II SA/Gd 212/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót oddala skargę. Decyzją z dnia 18 grudnia 2003r. Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 49 ust. 4 pkt.1 i art.83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000r., ze zm.), w związku z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, po wykonaniu przez inwestora obowiązku wynikającego z postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego nr PINB [...] z dnia 26 sierpnia 2003r. oraz postanowienia [...] z dnia 19 listopada 2003r., zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na wznowienie robót A Spółka Akcyjna z siedzibą w S. przy realizacji środkowego odcinka drogi dojazdowej od ulicy [...] w S. do B - etap l C ( od km (0+346,5 do km 0+951) położonego na działce nr [...],[...],[...] obr.1 , nr [...] W. Jaku ustalił organ, postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2003r. nr [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy realizacji środkowego odcinka drogi dojazdowej od ulicy [...] w S. do B - etap I C tj. od km 0+ 346,5 do km 0+ 951 wykonywanych przez A S.A w S. bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeprowadzona w dniu 2 kwietnia 2003r. przez inspektorów organu nadzoru budowlanego kontrola oraz orzeczenie techniczne sporządzone po dokonaniu odkrywek przez mgr inż. T. E. wykazały, że inwestor od listopada 2002r. prowadzi samowolnie roboty związane z wykonywaniem warstw konstrukcyjnych projektowanej jezdni. Do zakończenia robót budowlanych pozostało wykonanie warstwy wiążącej z betonu asfaltowego, warstwy profilowej, warstwy ścieralnej oraz uzupełnienie i umocnienie pobocza ziemnego i wykonanie z jednej strony rowu odwadniającego. W związku z powyższy organ nadzoru budowlanego wymienionym postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2003r. nałożył na A S.A obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów do dnia 30 grudnia 2003r. W dniu 17 listopada 2003r. inwestor przedłożył zaświadczenie o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę Izby Samorządu Zawodowego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wskazał, iż zarówno w opinii technicznej, jak i w informacji ogólnej inwentaryzacji projektanci stwierdzili, że zrealizowane roboty budowlane na przedmiotowym fragmencie drogi zostały wykonane w sposób zgodny z projektem pierwotnym, z zachowaniem ustaleń podanych w odpowiednich polskich przepisach i normach (...). Wykonane elementy mogą zatem być wykorzystane do dalszych prac budowlanych. Geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza wykonanych robót etapu I C potwierdziła, iż budowana droga w stosunku do pierwotnego projektowanego układu sytuacyjnego, jak też w rozwinięciu wysokościowym nie odbiega od stanu zakładanego w dokumentacji pierwotnej (górna warstwa ułożonej podbudowy z betonu asfaltowego znajduje się na rzędnych odpowiadających rzędnym projektowanym). W związku z powyższym nie zachodzi potrzeba wykonywania żadnych robot dodatkowych przed ułożeniem warstwy ścieralnej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 49 ust. 4 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po spełnieniu wymagań określonych w ust.1 tego przepisu, właściwy organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. M., zarzucając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego - art. 49 ust. l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, polegającego na niedopełnieniu obowiązku zbadania projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, gdyż jak twierdzi odwołujący, przedmiotowa inwestycja rażąco narusza ustalenia obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. To z kolei narusza jego interes prawny związany z nieruchomościami stanowiącymi jego własność, a przylegającymi bezpośrednio do ustalonej w planach drogi głównej oznaczonej w tych planach jako G 1/2 i G2/2, której przebieg został bezpodstawnie zmieniony w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 marca 2004r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ odwoławczy powołał się na art. 49 ust. l pkt l, 2 i 3 oraz ust. 4 pkt l ustawy Prawo budowlane z 1994r., zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań: - zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, - wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej, właściwy organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. W ocenie organu powyższe wymagania w niniejszej sprawie zostały spełnione. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, iż przedmiotowa inwestycja rażąco narusza ustalenia obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a organ nadzoru budowlanego przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zbadał zgodności projektu zagospodarowania terenu z tymi planami, organ stwierdził, że zarzut ten jest nietrafny. Z akt wynika, że przedmiotowy odcinek (etap I C) drogi dojazdowej do B w S., przedstawiony w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do zaskarżonej decyzji, o przebiegu przedstawionym na planie sytuacyjnym projektu zagospodarowania terenu (rys. 1/1, 1/2 i 1/3 ), jest zgodny z przebiegiem zaznaczonym na załączniku do decyzji Prezydenta nr [...] z dnia 20 maja 2002r. o warunkach zabudowy zagospodarowana terenu inwestycji polegającej na budowie ulicy na terenie B od ulicy [...] w S. do terenów byłej C. Powyższa decyzja z dnia 20 maja 2002r. wydana została na podstawie zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta i Gminy B uchwalonego w dniu 17 czerwca 1998r. uchwałą Rady Miejskiej nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z 30 września 1998r.). Nadto organ odwoławczy powołał się na pisma Prezydenta Miasta i Wójta Gminy, oba z dnia 20 lutego 2004r., w których wymienione organy zaświadczają, że przedmiotowy odcinek drogi położony na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] w S. oraz nr [...] obr. W. jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. M., zarzucając jej naruszenia art. 7, art. 75 oraz art. 77 kpa w związku z niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności koniecznych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie realizowanej budowy drogi dojazdowej do B od ulicy [...] w S., na odcinku IC, położonym na działkach nr [...], [...], [...] obrębu [...] i nr [...] obrębu W. w aspekcie zgodności jej budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w toku całego postępowania administracyjnego, począwszy od skarżenia decyzji o pozwoleniu na budowę organy administracji unikały dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, odnoszącego się do planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów, na których realizowana jest przedmiotowa droga. Zdaniem skarżącego z treści planu zagospodarowania przestrzennego, który w tym zakresie jest wspólny dla miasta . i Gminy . jednoznacznie wynika, że droga ta miała przebiegać inaczej, aniżeli została zrealizowana. Rozbieżność w tym zakresie jest podstawowa i nie powinna budzić wątpliwości żadnego z organów. W jego ocenie posługiwanie się natomiast dowodami pośrednimi jest niezgodne z podstawową zasadą prowadzenia postępowania administracyjnego, wynikającą z art. 75 i 77 kpa z treści których wynika, że organ administracyjny ma obowiązek zebrać wszystkie możliwe dowody do wyjaśnienia sprawy i na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego dokonać jego oceny. Skarżący podniósł, iż przeprowadzenie dowodu z analizy treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie ma podstawowe i istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. W piśmie procesowym z dnia 7 lutego 2006r. zgłaszając się do sprawy pełnomocnik procesowy skarżącego zarzucił obu organom naruszenie przepisu art. 49 ust. 1 pkt 1 i art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez dopuszczenie procedury legalizacyjnej realizacji przedmiotowego odcinka drogi dojazdowej w sytuacji, gdy bezwzględnie powinien mieć zastosowanie przepis art. 48 ust. 1. Zdaniem skarżącego organy nie zbadały dostatecznie kwestii, czy realizowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a posiłkowanie się oświadczeniami innych organów bez dokonania własnych ustaleń nie może mieć miejsca, ponieważ pozostaje ono w kolizji z ustaleniami planu. Według pełnomocnika skarżącego plan nie przewiduje dla przedmiotowej drogi oznaczonej symbolem G1 i G2 alternatywnego przebiegu, taki przebieg przewidywany jest w § 29 dla innej trasy – Z1/2. Natomiast przywołany przez PINB § 63 planu przewidujący możliwość korekty ciągów infrastruktury technicznej nie może się odnosić do przebiegu dróg publicznych. Drogi publiczne, zdaniem pełnomocnika skarżącego, nie stanowią terenów infrastruktury technicznej w rozumieniu zapisów planu, lecz stanowią obszary wyodrębnione (§ 29 i § 32 planu). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Badając zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem decyzja organu odwoławczego jest zgodna z prawem. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Zgodnie z art. 49 ust. 1 właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 2. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. 3. W przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej. 4. W razie spełnienia wymagań, określonych w ust. 1, właściwy organ wydaje decyzję: 1) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót; 2) o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. 5. W decyzji, o której mowa w ust. 4, nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W okolicznościach niniejszej sprawy, na skutek stwierdzenia prowadzenia przez inwestora robót budowlanych na odcinku drogi dojazdowej oznaczonego jako etap IC w warunkach nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2003r. podjętym na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016) oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych na przedmiotowym odcinku, nakazał wykonanie zabezpieczeń obiektu przed dostępem osób trzecich oraz nałożył na A Spółkę Akcyjną w S. obowiązek przedłożenia w terminie do 30 grudnia 2003r. następujących dokumentów: 1. zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. projektu budowlanego (4 egz.) wraz z zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego i kopią uprawnień, o iule zaświadczenie wymienione w pkt. 1 stwierdzi zgodność obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt wymaga sprawdzenia przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego, 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, według wzoru (vide: postanowienie k. 57 akt administracyjnych I instancji). Jest w sprawie niesporne, że budowa drogi na oznaczonym wyżej odcinku nie została zakończona, a roboty budowlane rozpoczęto w listopadzie 2002r., a zatem przed decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 17 stycznia 2003r. nr 21/2003 (vide: fotokopia decyzji k. 5 akt administracyjnych I instancji). Dalej, jak wynika z akt, opisana decyzja uchylona została ostateczną decyzją Wojewody z dnia 11 lipca 2003r. Nr [...] (vide: pismo k.58 akt administracyjnych I instancji). Inwestor zatem rozpoczął budowę w warunkach samowoli budowlanej. Prowadzenie przez inwestora robót budowlanych w tych warunkach uzasadniało zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, przy czym przed podjęciem decyzji o nakazie rozbiórki właściwy organ powinien rozważyć, czy nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 48 ust. 2. Zgodnie z art. 48 właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę(ust. 1). 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami, o których mowa w ust. 2 pkt 1; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Inwestor, po spełnieniu obowiązków, o których mowa w ust. 3, występuje z wnioskiem o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej postanowienia PINB oraz z akt sprawy, na inwestora został nałożony obowiązek przedłożenia zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1, mimo iż inwestor posiadał ważną decyzję z dnia 20 maja 2002r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stwierdzającą zgodność inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (vide: fotokopia decyzji o warunkach zabudowy z załącznikiem k. 59 akt administracyjnych I instancji). Wobec treści cytowanego przepisu nałożenie wymienionych w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2003r. obowiązków należy uznać za prawidłowe. Z kolei ustalenie przed wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, iż budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter wstępny, albowiem wiążące ustalenie tego faktu następuje po przedstawieniu zaświadczenia o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz decyzji o warunkach zabudowy, a przed podjęciem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (por. Prawo budowlane Komentarz Zdzisław Kostka, ODDK Gdańsk 2004, str. 137). Dalej, jak wynika z akt, Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 19 listopada 2003r. nr [...] na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustalił dla inwestora opłatę legalizacyjną w kwocie 15.000,00 zł, która bezspornie została uiszczona. Inwestor zaś wystąpił w dniu 17 listopada 2003r. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, dołączając do wniosku dokumenty, do których został zobowiązany postanowieniem PINB z 26 sierpnia 2003r., tym samym zachowując termin wynikający z tego postanowienia (vide: wniosek z załącznikami k. 68-75 akt administracyjnych I instancji). Zgodzić się należy z organem odwoławczym, po spełnieniu przez inwestora wymagań wynikających z przytoczonego wyżej postanowienia PINB z 26 sierpnia 2003r. oraz po uzupełnieniu postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym, że inwestycja odpowiada warunkom art. 49 ust. 1, 2 i 3 oraz ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Ocena dokonana przez organ II instancji nie jest zdaniem Sądu dowolna, nie narusza zatem przepisu art. 80 kpa. Nietrafny jest zatem zarzut skargi naruszenia przepisów art. 7, art. 75 i art. 77 kpa, albowiem w sprawie dokonane zostały ustalenia niezbędne dla oceny zarówno zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1) jak i zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 49 ust. 1 pkt 1). Kwestionowane przez skarżącego "oświadczenia zainteresowanych organów" co do zgodności odcinka drogi dojazdowej IC z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie ze zmianą wynikającą z uchwały [...] Rady Miejskiej z dnia 17 czerwca 1998r. to zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, będące jednym z warunków legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych (vide: zaświadczenia Prezydenta Miasta i Wójta Gminy w aktach administracyjnych I instancji). Podkreślić należy, że treść przedmiotowych zaświadczeń wraz z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 maja 2002r. stanowi o spełnieniu wymogów określonych przepisem art. 49 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego a jednocześnie nie było podstaw do dokonania przez organ nadzoru budowlanego odmiennej oceny co do zgodności budowy z ustalenia mi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowe są również ustalenia organu II instancji co do zgodności przebiegu odcinka IC według projektu zagospodarowania działki dołączonego do projektu budowlanego z załącznikiem graficznym do opisanej decyzji o warunkach zabudowy. W toku postępowania wyjaśnione zostały również rozbieżności, wynikające z ostatecznych decyzji o podziale nieruchomości, z dnia 9 września 2002r. i z dnia 8 października 2002r., co do oznaczenia działek objętych jako teren inwestycji decyzją o warunkach zabudowy, oznaczonych w tej decyzji numerami [...], [...] i [...] obr[...], natomiast w zaświadczeniach o zgodności przebiegu odcinka drogi IC oznaczonych jako działki o numerach [...], [...] i [...] obr. [...] (vide: fotokopia decyzji o podziale k. 78, pismo inwestora, w aktach administracyjnych I instancji). W związku z powyższym nie można zgodzić się zarzutem skarżącego, iż brak jest wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego odnoszącego się do planu zagospodarowania przestrzennego, wspólnego jak wynika z okoliczności sprawy dla Miasta i Gminy. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo stosując przytoczone wyżej przepisy prawa budowlanego zebrały materiał dowodowy wymagany dla rozstrzygnięcia przedmiotu niniejszej sprawy. Tym samym zaskarżona decyzja nie narusza również przepisu prawa materialnego – art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.