II SA/Gd 2136/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Bogumiły P. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 września 1999 r. (...) w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym - oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. decyzją z dnia 15 czerwca 1999 r. (...), powołując się na art. 61, art. 62, art. 64 i art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazał skarżącej Bogumile P. usunąć stwierdzone w budynku przy ul. Ż. 27 w T. nieprawidłowości. W szczególności nakazał: 1/ wykonać niezwłocznie prace zabezpieczające w mieszkaniu Stanisława K., polegające na podstemplowaniu części stropu w pokoju od strony północno-zachodniej, wykonaniu naprawy podsufitki oraz przemurowaniu części komina; 2/ wykonać niezwłocznie zalecenia zawarte w protokołach przeglądów okresowych i protokole kontroli Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 kwietnia 1999 r. oraz zaprowadzić książkę obiektu budowlanego; 3/ wykonać niezwłocznie prace zabezpieczające drewnianej konstrukcji dachu oraz pokrycia dachowego, polegające na częściowej wymianie i naprawie osłabionych przekrojów krokwi i płatwi dachowych. Uzasadniając decyzję organ administracyjny wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonych w dniach 9 kwietnia 1999 r. i 13 maja 1999 r. ustalono, iż budynek oraz przyległe od strony północnej i zachodniej oficyny są w złym stanie technicznym. W oficynie od strony zachodniej stwierdzono niewystarczający stan zabezpieczeń ze względu na liczne przegnicia stempli oraz desek, podpierających spękany mur. W oficynie od strony północnej, na rozbiórkę której skarżąca uzyskała w dniu 13 lipca 1998 r. decyzję o pozwoleniu rozbiórki, stwierdzono spękane ściany i zapadanie się fundamentów ścian nośnych. W mieszkaniu przyległym do tej oficyny stwierdzono przegnitą, obwieszoną podsufitkę, duże zawilgocenie ściany zewnętrznej i zły stan stolarki okiennej. W mieszkaniu zamieszkałym przez Stanisława K. stwierdzono konieczność zabezpieczenia części stropu w pokoju od strony zachodnio-północnej oraz przemurowania komina. Na poddaszu stwierdzono miejscowe przegnicie drewnianych belek stropowych oraz liczne uszkodzenia ceramicznego pokrycia dachowego. Wskazano też, że ten zły stan techniczny budynku potwierdza również ekspertyza techniczna sporządzona w styczniu 1998 r. przez Ryszarda K. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca, kwestionując nałożenie na nią obowiązku wykonania robót budowlanych w mieszkaniu zajętym przez Stanisława K., podnosiła, iż nie ma możliwości wejścia do tego mieszkania. Twierdziła, że nałożone na nią obowiązki wykona, jeżeli Stanisław K. opuści mieszkanie. Wskazywała, iż zwracała się do Prezydenta Miasta T., aby rozstrzygnął na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego o niezbędności wejścia do lokalu Stanisława K. w celu wykonania zabezpieczenia przed katastrofą budowlaną zgodnie z ekspertyzą Ryszarda K. Mimo tego wniosku oraz zażalenia na bezczynność organu Prezydent Miasta T. nie udzielił jej, jak twierdzi, żadnej odpowiedzi. Rozpoznając odwołanie skarżącej K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zaskarżoną decyzją z dnia 17 września 1999 r. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że budynek przy ul. Ż. 27 w T., którego administratorką i właścicielką jest skarżąca, jest w niewłaściwym stanie technicznym, grożącym katastrofą budowlaną. W szczególności organ odwoławczy powołał się na protokół kontroli z dnia 9 kwietnia 1999 r., ekspertyzę stanu technicznego wykonaną przez Zakład Projektowania i Ekspertyz Budowlanych "EXPRO" z maja 1999 r. oraz "decyzję na rozbiórkę oficyny z dnia 13 lipca 1998 r.", która, jak wskazano, nie została wykonana. Odnośnie zarzutów skarżącej dotyczących braku możliwości wejścia do mieszkania Stanisława K. organ odwoławczy wskazał na art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. W skardze skarżąca zarzuciła, iż decyzja K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 17 września 1999 r. narusza prawo. Uzasadniając skargę skarżąca skoncentrowała się na części uzasadnienia organu odwoławczego, w którym odwołał się on do decyzji z dnia 13 lipca 1998 r. o pozwoleniu na rozbiórkę oficyny. Twierdziła w szczególności, iż nie może tej decyzji wykonać, gdyż właściwy organ nadzoru budowlanego nie opróżnił lokalu. Poza tym skarżąca zarzuciła, iż organ odwoławczy w swej decyzji nie wskazał adresu sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę wniesiono, o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa nie dotyczy zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. z dnia 15 czerwca 1999 r., którą na skarżącą, jako właścicielkę obiektu budowlanego, nałożono obowiązek usunięcie stwierdzonych w tym obiekcie nieprawidłowości. Zaskarżona decyzja nie dotyczy natomiast decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 13 lipca 1998 r. o pozwoleniu na rozbiórkę oficyny. Organ odwoławczy o tej decyzji wspomniał, aby uzasadnić zły stan techniczny domu, którego dotyczy decyzja organu pierwszej instancji. Zauważyć należy, iż skarżąca w skardze, ani też w odwołaniu nie kwestionuje istotnych dla sprawy ustaleń, mianowicie tego, że jest właścicielką obiektu budowlanego, który jest w złym stanie technicznym. Skarżąca nie kwestionuje też potrzeby naprawy, czy też zabezpieczenia tego złego stanu technicznego. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby zaskarżona decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zmierzającą do usunięcia złego stanu technicznego budynku, naruszała prawo. Stosownie do art. 66 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ właściwy organ, którym jest w tym wypadku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego /art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego/, w przypadku stwierdzenia, iż obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi bądź bezpieczeństwu mienia, wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja ta, jak wynika z art. 61 Prawa budowlanego, może być skierowana do właściciela obiektu budowlanego lub jego zarządcy. Oba wskazane przepisy były podstawą prawną decyzji utrzymanej w mocy, zaskarżoną przez skarżącą, decyzją K.-P. Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podnoszone przez skarżącą w odwołaniu okoliczności dotyczące braku możliwości wejścia do lokalu zajętego przez najemcę nie mogą uzasadniać odstąpienia przez organ nadzoru budowlanego od nałożenia na właściciela nieruchomości obowiązku usunięcia złego stanu technicznego budynku. Trafnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że właściciel nieruchomości posiada prawne możliwości wykonania odpowiednich prac nawet wbrew woli najemcy. Oczywistym jest, że w razie sprzeciwu najemcy naprawa nie zawsze zostanie wykonana niezwłocznie. Jednakże właściciel obiektu budowlanego, będącego w złym stanie technicznym, w razie oporu najemcy lokalu niezwłocznie powinien przystąpić do realizacji tych środków prawnych, które umożliwią mu w dalszej perspektywie wejście do lokalu i naprawę obiektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutu braku adresu sądu administracyjnego w decyzji organu odwoławczego wskazać należy, iż zarzut ten nie jest zasadny, gdyż nie uniemożliwiło to skarżącej wniesienia skargi. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.