II SA/Gd 196/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. N., J. N., G. M. oraz A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę. Decyzją z dnia 8 lipca 2009 r., nr [[...]] Prezydent Miasta na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92 poz. 880 ze zm.) odmówił G. i A. M. oraz M. i J. N. zezwolenia na usunięcie z terenu działki nr [[...]] położonej przy ul. M. w G. 284 sztuk drzew, w tym: 42 buków pospolitych, 12 dębów szypułkowych, 10 brzóz brodawkowatych, 8 klonów pospolitych, 212 sosen pospolitych, zinwentaryzowanych zgodnie z załączoną do wniosku tabelą. W uzasadnieniu wskazano, że G. i A. M. oraz M. i J. N., współwłaściciele działki nr [[...]] położonej w G. przy ul. M. wnieśli o wydanie zezwolenia na usunięcie z powierzchni około 7500 m 2 tej działki 284 sztuk drzew, w tym 42 buków pospolitych, 12 dębów szypułkowych, 10 brzóz brodawkowatych, 8 klonów pospolitych, 212 sosen pospolitych. Jako przyczynę zamierzonego usunięcia drzew wskazali oni zamiar jej użytkowania rolniczego – uprawy zbóż i ziemniaków. Organ wskazał, iż w dniu 23 kwietnia 2009 r. przeprowadzono oględziny działki, w trakcie których ustalono liczbę drzew i dokonano ich pomiarów. Organ ustalił, iż obszar planowanej wycinki przylega do lasu leżącego w obrębie [[...]] Parku Krajobrazowego. Drzewa porastają cały teren z wyjątkiem części północno –wschodniej, stanowiącej polanę. Drzewostan ma około 40 lat, pojedyncze drzewa 60-70 Iat. Na większości terenu w wyniku zaniechania upraw rolnych pojawiły się drzewa pionierskie - sosny i brzozy, obecnie już dorosłe i o znacznych rozmiarach. Zaczęło tworzyć się zbiorowisko leśne sosnowe z borówką w podszyciu, na siedlisku buczyny podmokłej, w części zachodniej działki dominuje buk pospolity i sąsiadująca z tym zbiorowiskiem buczyna pomorska. Organ I instancji ustalił, iż do 1988 r. teren działki zgodnie z Ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego Zespołu Portowo-Miejskiego zatwierdzonego uchwałą Prezydium WRN 290/XXXII/62 z 20 lipca 1962 r. przeznaczony był pod uprawy rolne. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta uchwalonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr XXII/115/88 z 4 lutego 1988 r. teren działki przeznaczony został pod urządzenia obsługi turystyki. Uchwałą Rady Miasta Nr [[...]] z 30 listopada 1994 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta działkę nr [[...]] przeznaczono pod tereny zieleni leśnej. Obecnie teren ten nie jest objęty ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, iż w związku z sąsiedztwem obszarów leśnych w toku postępowania zwracał się do dyrektora [[...]] Parku Krajobrazowego i Nadleśnictwa o opinię w sprawie planowanej wycinki. Nadto zgodnie z § 43 a pkt 2a Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta organ wystąpił o opinię do Biura Ogrodnika Miasta, który stwierdził, iż przedmiotowy teren odznacza się wysokimi wartościami krajobrazowymi, a wnioskowane do wycinki drzewa posiadają znaczną wartość przyrodniczą i estetyczną. Organ wskazał, że usunięcie powstałych po wycince karp spowoduje zmianę uwarstwienia gleby. Przygotowanie jej do uprawy wiąże się z koniecznością wykonania licznych zabiegów agrotechnicznych. Teren został zakwalifikowany do VI klasy bonitacji gleb, t.j. najsłabszych gleb ornych z bardzo niskim poziomem próchnicy. W ocenie organu I instancji uprawa roślin na tak słabych glebach niesie za sobą ryzyko uzyskania bardzo niskich plonów. W praktyce takie tereny nadają się tylko do zalesienia, co znalazło odzwierciedlenie w ostatnio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nadto organ wskazał, iż działka położona jest na terenie miasta, gdzie funkcja rolnicza terenów intensywnie zanika, przywrócenie funkcji rolniczej jest wobec tego mało prawdopodobne. Organ I instancji stwierdził, iż usunięcie drzew wpłynie negatywnie na otoczenie, działka sąsiaduje bezpośrednio z lasem, a odsłonięcie ściany lasu, umożliwi wdzieranie się wiatru do jego wnętrza. Przyczyni się to do osuszania jego brzeżnej części, zmiany charakteru środowiska leśnego leżącego na obszarze [[...]] Parku Krajobrazowego oraz wiąże się z możliwością powstania wiatrołomów. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli G. i A. M. oraz M. i J. N. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odwołaniach wskazano, iż wnioskodawcy spełnili wszystkie przesłanki zawarte w art. 83 ustawy o ochronie przyrody, a odmowa wydania zezwolenia na wycięcie drzew jest nieuzasadniona i stanowi nadużycie prawa. Odwołujący się powołali się na art. 140 k.c. i przepisy Konstytucji, wskazując na wynikającą z nich ochronę ich prawa własności. Zakwestionowali oni znaczenie prawne opinii Ogrodnika Miasta i uznali za niedopuszczalne chronienie innej własności kosztem ich własności. W odwołaniach powołano się na inny przypadek, w którym organ pozytywnie rozpatrzył złożony wniosek. M. i J. N. wskazali, iż argument dotyczący braku opłacalności produkcji rolnej jest niezrozumiały, a przywrócenie pierwotnego charakteru ziemi - roli, może również oznaczać, że będzie on stanowił łąkę, na której będą oni wypasać hodowane konie. Decyzją z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt [[...]] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy dokonał ustaleń faktycznych odpowiadających ustaleniom organu I instancji. Organ ten wskazał, że istotą ustawy o ochronie przyrody jest ochrona przyrody, w tym m.in. drzew i krzewów, poszycia leśnego. Wydanie zezwolenia na usunięcie drzew jest wyjątkiem od zasady ich ochrony. Organ wskazał, iż z przepisu art. 83 ustawy o ochronie przyrody nie wynika, by organ właściwy do rozpatrzenia wniosku był obowiązany do jego uwzględnienia, a wniosek o wydanie zezwolenia oprócz innych wymogów formalno-prawnych winien zawierać przyczynę zamierzonego usunięcia drzew lub krzewów. Przepisy ustawy o ochronie przyrody zezwalają na wycięcie drzew w uzasadnionych przypadkach. W niniejszym przypadku argumenty przedstawione przez wnioskodawców we wniosku, a następnie w odwołaniu nie są zdaniem organu odwoławczego przekonywujące. Organ wskazał, iż działka nr [[...]] położona jest bezpośrednio przy [[...]] Parku Krajobrazowym. Teren ten jest terenem podlegającym ochronie. Drzewa rosnące na działce nr [[...]] stanowią naturalna ochronę zalesienia [[...]] Parku Krajobrazowego, a odsłonięcie ściany lasu faktycznie umożliwi bezpośredni dostęp wiatru do tych drzew i możliwość spowodowania wiatrołomów. Oprócz tego usunięcie drzew spowoduje zmianę uwarstwienia gleby, osuszenie przyległych terenów leśnych co nie pozostanie obojętne dla drzew, krzewów i runa leśnego. W uprzednio obowiązujących planach zagospodarowania przestrzennego teren działki nr [[...]] z takich względów został przeznaczony pod funkcje urządzeń obsługi turystyki a następnie pod tereny zieleni leśnej, a niewątpliwy wpływ na takie zapisy w planie miał leśny charakter działki oraz jej walory przyrodnicze i estetyczne. Na terenie działki nr [[...]] rośnie buk pospolity, którego występowanie, jak wynika z stanowiska Biura Ogrodnika Miasta, jest szczególnie cenne, wszystkie drzewa, w tym drzewa w wieku ponad 70 lat, są drzewami zdrowymi, zadrzewienie na terenie działki tworzy swoisty leśny ekosystem, oprócz drzew występuje tam typowe leśne podszycie z borówką czernicą. Organ II Instancji stwierdził, iż nie można pominąć faktu, że działka nr [[...]] posiada VI klasę bonitacyjna gleb, jest to najgorsza orna gleba, piaszczysta, sucha i jałowa, o minimalnej zawartości próchnicy i jako taka mało przydatna rolniczo. W praktyce ziemie tej klasy nadają się pod zalesienie i tak są wykorzystywane. Organ odwoławczy wskazał, iż jest mało prawdopodobnym, by odwołujący się po usunięciu drzew, ziemię tę uprawiali rolniczo, jak i mało prawdopodobnym jest by działkę te można użytkować jako pastwisko dla koni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za niezasadny zarzut, że organ I instancji nie jest uprawniony do wnikania w kwestie opłacalności ekonomicznej planowanego przez odwołujących się przedsięwzięcia, ustawowym obowiązkiem organu była bowiem ocena, czy faktycznie istnieją przesłanki do wydania zezwolenia, o które odwołujący się ubiegają. Organ wskazał, iż na terenach miejskich funkcja rolnicza zanika, faktycznie tereny te są przeznaczane w pierwszej kolejności pod budownictwo mieszkaniowe, handel i usługi. Zdaniem organu racjonalna gospodarka nakazuje pozostawienie zadrzewienia na działce nr [[...]] w obecnie istniejącym stanie. Organ wskazał, iż ustawa o ochronie przyrody wprowadza ograniczenia prawa własności, a wykorzystanie przysługującego wnioskodawcom prawo własności zagrozi niszczeniem terenów [[...]] Parku Krajobrazowego. Organ stwierdził, iż zgoda wydana na usunięcie drzew z terenu innych nieruchomości nie może stanowić argumentu w niniejszej sprawie, każda sprawa stanowi indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej i nie można jej oceniać w kontekście innych spraw dotyczących wydania zgody na usunięcie drzew z uwagi na to, że w każdej z takich sprawy występują inne przesłanki rozstrzygnięcia. M. i J. N. oraz G. i A. M. w skardze na powyższą decyzję wnieśli o jej uchylenie. Skarżący wskazali, iż wniosek o wycięcie drzew z terenu, którego przeznaczeniem jest rola, jest w świetle art. 83 ustawy o ochronie przyrody uzasadniony. Skarżący zarzucili, iż organ zastosował prawo w sposób dowolny, ze szkodą skarżących, podczas gdy w innej sprawie wydał zgodę na usunięcie 100 drzew. Podnieśli oni, iż nie zgadzają się z argumentacją organów obu instancji, zarzucili wydanie decyzji przy braku rzeczowych argumentów oraz obiektywizmu, nie popartych żadnymi opiniami. Skarżący stwierdzili, iż pragną zagospodarować swoją działkę, mi. in. dla potrzeb hodowli koni, a urzędnicy nie mają prawa dokonywać oceny opłacalności ich projektów gospodarczych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny sprawdza zgodność z prawem zaskarżonego aktu kontrolując jego legalność z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy administracji nie dopuściły się przy wydaniu decyzji naruszenia prawa materialnego ani procesowego. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. Nr 151 z 2009 r. poz. 1220), zwanej dalej ustawą. Przepis ten stanowi, iż usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Norma ta nie określa żadnych szczegółowych przesłanek określających przypadki, które obligują organ administracji do udzielenia takiego pozwolenia lub odmowy jego wydania. Rozstrzygnięcie sprawy odbywa się w tym przypadku w granicach tzw. uznania administracyjnego. Organ administracji działając w granicach uznania administracyjnego winien rozważyć, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym wypadku celowe. W judykaturze przyjmuje się, iż granice uznania administracyjnego wyznacza art. 7 k.p.a., co oznacza, że organ administracyjny podejmując rozstrzygnięcie powinien uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela. (vide: wyrok NSA z dnia 21 lipca 1998 r. sygn.II S.A. 506/98 Lex Nr 41383 wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r sygn. II S.A. 303/99. Lex Nr 46768) W przypadku rozstrzygnięcia zawierającego elementy uznania administracyjnego kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy organ przed wydaniem decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie, czy podjął wszystkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego, czy rozstrzygnięcia takie nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy stron postępowania. (vide: wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r. sygn. II S.A. 303/99 Lex Nr 46768, wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r. sygn. II S.A. 986/99 Lex Nr 46227, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2001 r. sygn. V S.A. 2135/00 Lex Nr 50156). Art. 83. 1. Analizując prawidłowość wydanej w niniejszej sprawie decyzji uznaniowej uwzględnić należy cel uregulowania art. 83 ust. 1 ustawy. Cel ten wynika z unormowań ustawy. Ustawa o ochronie przyrody określa zgodnie z art. 1 – cele, zasady i formy ochrony przyrody żywej i nieożywionej oraz krajobrazu. Ochrona przyrody w rozumieniu ustawy polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień (art. 2 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy). Z art. 5 pkt 27 ustawy wynika, iż drzewa, wraz z terenem, na którym występują i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu, jako roślinne elementy przyrody spełniają cele ochronne, produkcyjne lub społeczno-kulturowe. Ustawodawca w Rozdziale 4 zatytułowanym Ochrona terenów zieleni i zadrzewień, zamieścił szereg przepisów, których celem jest ochrona drzew – art. 83, 85 i 88 ustawy. Postulat zachowania substancji drzew, poza art. 83 ust. 1 przewidującym konieczność uzyskania zezwolenia na wycięcie drzewa, znalazł swój wyraz m.in. w art. 83 ust. 3 ustawy, który przewiduje, iż wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Jednocześnie w art. 85 ust. 1 i 2 ustawy przewidziano, iż za usunięcie drzew wymierza się opłatę na podstawie stawki zależnej od obwodu pnia i gatunku drzewa w maksymalnej wysokości od 270 do 3 500 zł za jedno drzewo, a w art. 88 ust. 1 pkt 2 i 89 ust. 1 wymierzenie kary administracyjnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia w trzykrotnej wysokości opłaty. Z przepisów tych wynika, iż ochrona drzew przewidziana w ustawie jest zatem ochroną zdecydowanie ukierunkowaną na zachowanie tego elementu przyrody, związaną z możliwością uzależnienia przez organ zgody na usunięcie drzewa od jego przesadzenia, lub zastąpienia inny drzewem, wiążącą się ze znacznymi opłatami i wysokimi sankcjami w razie naruszenia obowiązującego zakazu usunięcia drzewa. Z uregulowań ustawy wynika, iż przewidziane w art. 83 ust. 1 ustawy zezwolenie na wycięcie drzew jest wyjątkiem od reguły zachowania drzew jako elementu przyrody, podlegającego ochronie prawnej. (vide: wyrok NSA z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. II OSK 1317/2007 LexPolonica Nr 1990328) W art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy wskazano, iż wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać przyczynę zamierzonego usunięcia drzewa. Zezwolenie na wycięcie drzew nastąpić może jedynie w sytuacji, gdy przyczyna taka zostanie za organ uznana za przyczynę ważną, uzasadniającą rezygnację z przewidzianą ustawą ochrony drzew. Nadto wskazać należy, iż z uregulowań ustawy i aktu wykonawczego – rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. Nr 228 poz. 2306) wynika, iż ustawodawca obejmując drzewa ochroną zróżnicował ją w zależności od wieku drzewa oraz gatunku drzewa, co do zasady obejmując zwiększoną ochroną drzewa starsze oraz drzewa uznane za bardziej gatunkowo wartościowe. Świadczy o tym zwolnienie z uzyskania pozwolenia drzew, których wiek nie przekracza 5 lat (art. 83 w ust. 6 ustawy) i przewidziany w art. 85 ust. 2 ustawy wielokrotny wzrost maksymalnej opłaty w zależności od obwodu drzewa (związanego z jego wiekiem) oraz zróżnicowanie stawek za 1 cm obwodu pnia drzewa w rozporządzeniu dla różnych gatunków drzew. W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a wydana decyzja nie nosi cech dowolności. Organ ten szczegółowo ustalił stan faktyczny i rozważył okoliczności sprawy, wziął pod uwagę wyżej wymienione cele i założenia ustawodawcy, i wskazał przekonywujące argumenty przemawiające za oddaleniem wniosku. Zarzuty skarżących dotyczące bezzasadnego naruszenia ich interesu jako właścicieli nieruchomości nie zasługują na uwzględnienie. Sam fakt złożenia przez właściciela nieruchomości wniosku o zezwolenie na wycięcie drzew nie obliguje organu do udzielenia takiego pozwolenia, a argumentacja skarżących odwołująca się do naruszenia ich prawa własności nie jest uzasadniona. Norma art. 83 ust. 1 ustawy z samej swej istoty stanowi ograniczenie przysługującego właścicielowi prawa własności nieruchomości. Przepis art. 140 k.c. stanowi, iż właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa w granicach przewidzianych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Przewidziane w ustawie o ochronie przyrody uregulowanie przewidujące ochronę drzewostanu stanowi właśnie ustawowe ograniczenie prawa własności. Cele i uregulowania ustawy o ochronie przyrody są zbieżne z przewidzianymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej postulatami ochrony środowiska i możliwością wprowadzania związanych z nią ograniczeń (art. 31 ust. 1, art. 5, art. 74 art. 86 Konstytucji). Wydanie zezwolenia na wycięcie drzew następuje w sytuacji, gdy organ uzna, iż cel ustawy jakim jest ochrona istniejących zadrzewień nie sprzeciwia się takiemu zezwoleniu, dokona rozważenia interesu społecznego oraz interesu właściciela nieruchomości składającego wniosek, uznając prymat interesu tego ostatniego. Wniosek złożony w niniejszej sprawie dotyczył dużej ilości drzew – 284 sztuk, w tym 54 sztuk drzew wartościowych gatunkowo jak buk i dąb. Wiek drzew jest znaczny – około 40 lat, przy czym pojedyncze drzewa są w wieku 60 – 70 lat. Cały drzewostan położony jest w granicach obszaru miejskiego – miasta G., w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony był na tereny leśne, graniczy on z obszarem [[...]] Parku Krajobrazowego, na tym obszarze występuje gleba VI klasy, a więc złej jakości rolniczej, nadająca się pod uprawy leśne. Niewątpliwie z punktu widzenia celów ustawy i ochrony interesu społecznego wszystkie te okoliczności przemawiały przeciwko udzieleniu pozwolenia na wycięcie drzew. W tej sytuacji oceny wymagała waga interesu właściciela nieruchomości domagającego się wydania zezwolenia. Ocena tego interesu ma istotne znaczenie, ważny interes strony (w tym interes ekonomiczny), może bowiem w konkretnej sprawie przemawiać za udzieleniem mu prymatu nad uzasadnionym interesem społecznym. W każdej sprawie organ indywidualnie winien rozważać kolizję interesu społecznego i interesu właściciela nieruchomości. W przypadku takich samych okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia ochrony interesu społecznego, organ może dokonać odmiennej oceny zasadności wniosku ze względu na istotną wagę interesu indywidualnego stanowiącego uzasadnienie wniosku o wydanie zezwolenia. (przykładowo organ może uznać za ważki interes strony, uzasadniający usunięcie drzewa, konieczność ochrony istniejącego na nieruchomości budynku lub zamiar jego budowy, odmowa wydania zezwolenia może mieć bowiem dla inwestora znaczące skutki ekonomiczne, odmiennie natomiast może wniosek o wycięcie drzewa w przypadku braku takiego uzasadnienia). W związku z tym, wbrew stanowisku skarżących, organ winien szczegółowo przeanalizować wskazywane przez wnioskodawcę uzasadnienie jego interesu, do którego ochrony niezbędne jest dokonanie wycinki drzew. Skarżący w postępowaniu przed organem I instancji uzasadniając wniosek wskazywali na fakt, iż zamierzają po dokonaniu wycinki na przedmiotowym terenie prowadzić uprawy rolne - zbóż i ziemniaków. Po zakwestionowaniu przez organ I instancji w wydanej decyzji racjonalności takiego przeznaczenia gruntu, z uwagi na niską jakość gleby, skarżący zmienili uzasadnienie wniosku stwierdzając, iż teren ten może być również przeznaczony na łąkę w celu wypasu koni. Zarówno pierwotne jak i kolejne uzasadnienie wniosku związane jest z gospodarką rolną. Organy administracji słusznie wskazały, iż cel taki pozostaje w sprzeczności z miejskim charakterem nieruchomości, bowiem nieruchomości te przeznaczane są co do zasady w pierwszej kolejności pod budownictwo mieszkaniowe, handel i usługi, a funkcja rolna na terenach miejskich zanika. Realizacja celów rolniczych winna następować poza terenami miejskimi, co jest uzasadnione zarówno względami urbanistycznymi jak i wartością nieruchomości. Wskazać nadto należy na zmienność stanowiska skarżących w przedmiocie celu wycięcia drzew – uprawy zbóż i ziemniaków a następnie zamiany nieruchomości na łąkę. Taki brak konsekwencji wnioskodawców odnośnie celu dotyczącego przeznaczenia nieruchomości po wycince drzew, budzi wątpliwości co do istotności wskazywanego celu dla samych skarżących i jak i jego rzeczywistej realizacji na nieruchomości. Zarówno cel ustawy sprowadzający się do ochrony drzewostanu, w tym drzewostanu o znaczny wieku jak i interes społeczny związany z zachowaniem drzewostanu na terenie miejskim, w związku z ochroną środowiska, przemawiają przeciwko zmianie stanu nieruchomości z nieruchomości zadrzewionej na nieruchomość stanowiącą łąkę. Wskazywane przez organ ujemne skutki związane z wycięciem tak dużej ilości drzew o znacznym wieku przemawiają za słusznością stanowiska organu, iż dokonanie wycinki i zamiana tego terenu na łąkę jest niezasadna i nieracjonalna. Brak było w tej sytuacji podstaw do uznania, iż organ administracji działając w granicach uznania administracyjnego był zobligowany do uwzględnienia wniosku o wydanie zezwolenia na wycinkę drzew. W ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo zrealizowały wynikające z art. 83 ust. 1 ustawy upoważnienie do działania w granicach uznania administracyjnego, właściwie rozważyły zarówno przesłankę interesu wnioskodawców jak i interesu publicznego, a następnie rozstrzygnęły konflikt tych interesów na korzyść drugiego z nich, wskazując okoliczności, przemawiające za takim rozwiązaniem. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, iż wydana decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.