II SA/Gd 195/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2006r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia organowi I instancji terminu do załatwienia sprawy z wniosku o bezprzetargowe nabycie nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Skarżący M. K. i złożył do Prezydenta Miasta wniosek o umożliwienie mu bezprzetargowego nabycia nieruchomości. Prezydent Miasta udzielił skarżącemu pisemnej odpowiedzi informującej o braku podstaw do uwzględnienia wniosku. Skarżący zażądał wówczas od Prezydenta Miasta wydania decyzji administracyjnej. Prezydent Miasta ponownie pismem poinformował M. K., że sprawa ma charakter cywilnoprawny , gdyż sprzedaż nieruchomości następuje w drodze umowy w formie aktu notarialnego, a nie w drodze decyzji administracyjnej i odmówił wydania decyzji. M. K. wniósł w trybie art. 37 K.p.a.do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy decyzją w terminie określonym wart. 35 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 stycznia 2006r., nr [...] odmówiło wyznaczenia terminu organowi I instancji do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowa sprawa ma charakter cywilnoprawny i nie podlega załatwieniu w trybie administracyjnoprawnym. Skargę na to postanowienie do sądu administracyjnego wniósł M. K. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Nie kwestionując tego, że bezprzetargowe nabycie nieruchomości następuje w drodze umowy cywilnoprawnej wskazał, że organ administracji powinien decyzją, w sposób władczy rozstrzygnąć czy zachodzą przesłanki do zastosowania trybu bezprzetargowego nabycia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi ze względu na to, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie służy zażalenie wobec czego niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego. Skarżącemu służy natomiast samoistna skarga na bezczynność organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3§2 pkt8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargi na bezczynność mogą być wnoszone w sprawach wskazanych w pkt 1-4 tego przepisu. Wg przepisu art. 52 tej ustawy (wskazywanej dalej jako p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a przez ich wyczerpanie należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie o jaki mowa wart. 37 K.p.a. Po wyczerpaniu tego trybu zażaleniowego strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Natomiast postanowienie przewidziane w art. 37§2 K.p.a. (bez względu na sposób rozstrzygnięcia) nie należy do aktów wymienionych wart. 3 § 2 pkt 1-4 p.s.a., gdyż nie jest to postanowienie na które służy zażalenie, kończące sprawę czy orzekające o istocie sprawy. To zaś oznacza, że postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z tych przyczyn skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 58§ 1 pkt 6 i § 3p.s.a.