II SA/Gd 199/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 13 października 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 11 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. na rzecz skarżącej I. P. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 k.p.a., art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r nr 156 poz. 1118 ze zm.), decyzją z dnia 8 września 2009 r., nr [...] stwierdził, że decyzja Starosty nr [...] z dnia 15 lipca 1999 r. udzielająca J. M. pozwolenia na użytkowanie w pełnym zakresie budynku mieszkalno - biurowego usytuowanego na działce nr [...] obręb 15 w W. przy ul. S. została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił uchylenia tej decyzji z powodu upływu pięciu lat od dnia jej doręczenia. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia 10 lipca 1995 r zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi J. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce nr [...] obręb 15 w W. przy ul. S. Inwestor po zakończeniu robót budowlanych wystąpił do Starostwa Powiatowego z wnioskiem z dnia 5 lipca 1999 r o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno- usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] obręb 15 w W. przy ul. S.. Starosta W. decyzją nr [...] z dnia 15 lipca 1999 r udzielił J. M. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalno – usługowego w pełnym zakresie. Następnie decyzją z dnia 17 czerwca 2002 r sygn. sprawy [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując sprawę w trybie nadzwyczajnym uchylił w całości decyzję Wojewody z dnia 8 maja 2002 r i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 10 lipca 1995 r, która dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. M.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2004 r sygn. akt [...] oddalił skargę. Następnie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez J. M.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Organ stwierdził, że decyzja Starosty nr [...] z dnia 15 lipca 1999 r, która udzielała inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego na działce nr [...] obręb 15 w W. przy ul. S. wydana została w oparciu o wcześniejszą decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 10 lipca 1995 r zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi J. M. pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 czerwca 2002 r sygn. [...]. Powyższe okoliczności stanowią, co do zasady, podstawę uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Jednakże przedmiotowa decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie została wydana w 1999 r, a więc ponad dziesięć lat temu, a w myśl art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z wyżej opisanej przyczyny nie może nastąpić jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło pięć lat. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli J. M. oraz I. P.. W odwołaniu J. M. podniesiono zarzut braku doręczenia decyzji jego pełnomocnikowi oraz naruszenia art. 10, 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. W odwołaniu I. P. wskazano, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie została ona doręczona I. P., która była stroną tego postępowania, co winno zostać uwzględnione w treści decyzji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art.138 § 2 k.p.a., art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane, decyzją z dnia 11 grudnia 2009 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Organ odwoławczy ustalił, iż J. M. pismem z dnia 4 lipca 2005 r. udzielił pełnomocnictwa adwokatom B. K. i K. G. do reprezentowania go w sprawach dotyczących przedmiotowego budynku. Ponadto J. M. potwierdził ważność udzielonych pełnomocnictw stawiając się w siedzibie organu I instancji w dniu 14 lutego 2006 r. Również w odwołaniu strona wskazała na ważność pełnomocnictw. Organ I instancji postanowienie nr [...] z dnia 14 lutego 2005 r. wznawiające postępowanie administracyjne, prawidłowo doręczył pełnomocnikom. Organ odwoławczy wskazał, iż ustanowieni pełnomocnicy powinni mieć zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art.10 §1 k.p.a.) oraz im powinny być doręczane wszelkie pisma. Natomiast organ doręczając zaskarżoną decyzję pominął pełnomocników J. M. przez co naruszył art. 40 § 2 k.p.a., a postępowanie organu I instancji obarczone jest wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., której nie można wyeliminować na etapie postępowania odwoławczego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję wniosła I. P.. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2009 r. oraz uchylenia decyzji Starosty nr [...] z dnia 15 lipca 1999 r. dotyczącej pozwolenia na użytkowanie. Skarżąca stwierdziła, iż decyzja Starosty o pozwoleniu na użytkowanie budynku przy ul. S. w W. nie była jej znana, ponieważ organ nie doręczył jej tej decyzji ani też jej nie ogłosił, chociaż była stroną postępowania w dacie wydania decyzji; okoliczność ta czyni tę decyzję nieważną, co zostało przez organ II instancji pominięte. Skarżąca wskazała, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005 r., nr [...] wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku a skarżąca dopiero w dniu 15 grudnia 2009 r. otrzymała decyzję ostateczną wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 grudnia 2009 r. Podniosła ona, że postępowanie wznowieniowe było prowadzone rażąco przewlekle, sprzecznie z art. 35 k.p.a., wymagało wielu ponagleń i interwencji u Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a sprawa została niezasadnie skierowana przez organ II instancji do ponownego rozpatrzenia – by na dalsze lata przedłużyć postępowanie i użytkowanie obiektu przez J. M., bez doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Skarżąca zarzuciła, iż zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem art. 107 k.p.a., art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. bez odniesienia do istoty sprawy i art. 139 k.p.a. na niekorzyść strony odwołującej się. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania J. M. ustosunkowując się do wniesionej skargi stwierdził, iż skarga ta jest nieuzasadniona i winna ulec oddaleniu, organ II instancji słusznie uchylił decyzję organu I instancji, bowiem została ona wydana i doręczona z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego - uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania w niniejszej sprawie, w zależności od dokonanej oceny prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, mógł wydać decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, uchylającą zaskarżoną decyzję i orzekającą co do istoty sprawy bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną, wskazując na naruszenie przez organ I instancji przepisów procesowych art. 10 § 1 k.p.a. i art. 40 § 2 k.p.a. Stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na uchybienie przez organ obowiązkowi wynikającemu z art. 10 § 1 k.p.a. nie jest uzasadnione. Niewątpliwie organ I instancji nie wypełnił wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. obowiązku pouczenia strony o prawie końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. To naruszenie przepisów postępowania w świetle art. 138 § 2 k.p.a., nie uzasadniało jednak uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Taka wadliwość postępowania przed organem I instancji może być z reguły usunięta przed organem odwoławczym, który rozpatruje sprawę na nowo i może uwzględnić stanowisko strony co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Niewątpliwe skarżący wiedział o toczący się postępowaniu i brał w nim udział. Skarżący nie wskazał w odwołaniu żadnych konkretnych dowodów, odnośnie których nie mógł zająć stanowiska ani ich ewentualnego wpływu na treść wydanej decyzji. W istocie, w sprawie nie przeprowadzano dowodów stanowiących podstawę dokonania ustaleń, poza dowodami z dokumentów - decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Dowody te były znane J. M., a okoliczności wynikające z tych dowodów były między stronami bezsporne. Niespełnienie wymogów art. 10 § 1 k.p.a. nie mogło uzasadniać uchylenia sprawy do ponownego rozpatrzenia, brak było bowiem podstaw do uznania, iż w związku z tym uchybieniem zaistniała konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 10 § 1 k.p.a. nie uzasadnia stwierdzenia, iż w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania jaką jest brak udziału strony w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Podkreślić należy, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania wszczęte na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. sprowadza się w istocie do ustalenia na podstawie dokumentu faktu uchylenia (w tym przypadku stwierdzenia nieważności) decyzji, w oparciu o którą wydana została decyzja kończąca wznowione postępowanie, a rozstrzygniecie sprawy wymaga oceny przez organ istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i art. 146 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym organ dokonuje ustaleń i oceny prawnej w ściśle określonych wąskich granicach. Zarzuty stron tego postępowania mogą odnieść skutek jedynie w sytuacji zasadnego kwestionowania takich okoliczności jak usunięcie z obrotu prawnego decyzji stanowiącej podstawę wydania badanej decyzji oraz błędnego wyliczenia upływu terminu wskazanego w art. 146 § 1 k.p.a., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Także stanowisko organu, iż uchylenie zaskarżonej decyzji uzasadnia fakt, iż nie została ona doręczona pełnomocnikowi strony, nie jest słuszne. Przepis art. 40 § 2 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli strona ustanowiła w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi, nie znajdował bowiem w niniejszej sprawie zastosowania. Organ odwoławczy ustalił, J. M. udzielił adwokatom B. K. i K. G. pismem z dnia 4 lipca 2005 r. pełnomocnictwa do reprezentowania go w niniejszej sprawie dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku. Ustalenie to nie jest prawidłowe. Pełnomocnictwo z dnia 4 lipca 2005 r. zostało bowiem udzielone do reprezentowania J. M. w innej sprawie. Z treści tego pełnomocnictwa wynika, iż upoważnia ono pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy w sprawie administracyjnej Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Sprawa tocząca się w dacie udzielenia pełnomocnictwa t.j. 4 lipca 2005 r., pod tą sygnaturą wszczęta została wnioskiem I. P. z dnia 4 lutego 2005 r., w którym domagała się ona przeprowadzenia postępowania w sprawie budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego na działce nr [...] obr. 15 przy ul. S. w W., w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji uchylającej pozwolenie na budowę tego obiektu, a w szczególności wnosiła o wydanie decyzji zobowiązującej inwestora do zamurowania otworów okiennych od strony działki Nr 107/1. Pismem z dnia 15 czerwca 2005 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Organ I instancji w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu, pod tą samą sygnaturą Nr [...], postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia 15 lipca 1999 r nr [...] udzielającą J. M. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego na działce nr [...] obr. 15 przy ul. S. w W.. Sprawa w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku jest odrębną sprawą administracyjną. Pojęcie sprawy administracyjnej obejmuje elementy podmiotowe i przedmiotowe, przy czym do elementów przedmiotowych należą treść żądania lub obowiązku, podstawa prawna i stan faktyczny sprawy. Niewątpliwie przedmiotowe elementy sprawy o wznowienie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie są zupełnie odrębne od elementów przedmiotowych postępowania prowadzonego wobec obiektu budowlanego po stwierdzeniu nieważności wydanego pozwolenia na budowę, zmierzającego do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa. Sprawa o wznowienie postępowania winna być zatem prowadzona w odrębnych aktach administracyjnych pod inną sygnaturą. Organ odwoławczy pominął okoliczność, iż po doręczeniu pełnomocnikom J. M. ustanowionym w pierwotnej sprawie postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 14 grudnia 2005 r., pełnomocnik adw. K.G. zwrócił nadesłane mu postanowienie, wskazując w piśmie z dnia 4 stycznia 2006 r., iż błędnie został ono doręczone na adres kancelarii, bowiem zarówno on jak i adw. B.K. jest pełnomocnikiem J. M. jedynie w sprawie wszczętej zawiadomieniem z dnia 15 czerwca 2005 r. dotyczącej budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego na działce nr [...] obr. 15 przy ul. S., natomiast sprawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku jest odrębną sprawą administracyjną, w której nie posiada on pełnomocnictwa do reprezentowania J. M.. (vide: pismo z dnia 4 stycznia 2006 r. k. 21 akt administracyjnych) Udzielone pełnomocnictwo nie obejmowało zatem umocowania do reprezentowania J. M. w niniejszej sprawie. Ocena taka wynika z jego treści, upoważniającej pełnomocników do reprezentowania mocodawcy w konkretnej sprawie. Sprawa oznaczona w treści pełnomocnictwa sygnaturą, dotyczyła sprawy administracyjnej o określonym, w dacie udzielenia tego pełnomocnictwa, przedmiocie. Pełnomocnictwo to nie obejmowało zatem umocowania do reprezentacji we wszczętej pół roku późnej odrębnej sprawie dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Fakt błędnego wszczęcia przez organ kolejnego postępowania pod tą samą sygnaturą, nie może prowadzić do odmiennej oceny zakresu udzielonego pełnomocnictwa. O zakresie tym decyduje bowiem wola stron stosunku wewnętrznego stanowiącego podstawę udzielenia pełnomocnictwa. Ewentualne wątpliwości, jakie organ mógł mieć w tym przedmiocie, zostały wyjaśnione w cytowanym piśmie pełnomocnika z dnia 4 stycznia 2006 r. Okoliczność, iż J. M. oświadczył w dniu 14 lutego 2006 r., że udzielone pełnomocnictwo nie zostało zmienione ani odwołane, nie uzasadnia, wbrew stanowisku organu, odmiennej oceny zakresu udzielonego pełnomocnictwa. Z oświadczenia tego wynika bowiem jedynie, iż pełnomocnictwo to nadal obowiązuje w takim zakresie w jakim zostało ono udzielone. Zarzut skarżącej dotyczący braku jej udziału w postępowaniu, w który udzielono pozwolenia na użytkowanie, skutkującego, zdaniem skarżacej rażącym naruszeniem prawa nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność ta mogła stanowić przesłankę złożenia wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie z tej przyczyny może nastąpić jedynie na wniosek strony. Wobec braku takiego wniosku, w postępowaniu wszczętym z urzędu, okoliczność ta nie podlegała badaniu przez organ prowadzący postępowanie. Nadto wskazać należy, iż ewentualne ustalenie braku udziału skarżącej w postępowaniu nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przepis art. 146 § 1 k.p.a. przewiduje bowiem, iż uchylenie decyzji przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. nie może nastąpić jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 5 lat, a przez ogłoszenie to lub doręczenie należy rozumieć dokonanie doręczenia lub ogłoszenia wobec tych stron, które brały udział w postępowaniu. Nadto wskazać należy, iż przepis art. 151 § 2 k.p.a. precyzuje, iż treść decyzji administracyjnej winna zawierać rozstrzygnięcie o stwierdzeniu wydania decyzji "z naruszeniem prawa", bez stopniowania tego naruszenia. Pojęciem "rażącego naruszenia prawa" ustawodawca posługuje się natomiast w treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przesłanki stwierdzenia nieważności są rozłączne w stosunku do przesłanek wznowienia postępowania. Oznacza to, iż brak udziału strony w postępowaniu stanowiący przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Podniesiony przez skarżącą zarzut przewlekłości postępowania nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości wydanej decyzji. Także zarzut wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca wnosiła bowiem w odwołaniu o uchylenie decyzji, a odwołanie wniesione zostało także przez drugą stronę postępowania, której zarzuty zostały przez organ uwzględnione. Wniosek skarżącej o uchylenie decyzji Starosty nr [...] z dnia 15 lipca 1999 r. dotyczącej pozwolenia na użytkowanie nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na decyzję organu odwoławczego wydaną w postępowaniu wznowieniowym, a Sąd rozpoznając skargę ocenia jedynie prawidłowość wydanej decyzji i nie zastępuje organów orzekających w postępowaniu wznowieniowym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami, uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić wskazania Sądu oraz dokonaną w wyroku ocenę prawną. Wobec braku podstaw do uzupełniania w sprawie materiału dowodowego w znacznym zakresie organ winien wydać decyzję przewidzianą w art. 138 § 1 k.p.a. Na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd, w związku z uwzględnieniem skargi, uwzględnił wniosek skarżącej o zwrot kosztów postępowania i zasądził na jej rzecz od organu tytułem zwrotu kosztów postępowania - uiszczonego wpisu sądowego kwotę 200 zł.