II SA/Gd 212/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy Tczew z dnia 28 grudnia 2021 r.nr XLII/362/2021 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru na terenie wsi Swarożyn, gmina Tczew 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Gminy Tczew na rzecz Wojewody kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga Wojewody Pomorskiego na uchwałę nr XLII/362/2021 Rady Gminy Tczew z dnia 28 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru na terenie wsi Swarożyn, gmina Tczew wniesiona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Dnia 28 grudnia 2021 r. Rady Gminy Tczew podjęła uchwałę nr XLII/362/2021 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru na terenie wsi Swarożyn, gmina Tczew. Dnia 31 stycznia 2022 r. uchwała nr XLII/362/2021 Rady Gminy Tczew została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego pod poz. 301. Pismem z 2 marca 2022 r., wobec upływu terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ustawy 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (u.s.g.), Wojewoda Pomorski wniósł skargę na powyższą uchwałę w zakresie § 7 Karty terenu nr 1 oraz § 7 karty terenu nr 2 pkt 12.3, domagając się stwierdzenia nieważności uchwały w tej części i zarzucając skarżonej uchwale naruszenie: 1. art. 2 i art. 7 w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez przekazanie do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego uchwały niezgodnej z treścią uchwały uchwalonej na sesji Rady Gminy Tczew, która odbyła się 28 grudnia 2021 r., 2. art. 17 pkt 9 i pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p) poprzez uchwalenie planu mimo braku ponowienia procedury w zakresie wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu po dokonaniu zmian w § 7 tabela dla karty terenu nr 1 pkt 16 uchwały, który dotyczy określenia stawki procentowej, na podstawie której ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., 3. art. 37a i 37 b u.p.z.p.poprzez uregulowanie w § 7 tabeli dla karty nr 1 pkt 12.7 oraz § 7 tabela terenu nr 2 pkt 12.3 uchwały zasad sytuowania nośników reklamowych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w toku procedury planistycznej w § 7 tabela dla Karty terenu nr 1 pkt 16 projektu uchwały wskazano stawkę procentową "od 0% do 30%" albo "...%". Na sesji podjęto uchwałę, zgodnie z którą przedmiotowa stawka wyniosła 30%, następnie zaś do Dziennika Urzędowego Województwa Pomorskiego przekazano uchwałę ze wskazaną w tym miejscu stawką procentową "od 0% do 30%". Powyższe – zdaniem skarżącego – wskazuje na naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się stawki procentowe na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. i prowadzi do sytuacji, gdy organ wykonawczy gminy arbitralnie będzie decydował o wysokości stawki w konkretnej sytuacji, zaś w obrocie pozostaje wprowadzony w wyniku błędu akt, którego treść nie odpowiada woli organu uchwałodawczego. Zdaniem Wojewody, z uwagi na merytoryczny charakter zmiany, brak jest przy tym podstaw do dokonania sprostowania wskazanych zapisów uchwały. Nadto, w toku zmian nie dokonano ponownego wyłożenia planu określającego wprost stawkę procentową, co stanowi naruszenie art. 17 pkt 9 i pkt 13 u.p.z.p. Wojewoda podniósł także, że kwestie sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, które zostały uregulowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowią istotne naruszenia art. 37a i 37b u.p.z.p., bowiem rada gminy winna uregulować je w odrębnej niż plan miejscowy uchwale. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Tczew wniosła o jej uwzględnienie i stwierdzenie nieważności uchwały z 28 grudnia 2021 r., objętej skargą z 2 marca 2022r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. także na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Przesłanki nieważności aktu jednostki samorządu terytorialnego określa art. 91 ust. 1 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 559), zwanej dalej u.s.g., według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie zaś z ust. 4 powołanego art. 91 w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przepisy powyższe wyróżniają zatem dwie kategorie naruszeń prawa przez uchwały lub zarządzenia organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Podstawą rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy może być tylko istotne naruszenie prawa. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym, takie jak m.in. działanie bez podstawy prawnej. W niniejszej sprawie, z inicjatywy Wojewody, której podstawę stanowił art. 93 ust. 1 u.s.g., kontroli sądowej poddano uchwałę nr XLII/362/21 Rady Gminy Tczew z 28 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na wstępie podkreślić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie (aktem prawa miejscowego) i musi spełniać wysokie wymagania stawiane tej kategorii aktów normatywnych oraz odpowiadać standardom legalności. Z tych względów, mimo że ustawodawca jednoznacznie przyznał organom gminy uprawnienie do uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego, to równocześnie nałożył na nie obowiązek przestrzegania reguł stanowienia prawa. Z tego zaś wynika praktyczny aspekt sądowej kontroli aktów prawa miejscowego, która w ramach oceny legalności danego aktu, w pierwszym rzędzie skupia się na zbadaniu, czy organ samorządu terytorialnego prawidłowo zrealizował przyznaną mu kompetencję prawodawczą. Przepis art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503) - zwanej dalej u.p.z.p., stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Powyższe oznacza, że zarówno istotne naruszenie zasad sporządzania, jak i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje stwierdzeniem przez sąd nieważności takiej uchwały w całości lub części. Pierwszą z przewidzianych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przesłanek oceny zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest przesłanka materialnoprawna, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego. Chodzi tu przede wszystkim o związanie rady gminy przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych, które wyznaczają granice władztwa planistycznego gminy. Są to standardy odnoszące się do merytorycznych ustaleń planu, związane z jego treścią oraz parametrami technicznymi i wymaganiami dotyczącymi dokumentacji planu. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dla normatywnego wyznaczenia zawartości planu znaczenie mają w szczególności przepisy art. 15, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zaś dla standardów dokumentacji planistycznej - przepisy wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenia wykonawczego (por. np. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2018, wyd. 10, teza 4 do art. 28). Druga z przesłanek, formalnoprawna, dotyczy zachowania procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Jeżeli chodzi o tryb sporządzania planu, to pojęcie to odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ planistyczny w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części w zakresie § 7 Karta terenu nr 1 oraz § 7 tabela dla Karty terenu Nr 2 pkt 12.3, zaś w odpowiedzi na skargę Rada Gminy Tczew, reprezentowana przez Wójta wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały nr XLII362/2021 z 28 grudnia 2021 r., objętej skargą Wojewody. Kontrolując w zakreślonych prawem granicach zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę, Sąd doszedł do przekonania, że zachodzą podstawy do stwierdzenia jej nieważności w całości, bowiem doszło zarówno do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, jak istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, jako że rada gminy dokonała istotnych zmian w projekcie planu, bez dalszego ponownego powtórzenia czynności, nadto na sesji podjęto uchwałę o treści innej niż opublikowana następnie w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego. Należy także wskazać, jak trafnie zarzucił Wojewoda w skardze, że uregulowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego kwestii dotyczących sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, stanowi istotne naruszenie art. 37a i 37b u.p.z.p., bowiem rada gminy winna uregulować je w odrębnej niż plan miejscowy uchwale. Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.z.p., jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. W orzecznictwie wskazuje się, że wprowadzenie zmian do projektu planu bez ponowienia w tym zakresie czynności określonych w art. 17 u.p.z.p. może w konkretnych przypadkach stanowić istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, które z mocy art. 28 ust. 1 ustawy skutkuje stwierdzeniem nieważności całej uchwały w sprawie uchwalenia planu. Istotne znaczenie ma więc interpretacja zawartego w art. 19 ust. 1 u.p.z.p. zwrotu normatywnego: "w niezbędnym zakresie". Zasadniczo należy przyjąć, że nie odnosi się do wszystkich sytuacji, w których dochodzi do zmiany w planie w wyniku uwzględnienia uwag, lecz jedynie do sytuacji wyjątkowych. Trzeba mieć na względzie charakter prawny uwzględnionych uwag. Kryterium oceny powinien być stopień modyfikacji treści projektu planu miejscowego w stosunku do projektu planu miejscowego sprzed dokonania zmian. O spełnieniu się tej przesłanki nie może przesądzać tylko i wyłącznie liczba zmian pomiędzy projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedłożonym określonym organom do uzgodnienia lub zaopiniowania, a projektem, który został następnie uchwalony przez radę gminy (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3850/19). W przedmiotowej sprawie Rada Gminy, jak słusznie podnosi Wojewoda, dokonała zmiany stawki procentowej, wskazując ostatecznie jej najwyższą dopuszczalną prawem wartość 30%, co zdaniem Sądu stanowi istotną zmianę, zatem niewątpliwie należało ponowić czynności procedury planistycznej, w tym zwłaszcza wyłożenie projektu miejscowego planu w aktualnej treści, zgodnie z art. 17 u.p.z.p. Co więcej, w toku procedowania planu stawki procentowe opłaty z tytuły wzrostu wartości nie były w ogóle określone w pierwotnym projekcie z 2018 r., który to podlegał opiniowaniu i uzgadnianiu przez właściwe organy. pojawiły się one dopiero w projekcie z 2020 r., wyłożonym do publicznego wglądu z 2021 r., jednakże były nieprecyzyjnie określone w tzw. widełkach, po czym w uchwale określono je konkretnymi wielkościami. Wreszcie, należy zauważyć, że w toku procedury, już po opiniowaniu i uzgodnieniach, w 2020 r. dokonano także zmiany treści zasadniczej projektowanego planu w kartach terenu oraz zmiany załącznika graficznego, wyodrębniając m.in. na regulowanym obszarze inne funkcje - dwie strefy obszaru gruntów rolnych (3R i 4R), których nie było w projekcie z 2018 r., co zdaniem Sądu także stanowi istotną zmianę wymagającą powtórzenia czynności, czego jednakże zaniechano. Nadto, w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy to na etapie wysyłania uchwały do publikacji w dzienniku urzędowym województwa, w trakcie tworzenia dokumentu elektronicznego przygotowano i wysłano uchwałę o innej treści niż faktycznie uchwalona przez radę. Akty prawa miejscowego uchwalane przez organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach, stanowią przepisy prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania tych organów (art. 94 Konstytucji RP). W wyniku opublikowania w dzienniku urzędowym uchwała wchodzi do obrotu prawnego i kształtować może sytuację prawną szerokiego kręgu podmiotów. Tym samym niedopuszczalne jest pozostawienie w obrocie aktu, którego treść nie odpowiada rzeczywistej, wyrażonej w przewidzianym przez prawo trybie, woli organu uchwałodawczego, a który został wprowadzony do obrotu prawnego jedynie w wyniku błędu pracowników urzędu obsługującego organ uchwałodawczy, względnie organu zajmującego się publikacją aktów prawnych. Pozostawałoby to w wyraźnej sprzeczności zarówno z konstytucyjną zasadą państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) jak również praworządności (art. 7 Konstytucji RP), tworząc jednocześnie stan niepewności co do prawa. Istniejąca wewnętrzna niezgodność zapisów opublikowanego aktu, tj. różnica pomiędzy częścią tekstową uchwały uchwaloną przez Radę Gminy, a opublikowaną w dzienniku urzędowym województwa nie daje się pogodzić z podstawowymi zasadami państwa prawnego, z których wywodzi się obowiązek formułowania przepisów prawa w sposób precyzyjny, zwięzły i jednoznaczny, a jednocześnie wewnętrznie, i to zarówno w ramach danego aktu prawnego, danej gałęzi a nawet całego systemu prawnego, niesprzeczny. Stwierdzone uchybienie w kontekście wcześniej przedstawionych uwag uznać należy za istotne. Jednocześnie podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie wykluczone jest zastosowanie trybu sprostowania aktu normatywnego uregulowanego w art. 17 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów (Dz.U. z 2019 poz.1461), dalej u.o.a.n. Zgodnie z tym przepisem błędy w ogłoszonym tekście aktu prawnego prostuje się w formie obwieszczenia. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego. Akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące wchodzą w życie po ich ogłoszeniu w dzienniku urzędowym, z tym że akty prawa miejscowego stanowione przez radę gminy są ogłaszane w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Podstawą do ogłoszenia aktu normatywnego lub innego aktu prawnego jest akt w formie dokumentu elektronicznego opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez upoważniony do wydania aktu organ. (art. 15 u.o.a.n.). Ogłoszenie aktu prawa miejscowego jest, w świetle art. 88 ust. 1 Konstytucji RP, warunkiem wejścia w życie tych aktów. Ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Odrębna ustawa może wyłączyć obowiązek ogłoszenia jedynie aktu normatywnego niezawierającego przepisów powszechnie obowiązujących. Akty prawa miejscowego stanowione przez organ gminy ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym (art. 13 pkt 2 u.o.a.n.) Prawidłowe ogłoszenie aktu normatywnego polega na ogłoszeniu; - tego aktu we właściwym dla niego dzienniku urzędowym, - jego pełnej treści w tym dzienniku urzędowym, - tego aktu w języku urzędowym naszego kraju, czyli w języku polskim. (G. Wierczyński, Ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, komentarz do art. 2, teza 4, WK 2016, za: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2371/17). W tekście zaskarżonej uchwały opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego wskazano § 7 tabeli dla Karty terenu nr 1 pkt 16 stawką procentową "od 0% do 30%" różną od przyjętej uchwałą przez Radę Gminy Tczew na sesji, tj. "30%". W wyniku błędu, do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego dostarczono zatem do redakcji dziennika niewłaściwą treść. W ten sposób do obrotu wprowadzony został akt o innej treści, niż faktycznie uchwalony przez Radę Gminy Tczew, co stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania uchwały. Niedopuszczalne jest pozostawienie w obrocie aktu, którego treść nie odpowiada rzeczywistej, wyrażonej w przewidzianym przez prawo trybie, woli organu uchwałodawczego, a który został wprowadzony do obrotu prawnego jedynie w wyniku błędu pracowników urzędu obsługującego organ uchwałodawczy, względnie organ zajmujący się publikacją aktów prawnych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 2 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1158/20). Wskazać przy tym należy, że procedura związana z uchwaleniem planu miejscowego nie kończy się z chwilą podjęcia przez radę gminy uchwały w tym przedmiocie, lecz dopiero po przekazaniu wojewodzie przez właściwy organ gminy uchwały z załącznikami w formie dokumentu elektronicznego (tak NSA w wyroku z 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1501/15). Z uwagi na fakt, że błąd powstał w trakcie tworzenia dokumentu elektronicznego przed przekazaniem aktu do publikacji, nie ma prawnych możliwości jego sprostowania w trybie art. 17 ust. 1 u.o.a.n. Sprostowanie w trybie art. 17 ust. 1 nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu normatywnego. Z przepisów tych wynika, że obwieszczenie o sprostowaniu błędu pozostaje w ścisłym związku z prostowanym aktem normatywnym, gdyż zmienia tekst ogłoszonego aktu normatywnego. Dopuszczalny prawnie zakres zmian ogłoszonego aktu normatywnego jest ograniczony. W doktrynie przyjmuje się, że w tym trybie, poprzez prostowanie tekstu ogłoszonego aktu normatywnego, mogą być prostowanie jedynie błędy, które powstały na etapie ogłaszania aktu normatywnego, a nie w toku jego wydawania (G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych, Warszawa 2010; G. Wierczyński, Urzędowe ogłoszenie aktu normatywnego, Warszawa 2008; S. Wronkowska, M. Zieliński Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004; P. Radziewicz, O sprostowaniu błędów w konstytucji i innych aktach prawnych, Przegląd Sejmowy z 2002 r., nr 2, s. 55). Błędem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.o.a.n. jest taki błąd, który wystąpił w ogłoszonym tekście aktu prawnego i polega na rozbieżności pomiędzy tekstem opublikowanym a tekstem oryginału. Z jednej strony sprostowanie błędu jest czynnością techniczną, ale z drugiej jest zmianą treści ogłoszonego aktu normatywnego i może prowadzić do zmiany normy prawnej zawartej w prostowanym akcie, a więc może mieć skutki prawotwórcze. Orzecznictwo jednak wskazuje na ścisłą interpretację przesłanek sprostowania aktu wskazując na normatywny (prawotwórcze) oddziaływanie opublikowanego aktu prawnego jako wprowadzonego do obrotu prawnego. Podkreśla także, iż co do istoty sprostowanie dotyczyć powinno oczywistych błędów o charakterze pisarskim czy rachunkowym. Rozróżnia się jednak wyraźnie kompetencje prawodawcze od kompetencji publikacyjnych i związanego z tym prawa do sprostowania ogłoszonego aktu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Po 217/07, Baza Orzeczeń Lex nr 475255). Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi związany z zamieszczeniem w kwestionowanej uchwale ustaleń dotyczących obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych, ogrodzeń. Powyższa materia mogła zostać uregulowana wyłącznie w tzw. "uchwale reklamowej" podejmowanej na podstawie art. 37a u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Tryb i etapy podejmowania uchwały reklamowej określa art. 37b u.p.z.p. Z brzmienia tych przepisów wynika, iż sytuowanie obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń nie następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady, rada miejska nie utraciła kompetencji do określania zasad i warunków sytuowania ogrodzeń, ekranów, znaków i symboli reklamowych, jednak według nowej regulacji, winna to uczynić w odrębnej niż plan miejscowy uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 28 maja 2020 r. II SA/Go 84/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 21 maja 2019 r. II SA/Bd 1447/18). Sąd uwzględnił przy tym, że o ile powyższe naruszenie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały w części, to jednakże z uwagi na pozostałe naruszenia zasadne jest stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody Pomorskiego za zasadną i na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Tczewa nr XLII/362/2021 z dnia 28 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru na terenie wsi Swarożyn w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Wojewody Pomorskiego koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).