II SA/Gd 212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. Zarządzeniem z 7 kwietnia 2017 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie 4 odpisów skargi lub jej uwierzytelnionych fotokopii oraz złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (uchwała Wspólnoty) – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Ponadto, zarządzeniem z tej samej daty zobowiązano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania skierowana została do skarżącej na adres jednego z członków zarządu Wspólnoty wskazany w skardze. Ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że ze względu na brak możliwości doręczenia osobistego, po dwukrotnym awizowaniu korespondencji zgodnie z art. 73 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a. zarządzeniem sędziego z dnia 16 maja 2017r. uznano przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem 28 kwietnia 2017r. Postanowieniem z 20 czerwca 2017 r. Sąd odrzucił skargę. Pismem z 19 września 2017 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazała, że w dniu 13 września 2017 r. członek Zarządu Wspólnoty W. J. zaznajomił się z aktami sprawy i ustalił, ze pisma w niniejszej sprawie były kierowane tylko do jednego członka Zarządu Wspólnoty J. J. J. J. nie podejmował korespondencji, zaś w rozmowie telefonicznej wyjaśnił, że nie przypomina sobie, żeby otrzymywał jakąkolwiek korespondencje z Sądu. J. J. od 30 czerwca 2017 r. nie jest członkiem Zarządu. Zarząd jest ciałem kolegialnym i wspólnie podejmuje decyzje. Skierowanie korespondencji do jednej osoby i brak jej działania spowodowało, ze skarga została odrzucona. Strona skarżąca wskazała adres W. J. jako adres do kierowania korespondencji. Łącznie z wniesieniem wniosku uiszczony został wpis od skargi oraz przedstawione zostały uchwały o powołaniu członków Zarządu Wspólnoty. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – zwana dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia uchybionego terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez sąd. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony postępowania wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy. W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, Lex nr 30748). Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie dopełniła należytej staranności. Wyjaśnienia skarżącej, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu zostało spowodowane kierowaniem korespondencji do tylko jednego członka Zarządu Wspólnoty nie stanowi uzasadnienia dla uznania braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Zwłaszcza, że w skardze wskazano cztery osoby z Zarządu Wspólnoty bez określenia, do której z nich kierować należy korespondencję. W takiej sytuacji Sąd dokonuje doręczeń na adres jednej ze wskazanych osób, w tym przypadku na adres J. J. Niedbalstwo jednego z członków Zarządu i nieodebranie żadnej przesyłki z Sądu pomimo dwukrotnego awizowania świadczy o istnieniu winy po stronie skarżącej w prowadzeniu własnych spraw. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona skarżąca nie zadbała w sposób staranny o swój interes podczas czynności procesowej jaką było wykonanie zarządzenia sądu wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.