II SA/Gd 200/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Referent Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. Cz. i E. Cz. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 30 lipca 2007 r., na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119, art. 121 § 1, 2 i 4 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 ze zm.) nałożył na R. i E. C., w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki, grzywnę w wysokości 5000 zł.. Jednobrzmiące zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli R. C. i E. C., żądając jego uchylenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazali na naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. poprzez uznanie dwóch osób fizycznych (R. i E. C.) za jeden podmiot postępowania egzekucyjnego, naruszenie przepisu art. 122 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez doręczenie zobowiązanym samego postanowienia o nałożeniu grzywny bez odpisu tytułu egzekucyjnego, ponadto zarzucili, że doręczony im uprzednio tytuł nie zawierał pełnych danych dłużnika, że względu na niewypełnienie wszystkich rubryk formularza. Dodatkowo podnieśli, że zapłata grzywny w wysokości 5000 zł przekracza ich możliwości płatnicze, w związku z czym proszą o jej umorzenie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 28 stycznia 2008 r., na podstawie art.138 § 1pkt 1 i art. 144 k.p.a., art. 80 ust. 2 pkt. 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 156 poz. 1116 ze zm.) oraz art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 ze zm.), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, nie znajdując podstaw prawnych do jego uchylenia lub zmiany. Organ odwoławczy wskazał, że na etapie postanowienia o nałożeniu grzywny brak jest podstaw do badania prawidłowości wystawionego uprzednio tytułu wykonawczego. Zauważył także, że złożone przez odwołującego się zarzuty do prowadzonego na podstawie kwestionowanego tytułu postępowania zostały prawomocnie oddalone. Wskazał także, że decyzja nakazująca rozbiórkę dotyczy obojga małżonków, zatem rozstrzygnięcia postępowania egzekucyjnego mogą być podejmowane również w stosunku do obojga. Brak odrębnego doręczenia decyzji nie spowodował pozbawienia odwołujących się ich praw jako strony postępowania wobec skutecznego wniesienia odwołania przez oboje małżonków. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wysokości kary organ wyjaśnił, że grzywna w celu przymuszenia stanowi rodzaj sankcji za nie wykonanie obowiązku, natomiast ustalona przez organ kwota jest zgodna z przepisem art. 121 § 5. Ponadto podkreślono, że zobowiązani mogą uwolnić się od zapłacenia grzywny wykonując ciążący na nich obowiązek. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli R. i E. C. żądając jego uchylenia, oraz uchylenia poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 lipca 2007 r.. W uzasadnieniu skarżący ponownie podnieśli zarzuty wskazane w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Dokonując badania legalności zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona, albowiem nie narusza ono prawa. Z materiału dowodowego wynika, że ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2004 r. nakazano R. i E. C. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z obiektem gospodarczym położonych na terenie działki nr [...] w K. W związku z powyższym, zgodnie z przepisem art. 28 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny skierował do R. i E. C. upomnienie, a następnie dnia 19 maja 2005 r. wystawił tytuł wykonawczy. Tytuł ten został odebrany w dniu 23 maja 2005 r. przez R. C. Zgodnie z przepisem art. 26 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu egzekucyjnego, sporzadzonego według ustalonego wzoru (formularza). Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27, a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule. W przedmiotowej sprawie, w formularzu tytułu wykonawczego, w rubryce "Dane identyfikacyjne zobowiązanego" wskazano imiona i nazwiska obojga skarżących, dodatkowo rubryka "Adres zamieszkania" zawiera ich dokładny adres. Nie zostały natomiast wypełnione rubryki "Imię ojca, imię matki", oraz "Numer identyfikacji podatkowej", "Data urodzenia" i "Telefon". Przepis art. 27 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazuje zamieszczenie w tytule, jako danych identyfikujących zobowiązanego, jedynie jego imienia i nazwiska oraz adresu. W związku z powyższym należy uznać, że pomimo określonego układu formularza, imię i nazwisko oraz adres zobowiązanego stanowią ustawowe minimum niezbędne do prawidłowego wystawienia tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie nie wypełnienie wszystkich rubryk formularza nie powoduje zatem nieważności kwestionowanego przez skarżących tytułu. Kolejną czynnością organu egzekucyjnego w tak rozpoczętym postępowaniu stało się, wobec nie spełnienia przez skarżących obowiązku, nałożenie na R. i E. C. grzywny w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia 28 stycznia 2008 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia 30 lipca 2007 r., nakładające na R. i E. C., w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki, grzywnę w wysokości 5000 zł.. Skarżący zarzucają naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. poprzez uznanie dwóch osób fizycznych (R. i E. C.) za jeden podmiot postępowania egzekucyjnego, a także naruszenie przepisu art. 122 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez doręczenie zobowiązanym samego postanowienia o nałożeniu grzywny bez odpisu tytułu egzekucyjnego. W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzut dotyczący prowadzenia postępowania łącznie wobec obojga skarżących. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasadą jest, że tytuł wykonawczy wystawia się na jednego zobowiązanego. Zasada ta dotyczy także innych czynności w tym postępowaniu. Odstępstwo od tej zasady przewidziano w art. 27 c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którym, jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego jak też z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Przepis ten nie określa przypadków, w których ma zastosowanie. Stosowanie powyższego przepisu uzależnione jest od zakresu odpowiedzialności małżonków za dane zobowiązania, dając możliwość wystawienia jednego tytułu wykonawczego na wspólne (solidarne) zobowiązania małżonków. W przedmiotowej sprawie nakazem rozbiórki objęte są obiekty położone na działce stanowiącej wspólność ustawową R. i E. C. Także ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2004 r. nakazuje obojgu - R. i E. C. rozbiórkę wskazanych w treści decyzji, nielegalnie postawionych obiektów. Tym samym można uznać, że oboje małżonkowie są solidarnie zobowiązani do usunięcia obiektów powstałych wskutek samowoli budowlanej, które wchodzą w skład ich wspólnego majątku. W tej sytuacji nie jest błędem prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec obojga małżonków łącznie, bez oznaczania osobno zakresu ich obowiązków. Są oni bowiem solidarnie zobowiązani do usunięcia skutków samowoli budowlanej, także grzywna w celu przymuszenia, nieuiszczona w terminie, podlega ściągnięciu z ich wspólnego majątku w trybie egzekucji należności pieniężnych. W treści skargi R. i E. C. zarzucili także naruszenie przepisu art. 122 § 1 ust 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący interpretują treść wskazanego przepisu w ten sposób, że ich zdaniem organ egzekucyjny nakładając grzywnę w celu przymuszenia za każdym razem wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny powinien doręczyć zobowiązanemu tytuł wykonawczy. Wobec powyższego wskazali, że poprzez doręczenie zobowiązanym samego postanowienia o nałożeniu grzywny bez doręczenia odpisu tytułu, został naruszony wyżej wskazany przepis co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazany przez skarżących przepis art. 122 § 1 ust 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje, że doręczenie tytułu wykonawczego następuje zgodnie z art. 32 ustawy. Przepis ten stanowi, że organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnej, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony. W przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy został doręczony skarżącym w dniu 23 maja 2005 r. Wobec powyższego organ egzekucyjny, przystępując do kolejnej czynności w tym samym postępowaniu egzekucyjnym nie miał obowiązku doręczania zobowiązanym tego tytułu ponownie wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny. Tym samym zarzut skarżących, wobec treści przepisu art. 32 ustawy, jest bezpodstawny. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wysokości kary wyjaśnić należy, że grzywna w celu przymuszenia stanowi rodzaj sankcji za nie wykonanie obowiązku, natomiast ustalona przez organ kwota jest zgodna z przepisem art. 121 § 5. Ponadto zobowiązani mogą uwolnić się od zapłacenia grzywny wykonując ciążący na nich obowiązek. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że wydane przez organy decyzje nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).