II SA/Gd 1952/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja Cz. na decyzję Wojewody G. z dnia 7 września 1998 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki dwóch baraków - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda G. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 30 czerwca 1998 r. (...) nakazującą Andrzejowi Cz. rozbiórkę dwóch baraków obłożonych sidingiem /o wymiarach 2,30 x ok. 6, 00 m i 5, 90 x 4, 90 m z dobudówką o szerokości 1,10 m/ oraz jednego baraku obudowanego płytami pilśniowymi /o wymiarach 2,20 x ok. 6,00 m/ ustawionych przy ul. K. 354A w G. Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, a także art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż Andrzej Cz. wybudował przedmiotowe baraki bez wymaganego pozwolenia w 1993 i 1994 r. Zgodnie z obowiązującymi w czasie ustawiania tych baraków przepisami prawa budowlanego lokalizacja tych obiektów wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji zgodnie z treścią art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Art. 37 ust 1 pkt 1 tej ustawy stanowił, że obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce jeżeli znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod zabudowę innego rodzaju. Według obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gdańsk-Południe działka na której posadowiono przedmiotowe baraki znajduje się w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem V A.1.MN.UR określającym teren zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności zainwestowania z dopuszczeniem lokalizacji nieuciążliwego rzemiosła usługowego oraz usług podstawowych. Przedmiotowe baraki użytkowane jako hurtownia materiałów budowlanych zostały posadowione niezgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem hurtowni materiałów budowlanych nie można zaliczyć do usług nieuciążliwych ani do nieuciążliwego rzemiosła usługowego. W związku z tym zdaniem organu II instancji należy uznać, iż organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. Decyzję tę zaskarżył Andrzej Cz. Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzucał, iż organy obu instancji bezpodstawnie przyjęły, iż teren użytkowany przez niego, na którym posadowił przedmiotowe baraki, nie jest przeznaczony pod usługi, które świadczy, a nadto nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego w celu wykazania uciążliwości świadczonych przez niego usług. Zdaniem skarżącego wykonywane przez niego usługi są nieuciążliwe, co zgodne jest z ustaleniami planu. Andrzej Cz. utrzymuje, że nie prowadzi hurtowni lecz skład materiałów budowlanych, opakowanych, których wyładunek i rozładunek nie wymaga użycia sprzętu ciężkiego, a cała praca odbywa się ręcznie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowe baraki zostały posadowione w 1993 r i 1994 r. bez pozwolenia na budowę mimo, iż zgodnie z obowiązującymi w tym okresie przepisami prawa budowlanego z 1974 r. wymagana była decyzja o pozwoleniu na budowę takich obiektów Definicję obiektu budowlanego zawierał art. 2 ust 1 ustawy. Plan zagospodarowania przestrzennego dla G.-P. przewiduje dla tej jednostki urbanistycznej, w której znajdują się przedmiotowe baraki, zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności lokalizacji usług z zakresu podstawowych, nieuciążliwych dla mieszkańców oraz adaptacji nieuciążliwego rzemiosła usługowego. Za takie usługi uznać należy również handel spożywczy, konfekcję lekką, artykuły techniczne domowego użytku, usługi stomatologiczne, lekarskie w szerokim tego słowa znaczeniu, punkty pokrewne itp., usługi krawieckie, szewskie itp. Za usługi nieuciążliwe lub nieuciążliwe rzemiosło w żadnym razie nie można uznać składu materiałów budowlanych bez względu na to czy są to materiały konfekcjonowane czy sprzedawane luzem. Szeroki zakres pojęcia materiały budowlane obejmuje zarówno płyty gipsowe jak też materiały nieprzetworzone gips, wapno itp., a więc towary o zróżnicowanych gabarytach wymagających dowożenia ich i wywożenia po sprzedaży samochodami dostawczymi co powoduje, iż są to usługi uciążliwe dla mieszkańców. Badanie intensyfikacji sprzedaży i nasilenia ruchu pojazdów jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dla oceny charakteru tych usług bez znaczenia. Zdaniem Sądu oba organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, iż cel dla których posadowiono baraki i sposób ich wykorzystania sprzeczne są z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji w stosunku do tych obiektów zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane mają zastosowanie postanowienia art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA oddalił skargę.