II SA/Gd 198/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. L. i E. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 26 lutego 2009 r. T. i E. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lutego 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 kwietnia 2008 r., nakładającą na skarżących grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego w wysokości 10000,00 zł. W uzasadnieniu skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek skarżący podnieśli, że wykonanie obowiązku polegającego na uiszczeniu grzywny pozbawi ich na kilka miesięcy środków niezbędnych do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli wskutek jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie, uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, skarżący wskazali, że wykonanie obowiązku polegającego na uiszczeniu grzywny pozbawi ich na kilka miesięcy środków niezbędnych do życia. Powyższa przesłanka nie może być podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, ponieważ celem instytucji wstrzymania jest ochrona stron postępowania jedynie w szczególnych sytuacjach, gdy wskutek wykonania zaskarżonego aktu może dojść do niebezpieczeństwa powstania szkody, czyli określonej starty, czy też skutków trudnych do odwrócenia w aspekcie materialnym. Chodzi przy tym o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, nie publikowane). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje także, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strony takich konkretnych okoliczności nie wykazały. Podkreślenia wymaga także, że trudności finansowe strony nie mogą być uznane za równoznaczne z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wskazanymi w art. 61 § 3 (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2004 r., FZ 104/04, nie publikowane, postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2004 r. FZ 102/04 nie publikowane). W przedmiotowej sprawie nałożono na skarżących grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego w wysokości 10000,00 zł. Jest to obowiązek świadczenia pieniężnego, wobec czego jego wykonanie nie spowodowałoby niemożność zwrotu przedmiotu świadczenia w tej samej postaci. Ponadto wykonanie przedmiotowej decyzji nie spowoduje nieodwracalnej utraty świadczenia. W przypadku stwierdzenia, że decyzja jest niezgodna z przepisami prawa skarżący otrzymają zwrot świadczenia w tej samej postaci, czyli w formie pieniędzy. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 (a contrario) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.