nakładające obowiązki na I. i R. B. w sprawach dotyczących legalności zabudowy działki, ,. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 19 grudnia 2001 roku wydał decyzję nr [...], którą uchylił w całości decyzję nr [...] i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji podniósł, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało dokonane bez pełnej oceny zaistniałej sytuacji, zaś uzasadnienie decyzji jest niejasne i wewnętrznie sprzeczne. Ponadto organ dodał, że brak jest jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy doszło do samowoli budowlanej, czy też nie. W opinii organu drugiej instancji, w treści decyzji zabrakło także, rozstrzygnięcia kwestii braku sprzeczności realizacji obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego oraz braku niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych, co może stanowić podstawę dla organu pierwszej instancji by odmówić wydania nakazu rozbiórki. Organ drugiej instancji za niewłaściwy uznał także fakt, iż decyzją nr [...] z 28 września 2001 roku organ pierwszej instancji rozstrzygał kwestię samowolnej realizacji robót budowlanych na przedmiotowym budynku gospodarczym, zaś w decyzji nr [...] z dnia 23 października 2001 roku (miesiąc później) organ ten odnosi się do legalności istnienia tego obiektu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponadto zarzucił organowi pierwszej instancji, że powinien precyzyjniej określać w orzeczeniach decyzji przedmiot postępowania. W decyzji bowiem mowa jest o budynku inwentarsko-gospodarczym, w protokole z oględzin wymienia się chlew i szopę, budynek gospodarczy i gołębnik, zaś w piśmie nr [...] z dnia 7 listopada 2001 roku przesyłającym odwołanie S. Sz. wymieniono budynek inwentarsko-gospodarczy (gołębnik). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 11 kwietnia 2002 roku, decyzją nr [...], na podstawie art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego i art. 104 Kpa w sprawie legalności zabudowy działki nr, nr, nr w R. gmina K. w części wydania nakazu rozbiórki lub nakazu zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego (gołębnika) usytuowanego na działce nr, odmówił wydania nakazu rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 3,55x3,70 m usytuowanego na działce nr w R. w gminie K. lub wydania nakazu zmiany sposobu użytkowania wyżej wymienionego budynku wobec I. i R. B.t. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż brak jest dowodów jakoby przedmiotowy budynek gospodarczy nie istniał przed 1997 rokiem. Z fotografii złożonej przez inwestorów wynika, że przedmiotowy obiekt istniał zanim wybudowano garaż na działce sąsiedniej. Ponadto organ stwierdził, że przebudowa tego budynku została dokonana w sposób samowolny. Brak jest jednakże podstaw do wydania nakazu rozbiórki, bowiem przebudowa poddasza budynku nie naruszyła ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, ani przepisów techniczno-budowlanych i norm, a także nie naruszała interesu osób trzecich. Organ jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Od wyżej wymienionej decyzji odwołał się S. Sz. wskazując, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest takie samo jak uzasadnienie decyzji z dnia 23 października 2001 roku. S. Sz. zwraca również uwagę na fakt, że sporny budynek, nazwany w testamencie "szopą" stał kiedyś w innym miejscu i miał inne rozmiary, a z biegiem lat przewrócił się ze starości. Odwołujący stwierdził, że brak przedmiotowego obiektu na mapie z 1993 roku jest wynikiem tego, iż w tym czasie sporny obiekt nie istniał. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24 czerwca 2002 roku, nr [...], na podstawie art. 138 § 2 Kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego po rozpatrzeniu odwołania z dnia 26 kwietnia 2002 roku S. Sz., od wyżej wymienionej decyzji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, nie znajdując podstaw prawnych do jej zmiany bądź uchylenia. Organ drugiej instancji na podstawie analizy materiałów znajdujących się w aktach stwierdził za organem pierwszej instancji, że budowa przedmiotowego obiektu miała miejsce pod rządami ustawy Prawo budowlane z roku 1974. Odnosząc się do art. 37 Prawa budowlanego z roku 1974 wskazał, że przepis ten ustawy jednoznacznie określa przesłanki, których zaistnienie obliguje organ nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, przy czym organ drugiej instancji podkreśla, że sam fakt realizacji budowy obiektu bez pozwolenia na budowę (w okresie obowiązywania ustawy z roku 1974) nie jest warunkiem wystarczającym, aby nakazać jego rozbiórkę. Konieczne jest stwierdzenie również, że obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony na zabudowę albo przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę (art. 37 ust. 1 pkt. 1) lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt. 2). Zgodnie zaś z art. 37 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy można wydać nakaz rozbiórki obiektu wybudowanego samowolnie, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1 tegoż artykułu. W ocenie organu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie nie zachodzą powyżej opisane przesłanki, decyzją nr [...] z dnia 11 kwietnia 2002 roku odmówiono wydania nakazu jego rozbiórki. Organ drugiej instancji ponadto wskazuje, że w piśmie z dnia 8 października 2001 roku I. i R. B. oświadczyli, że na przedmiotowym obiekcie wykonali (przed uzyskaniem przez S. Sz. pozwolenia na budowę domu, co miał miejsce w 1992 roku) szereg robót budowlanych (wymian belek stropowych, przemurowanie ścian), które – jak ocenił organ pierwszej instancji – wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził także, iż postępowanie organu pierwszej instancji nie rozstrzygnęło jednoznacznie, czy przedmiotowy obiekt został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. W aktach sprawy – w odniesieniu do powyższej kwestii – znajdują się wzajemnie sprzeczne dokumenty (min. akt notarialny z 1983 roku, mapy terenu z roku 1986, 1993 roku), oświadczenia świadków i stron postępowania, nie pozwalające również organowi drugiej instancji na rozstrzygnięcie tej kwestii. Natomiast według organu drugiej instancji w aktach sprawy znajdują się dokumenty wystarczające dla oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego bezsporne jest, że S. Sz. w dniu 24 lutego 1992 roku otrzymał pozwolenie na budowę domu mieszkalnego na sąsiedniej działce nr, obejmujące między innymi budowę garażu (w miejscu gdzie stał "gołębnik" S. Sz.) ze ścianą usytuowaną wzdłuż granicy działki I. i R. B., do której to granicy z drugiej strony, przylega obecnie sporny budynek. Z treści zapisów w dzienniku budowy budynku S. Sz. wynika, iż w roku 1994 "zakończono konstrukcję dachu". Organ wywnioskował z tego, że przed realizacją budowy domu i garażu na działce, właściciele musieli dokonać rozbiórki (bądź przeniesienia w inne miejsce) będącego ich własnością budynku gospodarczego – gołębnika, sąsiadującego z budynkiem gospodarczym objętym niniejszym postępowaniem. Organ wskazał również, że w aktach sprawy znajduje się zdjęcie, na którym widnieją dwa budynki gospodarcze: jednym z nich jest obiekt objęty niniejszym postępowaniem, drugim zaś wyżej wymieniony budynek gospodarczy zlokalizowany na działce S. Sz., który uległ likwidacji, bowiem w jego miejscu wybudowany został garaż wchodzący w skład inwestycji realizowanej na działce. W ocenie Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego oczywistym jest, że zdjęcie zostało zrobione przed budową garażu, a więc z całą pewnością przed końcem 1994 roku. Wobec tego, że wygląd obecny tego budynku nie różni się zasadniczo od wyglądu na powyższym zdjęciu, twierdzenie odwołującego się o tym, że budynek gospodarczy – gołębnik usytuowany na działce nr 132 został wybudowany w roku 1997 należało odrzucić. Organ uznał za bezsporne istnienie przedmiotowego budynku przed dniem 1 stycznia 1995 roku jego samowolna realizacja (co nie zostało jednoznacznie wyjaśnione) zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawo budowlane z roku 1994 – podlegałaby rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z roku 1974, nie zaś z art. 48 obecnie obowiązującej ustawy. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy z 1074 roku warunkiem nakazania rozbiórki jest spełnienie minimum dwóch przesłanek: samowolnej budowy obiektu oraz spełnienia co najmniej jednego z warunków określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1, 2 lub art. 37 ust. 2 przedmiotowej ustawy. Organ drugiej instancji podzielił argumentację organu pierwszej instancji, iż przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2, art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 roku, to znaczy nie jest sprzeczny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego terenu, nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi, ani nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, brak jest także innych ważnych przyczyn uzasadniających jego rozbiórkę. Ponadto organ dodał, że ocena legalności budowy pozostaje poza wpływem na wydaną decyzję rozstrzygającą o braku podstaw do nakazania rozbiórki tego budynku lub zmiany sposobu użytkowania. Wyżej wymienione okoliczności nie zwalniają jednakże organu pierwszej instancji od podjęcia działań w związku z samowolną realizacją na spornym obiekcie robót budowlanych, polegających między innymi na wymianie belek stropowych i przemurowania ścian. Na powyższą decyzję skargę złożył S. Sz. wnoszą o jej uchylenie z powodu naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podtrzymał zarzuty podniesione uprzednio w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Ponadto wskazał, że dowód w postaci zdjęcia jest dowodem nie wystarczającym do ustalenia daty powstania spornego budynku, a jedynie ekspertyza byłaby w stanie jednoznacznie określić, czy jest to budynek przedwojenny, czy też obiekt wybudowany w 1997 roku. Nadto powołuje się na art. 7 kpa, zarzucając organom pierwszej i drugiej instancji niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Organowi drugiej instancji zarzucił ponadto naruszenie art. 77 i 80 kpa, twierdząc, że organ ten nie zebrał, ani nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nie wyjaśnił on także, dlaczego dał wiarę wyjaśnieniom złożonym przez I. i R. B., a nie wyjaśnieniom skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem organy naruszyły przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z przepisami art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.). Z cytowanych wyżej przepisów postępowania wynika, że na organie administracji spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. Sąd wskazuje również, że ustalenia faktyczne znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy też nie w pełni rozpatrzonym można traktować dowolnie. Dlatego też obowiązkiem organu jest dokonanie ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgodnie z art. 80 Kpa (2001.07.04 wyrok NSA I SA 1768/99, Lex nr 54171). Analiza materiału dowodowego wskazuje, że organy administracji nie wywiązały się należycie z opisanych wyżej obowiązków. W niniejszej sprawie sporna jest data powstanie na działce I. i R. B. obiektu gospodarczego funkcjonującego jako "gołębnik", a kluczowym zagadnieniem jest ustalenie tej daty. Skarżący S. Sz. twierdzi, że sporny budynek powstał w 1997 roku jako samowola budowlana, w miejscu innego budynku, który rozpadł się ze starości przed tą datą. Natomiast I. i R. B. twierdzą, iż jest to budynek, który został wybudowany w okresie przedwojennym i wyremontowany. Organy usiłowały ustalić datę powstania obiektu, zaniechały natomiast ustalenia, czy obiekt ten powstał na podstawie pozwolenia na budowę. Obie strony przedstawiły dowody na poparcie swojego stanowiska. Sąd na podstawie analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych stwierdza, że materiał ten jest nie wystarczający do ustalenia daty powstania spornego budynku, a dowody w niniejszej sprawie są sprzeczne i wymagają dodatkowego wyjaśnienia, a następnie wszechstronnej analizy. W sytuacji gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, a organ na podstawie zebranych podczas prowadzonego postępowania materiałów nie jest w stanie jednoznacznie orzec w sprawie, organ ten powinien w myśl art. 89 § 2 kpa przeprowadzić rozprawę administracyjną. Przeprowadzenie rozprawy jest istotne, gdy w postępowaniu występują co najmniej dwie strony, a ich interesy nawzajem wykluczają się w całości lub w części. Celem rozprawy w takim przypadku jest doprowadzenie do konfrontacji stron, która umożliwi organowi wyważenie słusznych interesów stron w danej sprawie (Komentarz Kodeks postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, 2000). Na rozprawie możliwe będzie również przesłuchanie świadków lub przeprowadzenie oględzin, co jest o tyle istotne, że organ w niniejszej sprawie, na podstawie materiału znajdującego się w aktach, nie był w stanie w sposób jednoznaczny ustalić, czy obiekt będący przedmiotem oględzin w dniu 11 czerwca 2001 r. (vide: protokół oględzin i zdjęcia k. 6-12 akt administracyjnych I instancji) jest tożsamy z obiektem znajdującym się na zdjęciu przedstawiającym sąsiadujące "gołębniki" I. i R. B. oraz skarżącego (vide: fotokopia zdjęcia k. 29 akt administracyjnych I instancji). Na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2005 r. skarżący S. Sz. potwierdził, że fotokopia zdjęcia, będącego według organu dowodem na istnienie przedmiotowego obiektu w roku 1994, w istocie przedstawia obiekt należący do inwestorów sąsiadujący z jego ówczesnym obiektem, ale była to wówczas "drewniana szopa". Nawet pobieżne porównanie fotokopii zdjęcia (k. 29 akt administracyjnych I instancji) ze zdjęciem przedmiotowego obiektu z 11 czerwca 2001 r. wywołuje wątpliwości co do tożsamości przedmiotowych obiektów, poza faktem, że usytuowane są w tym samym miejscu i posiadają przybliżony kształt. Według organu I instancji przedmiotowy budynek ma "ściany murowane, dach dwuspadowy pokryty blachą". Obiekt na fotokopii zdjęcia ściany ma, jak można sądzić, drewniane, co byłoby zgodne z określeniem skarżącego "drewniana szopa". Z kolei z treści aktu notarialnego – umowy darowizny z dnia 22 listopada 1983 r. (vide: fotokopia aktu k. 30 akt administracyjnych I instancji) wynika, że na nieruchomości w R. przy ul. [...] znajdował się "dom mieszkalny, chlew i szopa". Według R. i I. B. gołębnik mieści się w dawnym chlewie. Wymaga zatem wyjaśnienia, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, data powstania spornego obiektu i precyzyjny rzeczywisty zakres wykonanego remontu oraz jego datę, ustalając przy tym treść wniosku z 14 czerwca 1995 r., o którym mowa w piśmie z 24 sierpnia 1995 r., podpisanym przez pracownika Urzędu Gminy, z którego wynika, że udzielona została zgoda na remont pomieszczenia gospodarczego wraz ze zmianą konstrukcji dachu na dwuspadowy. (vide: kserokopia pisma k. 8 akt administracyjnych I instancji). W szczególności należy ustalić, czy "remont", jak wynika bezspornie z akt w sposób samowolny obejmujący zmiany konstrukcyjne, w istocie nie obejmował, jak twierdzi skarżący wybudowania w całości nowego obiektu w miejsce "drewnianej szopy", o której mówił S. Sz.. Twierdzi bowiem skarżący, że obiekt ten (widniejący na zdjęciach z 11 czerwca 2001 r.) powstał w 1997 r. z pustaków (vide: pismo z 9 października 2001 r. k. 35 akt administracyjnych organu I instancji). Organy obu instancji nie odniosły się przy tym do wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 9 października 2001 r., co do przeprowadzenia ekspertyzy, z jakich materiałów wybudowany został obiekt p. B.. Ponieważ również nie dokonały żadnych ustaleń w tym zakresie, uchybienie to w postaci naruszenia cytowanych wyżej przepisów postępowania miało w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy także, że zgodnie z zawiadomieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 maja 2001 r. (vide: k. 5 akt administracyjnych I instancji) wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie "sprawdzenia legalności zabudowy działki nr położonej w R. Gm. K.". Postępowanie zostało zainicjowane przez S. Sz. w piśmie z dnia 9 maja 2001 r. (vide: k. 3 akt administracyjnych I instancji). Nie jest dla Sądu zrozumiałe, dlaczego organy w niniejszej sprawie orzekały nie tylko w przedmiocie "nakazu rozbiórki", ale również w sprawie "nakazu zmiany sposobu użytkowania". Nie wynika bowiem z akt sprawy, że wszczęte zostało postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a zatem z jakich przyczyn organy orzekały w tym zakresie. Tak więc przy ponownym rozpatrzeniu sprawy właściwy organ winien przeprowadzić i zakończyć decyzją ostateczną postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – "gołębnika". Dlatego też uwzględniając powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzekał w trybie art. 152 powołanej wyżej ustawy, według którego sąd określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą być wykonane, ponieważ zaskarżona decyzja ma charakter negatywny. O zwrocie kosztów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z wnioskiem skarżącego, ustalając, że na poniesione koszty postępowania składa się wpis w kwocie 10 zł.