II SA/Gd 2120/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu sprawy ze skargi Marii P. na decyzję Wojewody S. z dnia 17 października 1997 r. (...) w przedmiocie przywrócenia należytego stanu technicznego tarasu - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 11 września 1997 r., (...); (...). Maria P. wniosła skargę na decyzję Wojewody S. z dnia 17 października 1997 r., (...), utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 11 września 1997 r., (...), wydaną na podstawie art. 66 pkt 1 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ i art. 104 Kpa, orzekającą o nakazaniu Ludwikowi i Marcie P. oraz Marii P., zamieszkałych w L. przy ul. P. 1/2, wykonanie niezbędnych robót budowlanych w celu doprowadzenia tarasu budynku wraz ze schodami wejściowymi pomieszczenia piwnicznego pod tarasem oraz prowadzących do niego schodów zewnętrznych do stanu zgodnego z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich części. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że w wyniku oględzin robót budowlanych, wykonywanych w ramach modernizacji tarasu przedmiotowego budynku stwierdzono, że modernizowana część obiektu jest w nieodpowiednim stanie technicznym z uwagi na brak zaizolowania ścian piwnic na styku z gruntem oraz brak zabezpieczenia odpływu wód opadowych zarówno z tarasu jak i ze schodów wejściowych do piwnicy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, że przeprowadzone w dniach 17 lipca i 8 sierpnia 1997 r. oględziny wykazały, że nie remontowany taras spowodował zawilgocenie ścian budynku, zaś roboty remontowe polegały na wymianie posadzki na tarasie, obłożeniu schodów wejściowych, wykonaniu słupków "ogrodzenia" tarasu wraz z cokołem o wysokości 30 cm, założeniu rurek drenażowych do odprowadzenia wody z tarasu. Nie wykonano natomiast otynkowania ścian tarasu o wysokości 1 m, izolacji ścian piwnic, odprowadzenia wody z tarasu i schodów wejściowych do piwnicy. Organ odwoławczy wyraził pogląd, że ww. roboty remontowe nie naruszały, wbrew twierdzeniom odwołującej się Marii P. konstrukcji budynku i miały, zgodnie z art. 29 ust. 2 prawa budowlanego, charakter robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę i są robotami poprawiającymi stan techniczny budynku. Zatem ponieważ budynek jest własnością wspólną, za jego stan techniczny odpowiedzialni są jego właściciele. 4l wyniku oględzin ustalono, że część obiektu jest w nieodpowiednim stanie technicznym, gdyż brak odpowiedniej izolacji piwnic na styku z gruntem i odpływu wód opadowych. W takich warunkach należało wydać decyzję w oparciu o art. 66 prawa budowlanego. Podkreślono, że organy nadzoru budowlanego mogą podejmować działania tylko w oparciu o przepisy prawa budowlanego i Kodeksu Postępowania Administracyjnego, wobec czego kwestie dotyczące ewentualnego sporu co do podziału kosztów ponoszonych przez współwłaścicieli kosztów remontu rozstrzyga Sąd powszechny. W tej sytuacji organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku odwołującej się o wstrzymanie prac remontowych budynku, tym bardziej, iż ich wstrzymanie z uwagi na zbliżającą się zimę spowodowałoby dalsze pogorszenie stanu technicznego obiektu mieszkalnego. W skardze Maria P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że Ludwik P. samowolnie, bez jej zgody i zgody Nadzoru Budowlanego przebudował górną część tarasu uniemożliwiając jej remont wejścia do piwnicy. Wskazała, że organ pismem 2 dnia 15 lipca 1997 r. wniósł sprzeciw w zakresie przystąpienia do wykonywania robót remontowych objętych zgłoszeniem Ludwika i Marty P., a potem zezwolił na kontynuowanie tych prac. Skarżąca podkreśliła, że roboty wykonane przez Ludwika P. naruszały konstrukcję tarasu, obciążając ściany nośne i tak słabe i spękane. Jej zdaniem naruszony został przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Kwestie wątpliwe związane z wykonanymi przez Ludwika P. robotami i potrzebą wykonania robót nałożonych zaskarżoną decyzją mogłyby być wyjaśnione przeprowadzoną na koszt Ludwika P. ekspertyzą budowlaną. Nadto skarżąca podniosła kwestie związane z toczącym się przed Sądem powszechnym postępowaniem dotyczącym spraw własnościowych /wyodrębnienia tarasu z wspólnego użytkowania/, w tym niezgodnego z prawem postępowania geodety. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi powołując się na argumentację zbieżną z zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny zważył co następuje. Art. 61 prawa budowlanego stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymać go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Gdy właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany nie jest w odpowiednim stanie technicznym, powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, wydaje - zgodnie z art. 66 prawa budowlanego decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zatem przepisy ww. mają zastosowanie wobec wszystkich współwłaścicieli obiektu budowlanego w częściach wspólnych. Kwestie związane z zakresem współwłasności i jego zmianą bądź zniesieniem nie należą do właściwości organów administracji publicznej lecz do właściwości sądów powszechnych. Wydając decyzję opartą na przepisie art. 66 prawa budowlanego organ musi mieć na uwadze to, aby nałożone w niej na właściciela /współwłaścicieli/ obiektu obowiązki były precyzyjnie określone w sentencji decyzji, w taki sposób by decyzja mogła być wykonana dobrowolnie przez jej adresata /adresatów/ bądź w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie nie spełniają tego warunku. Wykonanie obowiązku określonego jako nakaz "wykonania niezbędnych robót budowlanych w celu doprowadzenia tarasu budynku wraz ze schodami wejściowymi, pomieszczenia piwnicznego pod tarasem oraz prowadzących do niego schodów zewnętrznych do stanu zgodnego z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich części" ze względu na brak ścisłego określenia rodzaju robót, ich zakresu i sposobu ich wykonania, w praktyce nie pozwala na ich wyegzekwowanie. Braku tego nie usuwa wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że stwierdzono "brak zaizolowania ścian piwnic na styku z gruntem oraz brak zabezpieczenia odpływu wód opadowych zarówno z tarasu jak i ze schodów wejściowych do piwnicy". Uchybienie to musiało spowodować konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przewijająca się w niniejszej sprawie kwestia związana z wykonywaniem przez Ludwika i Martę P. robót remontowych tarasu wykracza poza zakres niniejszej sprawy, tj. skargi na decyzję wydaną w trybie art. 66 prawa budowlanego. Zatem jedynie na marginesie należy wskazać, że pogląd wyrażony w piśmie Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 18.07.1997 r., (...), jakoby roboty remontowe nie naruszające konstrukcji obiektu oraz nie zmieniające jego elewacji, zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 prawa budowlanego nie podlegały zgłoszeniu właściwemu organowi - jest błędny. Przez remont według art. 3 pkt 8 prawa budowlanego /w brzmieniu aktualnym w dacie sporządzenia ww. pisma/ należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. Według art. 29 ust. 2 pkt 1 pozwolenie na budowę nie jest wymagane, gdy wykonywane roboty budowlane polegają na remoncie istniejących obiektów budowlanych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu (...). natomiast przepis art. 30 ust. 1 prawa budowlanego /w brzmieniu aktualnym dla daty sporządzenia ww. pisma/ stanowił, że roboty budowlane wymienione w art. 29 ust. 2 wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Aktualnie mówi o tym art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Zatem wszystkie roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych, wykraczające ponad bieżącą konserwację i nie obejmujące zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu podlegają zgłoszeniu właściwemu organowi. Takie zaś roboty budowlane, które m. in. ingerują w konstrukcję obiektu budowlanego wymagają pozwolenia na budowę. Wskazać także trzeba, iż sprzeciw przewidziany w art. 30 ust. 2 prawa budowlanego jest wyrazem braku zgody właściwego organu na przystąpienie inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Jest to zatem rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, czyli jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kpa i do takiego rozstrzygnięcia stosuje się przepisy Kpa dotyczące ostateczności decyzji i możliwości jej zmiany bądź uchylenia. Mając na uwadze wyżej wskazane względy Sąd administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił decyzje organów obu instancji, zaś o kosztach postępowania orzekł na zasadzie art. 55 ust. 1 tej ustawy.