II SA/Gd 193/09

II SA/Gd 193/09 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego M. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody z dnia 4 lutego 2009 roku, nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: przyznać skarżącemu M. W. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Skarżący M. W. - pismem z dnia 12 czerwca 2009 roku, wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie zawodowego pełnomocnika w celu złożenia prawidłowej skargi. Wraz z pismem przedłożył zaświadczenie o stanie zdrowia oraz orzeczenie o zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Składając wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF wnioskodawca, uzasadniając wniosek, wskazał, że nie daje sobie sam rady z uwagi na stan zdrowia. Oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, oraz że jest właścicielem mieszkania o pow. 50 m2 i działki o pow. 130 m2. Wskazał także, że nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś jego dochód stanowi pomoc z opieki społecznej w wysokości 60,33 zł miesięcznie. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku - zarządzeniem z dnia 22 lipca 2009 roku, wydanym na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania uznając, iż złożony przez skarżącego formularz nie został prawidłowo wypełniony. W sprzeciwie od powyższego zarządzenia wnioskodawca stwierdził, że z uwagi na stan zdrowia nie jest w stanie wypełniać zaleceń Sądu. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarządzenie referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2009 roku utraciło moc wobec wniesienia sprzeciwu. Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze złożonych przez skarżącego oświadczeń i dokumentów wynika, że jest on osobą schorowaną, ma orzeczony na stałe umiarkowany stopień niepełnosprawności, a jego jedynym dochodem jest pomoc z opieki społecznej w postaci zasiłku stałego w kwocie 60,33 zł miesięcznie, przyznanego mu decyzją z dnia 3 czerwca 2009 roku od maja 2009 roku bezterminowo. Jedyny majątek skarżącego stanowią - nieruchomość, w której zamieszkuje, oraz niewielka działka. Przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym jest brak możliwości pokrycia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu skarżący znajduje się właśnie w takiej sytuacji, skoro jego stałe miesięczne dochody w wysokości 60,33 zł powodują, że nie jest on w stanie zaoszczędzić środków finansowych niezbędnych dla ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Zdaniem Sądu niniejszej sprawie zostały zatem wykazane przesłanki przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym i z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 246 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie powyższych rozważań Sąd stwierdził nadto, że wniosek skarżącego złożony w niniejszej sprawie na formularzu PPF nie zawierał braków formalnych uzasadniających wzywanie wnioskodawcy do ich uzupełnienia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W ocenie Sądu wniosek został wypełniony prawidłowo, ponieważ wypełnione zostały te rubryki formularza PPF, których wypełnienie jest niezbędne do dokonania oceny możliwości płatniczych oraz zakresu wniosku.