II SA/Gd 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. i L. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2008 r. Nr [...], nakazującą S. B. i L. M. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję sanitariatu (wc), wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. B. [...] gmina K. Skarżący w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarli wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, wskazując na możliwość uchylenia przez Sąd wymienionych powyżej decyzji. Ponadto podali, iż wykonanie nakazu rozbiórki byłoby dla nich "wyjątkowo dotkliwą i nieuzasadnioną stratą majątkową, z uwagi na możliwość zalegalizowania w przeciągu kilku miesięcy wniesionych (...) obiektów budowlanych". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej w tym zakresie jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Przytoczony wyżej przepis art. 61 § 3 zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W ocenie Sądu okoliczności wskazane we wniosku nie mieszczą się wśród ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie podają okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, skutkiem wykonania tej decyzji. Nie są przy tym dostateczne argumenty dotyczące "dotkliwej i nieuzasadnionej straty majątkowej, z uwagi na możliwość zalegalizowania w przeciągu kilku miesięcy wniesionych (...) obiektów budowlanych". Skarżący nie określają konkretnie stopnia ewentualnej szkody, a opis i wygląd obiektów (vide: zdjęcia w aktach administracyjnych) nie przemawia za oceną, iż szkoda ta byłaby znacznych rozmiarów. Z uzasadnienia wniosku nie wynika również możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków, które rozumieć należy jako skutki prawne a nie faktyczne. Podnoszona zaś przez skarżących możliwość uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji nie mieści się wśród przesłanek przewidzianych w przytoczonym wyżej przepisie. Podkreślenia wymaga, iż uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, a te wskazane przez skarżących nie mają znaczenia prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.