II SA/Gd 203/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. i W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania decyzji B. M. R. z dnia 24 sierpnia 2007r. Nr [...]. J. J. i W. J., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 24 sierpnia 2007r. Nr [...] którą ustalono jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości 121.500,00 zł. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że od sprzedaży nieruchomości upłynął już znaczny okres czasu. Skarżący obecnie nie posiadają żadnych środków pozwalających na zapłatę ustalonej opłaty (utrzymują się jedynie z emerytury). W ich ocenie, wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby skarżących na niepowetowaną szkodę. Postanowieniem z dnia 2 października 2008r. Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika adwokata R. N., pismem z dnia 31 października 2008r. wnieśli o wstrzymanie decyzji organu I instancji wskazując, iż wykonanie przedmiotowej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 , ze zm.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji reguluje art. 61 § 3 powołanej ustawy, który stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z art. 61 § 5 tej ustawy postanowienie to sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 63 § 3 omawianej ustawy wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008r. sygn. akt II OZ 404/08 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przedmiotowej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja dotycząca należności pieniężnej. Zważyć należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu z analizy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że strona nie wskazała żadnych okoliczności, które dałyby podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie wskazane w wyżej powołanym przepisie przesłanki zachodzą. Z tych też względów Sąd uznał, że wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.