II SA/Gd 195/16

Dnia 14 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2016 roku, nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2016 roku, uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 października 2015 roku, oraz nakazująca skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanych na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny W., gmina K., obiektów budowlanych, tj.: dobudowanego do istniejącego barakowozu budynku, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, o wymiarach 7,0m x 3,0m plus 3,10m x 2,60m o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, trwale związanego z gruntem składającego się z trzech pomieszczeń oraz część sanitarnej, z urządzeniem budowlanym z nim integralnie związanym, tj. zbiornikiem na ścieki sanitarne oraz dobudowane do istniejącego barakowozu schody betonowe oraz budynku – przyczepy typu holenderskiego o wymiarach 10,08m x 3,0m posadowionej na fundamentach punktowych betonowych, trwale związanej z gruntem wraz z dobudowanym tarasem niezadaszonym o konstrukcji drewnianej i wymiarach 3,34m x 3,25m. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, a także niebezpieczeństwo spowodowana trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnił, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że decyzja o nakazie rozbiórki była wadliwa, wobec czego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed wykonaniem zaskarżonej decyzji, a udzielona skarżącym ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w tym przepisie, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 61 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ww. przepis nie przewiduje innych przesłanek, które można byłoby brać pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku. Wstrzymania wykonania nie uzasadnia zatem ewentualna możliwość uwzględnienia skargi. Mając na uwadze treść ww. przepisu wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673). W doktrynie wyrażono pogląd, który to pogląd Sąd podziela, zgodnie z którym: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.(...) - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 (LexPolonica nr 402376). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.)." – (tak J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3 - str. 218). Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Skarżący nie podał argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze wskazać należy, że skarżący domaga się wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę obiektów budowlanych. Wyjaśnić zatem należy, że konieczność poniesienia kosztów wykonania rozbiórki jest oczywistą konsekwencją decyzji nakazującej rozbiórkę. Jedynie do podmiotu domagającego się wstrzymania wykonania takiej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że koszty te są na tyle wysokie, że wywołają skutki określone w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący nie wykazał, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w jego majątku w wyniku rozbiórki przedmiotowych obiektów budowlanych. Skarżący nie wykazał również, aby koszty rozbiórki i ewentualnego ponownego usytuowania obiektów pełniących funkcję rekreacyjną, były na tyle wysokie, aby można było twierdzić, że wykonanie decyzji może powodować powstanie znacznej szkody w majątku skarżącego. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe obiekty nie posiadają skomplikowanej konstrukcji. Są to obiekty o konstrukcji drewnianej, niewielkich rozmiarów. Koszty rozbiórki takich obiektów nie zaliczają się do wysokich, a więc ich poniesienie przez skarżącego nie spowoduje powstania znacznej szkody, której wysokości nie wykazał we wniosku. Nieskomplikowana konstrukcja obiektów budowlanych oznacza dodatkowo, że skutki ich rozebrania nie będą trudne do odwrócenia, albowiem ponowne posadowienie podobnych obiektów nie będzie wymagało znaczących nakładów sił. Obecne rozwiązanie konstrukcyjne obiektów nie pozostaje na tyle skomplikowane, aby niemożliwym było odtworzenie tych konstrukcji po uprzedniej rozbiórce. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.