II SA/Gd 1966/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Protokolant Kinga Czernis, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej [...] z dnia 4 czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 4 czerwca 2002 r. nr [...] Wojewódzka Komisja Lekarska [...] utrzymana w mocy decyzję [...] Komisji Lekarskiej nr [...] w [...] z dnia 23 marca 2002 r. nr [...] uznającą M. G. za zdolnego do czynnej służby wojskowej. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r., o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 ze zm. ), § 7 ust. 1, § 15, §16 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 marca 2000 r. w sprawie komisji lekarskich i komisji poborowych oraz wynagrodzenia za udział w ich pracy (Dz.U. Nr 16, poz. 205) w związku z przepisami § 1 ust. 1 pkt 1-4, § 2, § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że [...] Komisja Lekarska nr [...] w [...] w dniu 25 marca 2002r. po przeprowadzonych badaniach lekarskich stwierdziła, że M. G. mimo potwierdzonego płaskostopia jest zdolny do czynnej służby wojskowej i orzekała nadanie kategorii zdrowia "A". Od decyzji tej skarżący pismem z dnia 10 kwietnia 2002 r. złożył odwołanie, w którym podnosił, że decyzja narusza § 79 załącznika nr 1 rozporządzenia MON z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, i nie uwzględnia ułomności diagnozowanej przez lekarzy jako stopy płaskie i koślawe. Stwierdził również, że uprawianie hokeja na lodzie nie wpłynęło na poprawę stanu zdrowia i nadal odstaje pod tym względem od rówieśników (jest to widoczne przy długich spacerach, gdy musi często odpoczywać). Poza tym doznał kontuzji kolana i dłoni. Organ II instancji wezwał M. G. na posiedzenie dnia 30 kwietnia 2002 r. celem rozpoznania wniosku oraz zapoznania się z aktualną dokumentacją medyczną. Jednocześnie organ odwoławczy uznał za celowe sprawdzenie twierdzeń M. G. i w tym celu skierował skarżącego na odpowiednie badania. Pomimo wielokrotnych wezwań M. G. nie stawiał się na kolejne posiedzenia Komisji. Zamiast tego wnosił o zawieszenie postępowania i tłumaczył swoją nieobecność uczęszczaniem do Szkoły Mistrzostwa Sportowego w [...], w której naukę ukończy 20 czerwca 2002r. Organ odwoławczy uznał, że twierdzenia M. G. w przedmiocie stanu zdrowia nie zostały poparte badaniami specjalistycznymi i utrzymał decyzje organu I instancji w mocy. Dnia 2 sierpnia 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w [...] wpłynęła skarga M. G. na przedmiotową decyzję. Skarżący zarzucał decyzji naruszenie art. 85 ust. 2 w związku z art. 7 i 8 Konstytucji RP w związku z art. 4 ust. 1 zd. 1, art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP a także brak przed wydaniem orzeczeń konsultacji chirurga ortopedy. Dodatkowo wskazał na uchybienia proceduralne tj. naruszenie art. 50 § 2, art. 54 § 1 pkt 6 i § 2 oraz art. 87 k.p.a. w przedmiocie dostarczania wezwań. Skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Komisji Lekarskiej w [...] lub jej uchylenie oraz wstrzymanie wykonania decyzji. M. G. załączył do skargi kopie wezwań i innych pism zaistniałych w sprawie. Następnie w kolejnych pismach procesowych kierowanych do Sądu rozwijał niektóre twierdzenia ze skargi oraz dostarczył kopie badania ogólnego stanu zdrowia zawodnika, kopię karty zdrowia, kopię zwolnienia z treningów, wszystkie podpisane przez specjalistę ortopedę, M. K.. W odpowiedzi na skargę [...] Komisja Lekarska w [...] wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ powtórzył argumenty zawarte w decyzji oraz podkreślił, ze zostały zachowane wszystkie procedury przewidziane prawem. Skarżący nie stawiał się na przed organem mimo trzech wezwań, które zostały prawidłowo doręczone a uczęszczanie do szkoły poza miejscem zamieszkania nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej stawienie się na którykolwiek z podanych terminów. M. G. nie poddał się również wymaganym badaniom, co pozwoliłoby ewentualnie skorygować jego wnioski. Pozostałe twierdzenia skargi nie miały zdaniem organu wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 26 ust 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 ze zm.), w brzmieniu z daty wydania decyzji przez organ II instancji, orzekanie o zdolności poborowych do czynnej służby wojskowej należy do powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich, z wyjątkiem szczególnych sytuacji gdy właściwe są wojskowe komisje lekarskie. Powiatowa komisja lekarska jest organem I instancji, natomiast wojewódzka komisja lekarska jest organem odwoławczym. Na podstawie delegacji ustawowej przewidzianej w art. 26 ust 3 w/w ustawy. Rada Ministrów wydała rozporządzenia z dnia 6 marca 2000 r. w sprawie komisji lekarskich i komisji poborowych oraz wynagrodzenia za udział w ich pracy (Dz.U. Nr 16, poz. 205), które określa skład i tryb postępowania przed powiatową lub wojewódzką komisją lekarską. Zgodnie § 7 ust 1 tego rozporządzenia, w skład wojewódzkiej komisji lekarskiej wchodzi 3 lekarzy posiadających specjalizację Il stopnia albo tytuł specjalisty w podstawowej dziedzinie medycyny (w tym chorób wewnętrznych i chirurgii ogólnej), spośród których wojewoda wyznacza przewodniczącego, oraz sekretarz. Z akt sprawy wynika, że wymóg ten został dochowany. Z kolei kategorie zdolności do czynnej służby wojskowej określa w § 1 ust 1 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.). Orzeczenie o nadaniu poborowemu określonej kategorii następuje na podstawie badania lekarskiego, fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej - według wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr 1 do tego rozporządzenia. W § 79 pkt 1 załącznika 1 do w/w rozporządzenia MON wymienia się stopę płaską lub wydrążoną, bez upośledzenia sprawności ruchowej jako ułomność braną pod uwagę przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej. Jednakże dla poborowych przeznaczonych do odbycia zasadniczej służby wojskowej, u których stwierdzono powyższą ułomność przewidziano kategorię zdrowia "A". Tak właśnie orzekła [...] komisja lekarska w stosunku do M. G.. Skarżący słusznie podnosi argument, ze organ I instancji nie zastosował się do objaśnienia szczegółowego dla § 79 które stanowi, że ocena orzecznicza wymaga konsultacji chirurga ortopedy. Organ drugiej instancji rozpatrując ponownie sprawę dostrzegł to uchybienie i skierował skarżącego na specjalistyczne badania, których ten jednak nie wykonał. Należy zarzucić również organowi II instancji nie zachowanie przepisów proceduralnych dotyczących wezwań skarżącego na posiedzenia Komisji w szczególności brak podpisu i podania danych personalnych pracownika organu wzywającego. Z akt sprawy wynika jednak, że M. G. otrzymywał korespondencję organów i na nią odpowiadał. Uchybienie to nie miaro wpływu na treść decyzji. Zgodnie z art. 137 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 zezm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Sąd uznał w sprawie, że mimo zaistnienia kilku uchybień proceduralnych, nie są one na tyle istotne, aby mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim, zgodnie z ustaloną praktyka sądów, Sąd nie ma kompetencji do podważania merytorycznej wartości orzeczeń lekarskich, gdyż nie posiada niezbędnej, specjalistycznej wiedzy medycznej. Okoliczność, że skarżący uprawia hokej na lodzie oraz brał udział w zawodach rugby, które to dziedziny sportu są niezwykle urazowe oraz wymagają ponadprzeciętnej sprawności fizycznej wskazują, że twierdzenia skarżącego o złym stanie zdrowia i trudnościach w chodzeniu są gołosłowne. Dodatkowo Sąd uznał, że zachowanie M. G., który nie wykonał odpowiednich badań ani nie stawił się przed Komisją Lekarską świadczą o braku chęci lub możliwości wykazania swoich racji. Jak słusznie zauważył organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji pobieranie nauki w Sosnowcu nie stanowi przeszkody do stawienia się przed Komisją w jednym z podanych terminów. Z uwagi na wyżej wymienione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153. poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.