II SA/Gd 194/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 stycznia 2012r., nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji dotyczącej warunków zabudowy postanawia: odmówić przyznania wnioskodawcy prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 4 maja 2012r. D. P. zwrócił się o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazał, iż pokrycie kosztów sądowych znacznie obciąży jego budżet, zaś nieprawidłowości powstały z winy innych osób i powinno to zostać wyjaśnione. Podał, że jest współwłaścicielem obiektu handlowo-usługowo-mieszkalnego o pow. 650 m2. Jego miesięczny dochód wynosi 3 tys. zł. Wskazał również, że posiada oszczędności na kwotę 5 tys. zł. Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu). Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest instytucją stosowaną w przypadku osób charakteryzujących się ubóstwem, tj. całkowicie pozbawionych środków do życia ze względu na okoliczności życiowe. Kolejno podkreślenia wymaga, iż koszty sądowe zasługują na traktowanie na równi z innymi obciążeniami finansowymi, a zwolnienie od obowiązku ich ponoszenia - w sytuacji, gdy są one dochodem budżetu państwa - stanowiłoby swoistą formę kredytowania podmiotów i naruszałoby zasadę równoważnego traktowania powinności finansowych. Postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący podniósł jedynie, że sprawa wynika z działania innych osób i z tej okoliczności wywodzi niezasadności obciążania go kosztami postępowania. Jednaka argumentacja ta jest chybiona, gdyż domagając się rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny należy mieć świadomość, że konieczne będzie poniesienie kosztów tego postępowania. Skarżący posiada oszczędności na kwotę około 5 tys. zł. Referendarz wyraża przekonanie, iż skarżącego stać na poniesienie wszelkich kosztów, które wynikną w trakcie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego jeśli nie z bieżących dochodów to na pewno z posiadanych oszczędności. Dodatkowo podkreślić należy, że skarżący wcale nie twierdzi, iż nie posiada środków na uiszczenie kosztów sądowych. Wobec tego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie.