II SA/Gd 2006/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Gorzeń asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.) Protokolant Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 8 maja 2001 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 maja 2001 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 marca 2001 r. Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego A. B. oraz małoletniej J. B. Organ administracji publicznej stwierdził, że decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 marca 2001 r. Nr [...] o wymeldowaniu z pobytu stałego A. B. doręczył A. B. – kuratorowi małoletniej J. B. w dniu 19 marca 2001 r. Kurator dla małoletniej nie wniósł odwołania. Natomiast odwołanie wniósł w dniu 10 czerwca 2001 r. - data stempla pocztowego, po uzyskaniu z Urzędu Miejskiego informacji w dniu 2 czerwca 2001 r., Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy [...]. Zatem zdaniem Organu administracji publicznej odwołanie wniesiono po upływie 14- dniowego terminu, o którym stanowi przepis art. 129 § 2 kpa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kwestionuje zasadność postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania oraz decyzji o wymeldowaniu J. B. Zdaniem skarżącego zmieścił się w terminie do wniesienia odwołania albowiem otrzymał informacje w dniu 2 czerwca 2001 r. a odwołanie wniósł 6 czerwca 2001 r. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wnosił o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd nie będąc związany, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną uchylił zaskarżone postanowienie Organu II instancji. Sąd uznał, iż uchylone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 134 i art. 7 oraz 77 k.p.a. W sprawie niniejszej przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie postanowienie z dnia 8 maja 2001 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławcze [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 marca 2001 r. Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego A. B. oraz małoletniej J. B., a nie ta decyzja. Decyzja ta bowiem nie była poddana kontroli administracyjnej przewidzianej w art. 127 § 3 w zw. z art. 138 kpa Postanowienie wydane na podstawie art. 134 i art. 129 § 2 kpa, stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczego [...] Zgodnie z treścią art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Termin do złożenia odwołania wynosi zgodnie z art. 129 § 2 kpa 14 dni. od dnia doręczenia decyzji stronie. W tej sprawie podstawa prawna wydanego postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania budzi wątpliwości. Z akt administracyjnych, wynika, że decyzję Organ administracji publicznej doręczył A. B. - kuratorowi małoletniej J. B. w dniu 19 marca 2001 r. Natomiast odwołanie wniósł w dniu 10 czerwca 2001 r. - data stempla pocztowego, po uzyskaniu z Urzędu Miejskiego informacji w dniu 2 czerwca 2001 r., Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy [...]. Kwestią która podlegała ocenie Sądu, jest zastosowanie przez organ orzekający art. 134 kpa. Art. 134 kpa stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Ustawa rozgranicza te dwie podstawy prawne orzeczenia. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 kpa albo przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 kpa. Organ administracji publicznej nie wskazał, dlaczego uznał za stronę postępowania Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy [...] a tym samym stwierdził, iż uchybił on terminu do wniesienia odwołania. Sąd pragnie zauważyć na brak konsekwencji Organu administracji publicznej, który skoro uznał skarżącą za stronę to uznał, iż odwołanie wniesiono po terminie mimo, iż zdaniem skarżącego mieścił się w terminie 14 dni przyjmując za datę powzięcia wiadomości o decyzji 2 czerwca 2001 r. Odwołanie wniesione po upływie terminu do wniesienia odwołania jest odwołaniem wniesionym po upływie terminu, a nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 kpa, bowiem termin ten może być stronie przywrócony na jej żądanie. Organ orzekający wydając postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania z art. 134 kpa ma obowiązek poprzedzić wydanie orzeczenia dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący jest stroną lub czy przekroczył termin określony w art. 129 § 2 kpa, w przeciwnym wypadku postanowienie takie narusza art. 7 i art. 77 kpa. Sąd pragnie zauważyć na marginesie niniejszej sprawy, iż postawa kuratora ustanowionego dla małoletniej jest wysoce naganna oraz naruszająca jej interesy prany oraz faktyczny. Jednakże wyciągnięcie konsekwencji należy do Prezesa Sądu Rejonowego [...]. Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U. Nr 153 poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu-przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).