II SA/Gd 198/12

Dnia 4 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. i M. W. na decyzję Wojewody z dnia 17 lutego 2012 roku, nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia: odmówić skarżącemu M. W. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W dniu 22 marca 2012 roku E. W. i M. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną powyżej decyzję Wojewody. Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2012 roku skarżący M. W. wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało mu prawidłowo doręczone osobiście w dniu 2 maja 2012 roku. W piśmie z dnia 16 maja 2012 roku skarżący M. W. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, wskazując, iż nie mógł go uiścić w terminie, ponieważ był za granicą. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, nr 270) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarżący zatem, w złożonym wniosku o przywrócenie terminu, był obowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazując na brak jego winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Od osoby występującej przed sądem można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw. Dopuszczenie się przez nią choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić zatem wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 roku, sygn. akt II CKN 8/98, Baza Orzeczeń LEX nr 50679). Rozpoznając wniosek skarżącego M. W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi Sąd uznał, że okoliczności wskazane w rozpoznawanym wniosku dotyczące skarżącego nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu uzasadniającego uwzględnienie wniosku. W ocenie Sądu skarżący - wbrew treści art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, to jest nie wykazał aby po jego stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do uiszczenia wpisu. Oceniając okoliczność podnoszoną we wniosku Sąd w pierwszej kolejności zważył, iż ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania do uiszczenia wpisu wynika, że skarżący odebrał je osobiści w miejscu zamieszkania. Nawet jednak gdyby wezwanie to odebrał domownik skarzacego, to i tak brak byłoby podstaw aby odmówić skuteczności doręczenia mu wezwania do uiszczenia wpisu w dniu 2 maja 2012 roku, albowiem skarżący w żaden sposób nie poinformował Sądu, iż w określonym terminie nie będzie go we wskazanym w skardze miejscu zamieszkania i nie wskazał innego adresu do doręczeń. Wobec posiadania przez skarżącego wiedzy o doręczeniu mu wezwania oraz o rozpoczęciu biegu terminu do uiszczenia wpisu w okresie, w którym planował wyjazd poza granice kraju, rzeczą skarżącego było poczynienie odpowiednich starań w celu uiszczenia wpisu osobiście w odpowiednim czasie bądź też ustanowienia pełnomocnika do uiszczenia wpisu w jego imieniu. Brak starań w tym zakresie wskazuje na niedołożenie należytej staranności w dbaniu o własne interesy, co - jak już wyżej wskazano - należy traktować jako przyczynę uchybienia terminu z winy skarżącego. Uznać przy tym należy, że mimo, iż skarżący w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku nie wskazywał na przyczyny, ani na czas swej nieobecność, to - bez względu na to, czy przebywał on w kraju, czy poza jego granicami, wskazać należy, że uiszczenie wpisu od skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wymaga jego osobistego uiszczenia, albowiem art. 219 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza także uiszczenie opłaty sądowej na rachunek bankowy właściwego sądu. Sąd uznał zatem, że okoliczności wskazywane przez skarżącego nie mogły uzasadniać uwzględnienia rozpoznawanego wniosku. Od skarżącego, jako strony postępowania należycie dbającej o własne interesy należało bowiem oczekiwać, że pod swoją nieobecność, zorganizuje swoje sprawy w sposób pozwalający na terminowe dokonanie czynności w postępowaniu sądowym. Jedynie wyjątkowe okoliczności uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu terminu, a należą do nich przykładowo: nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, nieprawidłowe doręczenie pisma urzędowego czy mylne pouczenie o środkach zaskarżenia. Do okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie należą natomiast wskazany przez skarżącego fakt albowiem nie jest to przeszkoda, której nie można przezwyciężyć przy użyciu zwykłego, należytego wysiłku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący M. W. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 17 lutego 2012 roku i z tej przyczyny - na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jego wniosku o przywrócenie terminu nie uwzględnił, orzekając jak w sentencji postanowienia.