II SA/Gd 21/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Strona skarżąca w niniejszej sprawie decyzje w sprawie nakazu rozbiórki zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazała w złożonym formularzu, że sytuacja finansowa w jakiej się znajduje nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych niniejszej sprawy. Pogorszenie sytuacji związane jest z częstymi chorobami skarżącej i złym stanem zdrowia, co powoduje niemożność kontynuowania pracy zarobkowej. Spłata zaciągniętych kredytów powoduje, że otrzymywane wynagrodzenie jest w znacznej części przeznaczane na bieżące wydatki i utrzymanie dziecka. Skarżąca posiada dom w G. o pow. 240 m2 oraz pawilon usługowy. Dochód z najmu określiła na poziomie 23 844 zł miesięcznie brutto. Wspólne gospodarstwo prowadzi z synem w wieku 4 lat. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 2). Ciężar dowodu powyższych okoliczności spoczywa jednak na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Świadczy o tym użycie w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zwrotu: "gdy wykaże". Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 P.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również ewentualnie przedstawione dokumenty, powinny zatem uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa jest w powołanym wyżej przepisie. Nadto, prawo pomocy wywodzi swą genezę z tzw. prawa ubogich, określanego też prawem ubóstwa lub nawet prawem wspierania ubogich, przez co niejednokrotnie osoby ubiegające się o przyznanie prawa pomocy korzystają ze wsparcia udzielanego z opieki społecznej. Oceniając sytuację majątkową wnioskodawczyni należy wskazać, że stanem posiadania i wartością posiadanego majątku zdecydowanie wyróżnia się pośród polskiego społeczeństwa i z pewnością nie można jej zaliczyć do osób ubogich. Uzyskiwanie dochodu wedle oświadczenia na poziomie 23 tys. zł miesięcznie z pewnością jest bardzo wysoką kwotą. Referendarz zwrócił się do skarżącej z wezwaniem o nadesłanie dokumentów, które mogłyby potwierdzić podnoszoną przez skarżąca wyjątkową, trudną sytuacje majątkową związaną ze stanem zdrowia, jednak skarżąca nie nadesłała żadnych dokumentów. Nie zostało w sprawie wykazane, że sytuacja skarżącej zasługuje na wyjątkowe potraktowanie. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż złożone przez wnioskodawczynię oświadczenia nie mogą stanowić przekonującej podstawy do przyznania prawa pomocy, skoro uzyskuje dochody na poziomie wyjątkowo wysokim jak na standardy polskiego społeczeństwa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.