II SA/Gd 213/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie opłaty adiacenckiej postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. T. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Postanowieniem z 16 stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania złożonego przez D. T. na decyzję Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Skargę na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik D. T.. SKO postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r., w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej P.p.s.a., uwzględniło skargę i uchyliło w całości zaskarżone postanowienie. Akta sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Na wezwanie Sądu z 18 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę, podtrzymując żądanie zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 wskazanego przepisu. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania jest uwzględnienie przez organ skargi w całości na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., czyli zastosowanie przez ten organ tzw. instytucji autokontroli (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 184, 436-437). Skorzystanie przez organ, którego decyzję zaskarżono, z przewidzianej w art. 54 § 3 P.p.s.a. autokontroli podejmowanych aktów czyni wywołane skargą postępowanie sądowe bezprzedmiotowym z uwagi na okoliczność, że wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji skutkuje brakiem przedmiotu postępowania przed sądem administracyjnym. To z kolei, jak już wyżej wskazano, prowadzi do umorzenia postępowania z uwagi na treść art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z tego względu brak było podstaw, aby niniejsze postępowanie sądowe nadal się toczyło. Ponadto pełnomocnik strony cofnął skargę w zakresie żądania uchylenia zaskarżonego postanowienia w związku z orzeczeniem autokontrolnym organu. W świetle powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Z kolei zawarte w pkt 2 sentencji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 201 § 1 P.p.s.a. W myśl tego przepisu zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu m.in. w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 54 § 3 P.p.s.a., co miało miejsce w niniejszej sprawie. Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania składają się: wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 zł oraz 17 zł tytułem poniesionej przez stronę skarżącą opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy. Stosownie do treści art. 232 § 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom (pkt 1 lit. a). W niniejszej sprawie strona skarżąca uiściła wpis w momencie wniesienia skargi, w związku z umorzeniem postępowania zasadne jest orzeczenie o jego zwrocie, o czym stanowi pkt 3 niniejszego postanowienia.