II SA/Gd 215/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi I. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. I. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 stycznia 2008 r. Nr [...] domagając się jej uchylenia. Zaskarżona decyzja w punkcie 1 utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 lipca 2006 r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 i art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), w części dotyczącej nałożonego obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w lokalu mieszkalnym na poddaszu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w P., a polegających na: - wykonaniu podłoża niepalnego pod istniejącym piecem węglowym, - ustawieniu w/w pieca w odległości co najmniej 30 cm od ścian wewnętrznych pomieszczenia, w którym się znajduje, - wykonanie zabezpieczenia podłogi materiałem niepalnym, - obudowanie ścian i konstrukcji więźby dachowej płytami gipsowo-kartonowymi. W punkcie 2 uchylono decyzję PINB w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i ustalono nowy termin do dnia 29 lutego 2008 r. W uzasadnieniu skargi I. L. zarzuciła naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa podnosząc, że doszło do naruszenia współwłasności nieruchomości wskazanej powyżej. W jej ocenie, skierowanie sprawy do sądu powszechnego jest zagadnieniem wstępnym i winno skutkować zawieszeniem postępowania. Nadto wskazała, że wydanie decyzji miało miejsce bez prawidłowego przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, z pominięciem dowodów. Decyzja organu II instancji została wydana po ustaleniu następującego stanu faktycznego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 31 grudnia 2001 r. Nr [...] wstrzymał roboty budowlane prowadzone w warunkach samowoli przez J. J., polegające na przebudowie wewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania na poddaszu użytkowym (drugie piętro) w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w P.. Następnie decyzją z dnia 28 lutego 2002 r. Nr [...] organ pierwszej instancji nałożył na J. J. obowiązki wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Po złożeniu przez inwestora dokumentów, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 19 sierpnia 2003 r. Nr PINB- 7143/36/23/02-03 udzielił J. J. pozwolenia na wznowienie opisanych robót budowlanych. W postępowaniu odwoławczym organ II instancji decyzją z dnia 25 września 2003 r. Nr [...] uchylił wskazaną wyżej decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 1469/03 oddalił skargę J. J. na decyzję kasacyjną z dnia 25 września 2003 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 lipca 2007 r. Nr [...] nałożył na J. J. obowiązek wykonania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, w terminie do dnia 30 września 2006 r., w celu doprowadzenia wykonanych robot budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określonych czynności: wykonania podłoża niepalnego pod istniejącym piecem węglowym; postawienia pieca w odległości co najmniej 30 cm od ścian wewnętrznych pomieszczenia, w którym się znajduje; wykonanie zabezpieczenia podłogi materiałem niepalnym; obudowania ścian i konstrukcji więźby dachowej płytami gipsowo – kartonowymi. Rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek odwołania wniesionego przez skarżącą organ drugiej instancji ustalił, że w dniu 30 maja 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził ponownie dowód z oględzin robót budowlanych związanych z przebudową wewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania na poddaszu użytkowym (drugie piętro) w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w P.. Ustalono, że piec węglowy zasilający przedmiotową instalację jest podłączony do przewodu kominowego nr 3 i do przewodu tego nie jest podłączone inne urządzenie grzewcze lub wentylacja pomieszczeń budynku. Ustalono również, że do wskazanego przewodu był podłączony poprzedni piec gazowy zasilający mieszkanie. W aktach sprawy znajduje się ocena techniczna dotycząca spełnienia przez tę instalację c.o. (piec c.o.) wymagań związanych z bezpieczeństwem przeciwpożarowym określonych w dziale VI Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. We wnioskach tej oceny opisane są roboty, jakie należy wykonać w celu spełnienia przez przedmiotową instalację wymogów związanych z bezpieczeństwem przeciwpożarowym. Roboty powyższe polegają na: wykonaniu podłoża niepalnego pod istniejącym piecem węglowym, ustawieniu pieca w odległości co najmniej 30 cm od ścian wewnętrznych pomieszczenia, w którym się znajduje, wykonaniu zabezpieczenia podłogi materiałem niepalnym, obudowanie ścian i konstrukcji więźby dachowej płytami gipsowo-kartonowymi. Organ I instancji nakazał inwestorowi w trybie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. wykonać wymienione czynności. Jak wskazał organ odwoławczy, jest to druga decyzja organu I instancji wydana w trybie art. 51 ust.1 pkt 2, w tej samej sprawie. Ponieważ wcześniejsza decyzja organu I instancji z dnia 28 lutego 2002 r. obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ II instancji w odrębnym postępowaniu decyzją z dnia 19 stycznia 2007 r. Nr [...] stwierdził jej nieważność. Powyższa decyzja stała się ostateczna, a wyeliminowane z obiegu prawnego decyzji z dnia 28 lutego 2002 r. Nr [...] spowodowało, że organ odwoławczy ocenił kontrolowaną decyzję z dnia 31 lipca 2006 r. jako zgodną z przepisami art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem określając termin ich wykonania. Z opisanego orzeczenia technicznego wynika, że nałożone na inwestora zaskarżoną decyzją obowiązki spowodują, iż przedmiotowa instalacja c.o. doprowadzona będzie do stanu zgodnego z prawem, gdyż spełnione będą wymagania związane z bezpieczeństwem przeciwpożarowym określone w dziale VI Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z uwagi na upływ wyznaczonego terminu w postępowaniu odwoławczym, organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin do wykonania obowiązków do dnia 31 stycznia 2008 r. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że sprawy związane z naruszeniem współwłasności nie należą do kompetencji organu nadzoru budowlanego i powinny być rozwiązane w drodze porozumienia lub na drodze powództwa skierowanego do sądu powszechnego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Ponadto podniósł, że skierowanie sprawy do sadu powszechnego nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę jako niezasadną należało oddalić. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrolując zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa przez rozstrzygający sprawę organ, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo został przez organy ustalony stan faktyczny, z którego wynika, iż J. J. samowolnie i bez wymaganego pozwolenia na budowę wykonał roboty budowlane związane z przebudową instalacji centralnego ogrzewania w lokalu mieszkalnym położonym na poddaszu budynku mieszkalnego w P. przy ul. [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie opisanych robót budowlanych, wstrzymanych postanowieniem z dnia 31 grudnia 2001 r. Nr [...] na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z późn. zm.). W następstwie wstrzymania robót, wydanych zostało przez ten organ szereg decyzji podejmowanych w trybie art. 51 Prawa budowlanego, z których na dzień orzekania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozostała kontrolowana w postępowaniu odwoławczym decyzja z dnia 31 lipca 2006 r. Nr [...]. Wydanie decyzji przez organ I instancji poprzedzone zostało przeprowadzeniem dowodu z oględzin wykonanych robót, podczas którego stwierdzono podłączenie pieca węglowego zasilającego przedmiotową instalację do przewodu kominowego, do którego podłączony był wcześniej używany piec gazowy i jak stwierdzono bezspornie, nie jest podłączone inne urządzenie grzewcze lub wentylacja pomieszczeń budynku (vide: protokół z oględzin k. 30 akt administracyjnych I instancji). Prawidłowość takiego podłączenia spornego pieca (do przewodu kominowego oznaczonego na szkicu numerem 3) potwierdzona została opinią kominiarską z dnia 16 lipca 2002 r. nr 021552/25/02 (vide: opinia - załącznik do pisma k. 13 akt administracyjnych I instancji). Istota sporu między stronami postępowania administracyjnego sprowadza się do kwestii o charakterze cywilnoprawnym, własnościowym, na gruncie prawa budowlanego dotyczy ona prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu I instancji, zaaprobowanych przez organ odwoławczy, inwestor – J. J., według treści aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 29 listopada 1973 r. (vide: fotokopie aktu notarialnego, wyroku Sądu Rejonowego, sygn. akt [...], k. 15-16 akt administracyjnych I instancji), nabywając lokal mieszkalny nr 1 położony na parterze przedmiotowego budynku nabył także część strychu zaadoptowaną wcześniej na cele mieszkalne. Poza wymienionymi dokumentami, tę bezsporna okoliczność potwierdza treść pisma Urzędu Wojewódzkiego z dnia 30 maja 1974 r. znak [...], z którego wynika, że część strychu stanowiąca lokal mieszkalny miała taki charakter w dacie sprzedaży wyodrębnionego lokalu nr 1 w opisanym wyżej budynku, dokonanej na rzecz J. J. w dniu 29 listopada 1973 r., chociaż nieuznana została za mieszkanie, które mogłoby być przedmiotem sprzedaży (vide: fotokopia pisma w aktach administracyjnych I instancji). Tym samym zarzuty skargi odnoszące się do "nielegalnej adaptacji poddasza na mieszkanie" nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Nie to jest zresztą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego oraz rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego, lecz bezsporna samowolna przebudowa systemu ogrzewania w części mieszkalnej strychu, w sposób niekwestionowany należącej do J. J., co do której prawidłowo organy zastosowały tryb przewidziany w przepisach art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Jak wynika z okoliczności sprawy, roboty budowlane zostały wykonane (zakończone) najpóźniej na początku roku 2002. Wskazać zatem należy, że w dacie dokonania samowolnych robót budowlanych związanych z opisaną wyżej przebudową instalacji centralnego ogrzewania, przepisy art. 28 w związku z art. 29 ustawy Prawo budowlane przewidywały dla takich robót obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, jak również przedmiotowy przypadek nie podlegał regulacji przepisu art. 48 tej ustawy. Podkreślenia wymaga również, że wszczęcie przedmiotowego postępowania nastąpiło z inicjatywy skarżącej (vide: pismo z 13.12.2001 r. k. 1 akt administracyjnych I instancji), która wskazywała na możliwość zagrożenia pożarowego wywołanego zakładaniem w przedmiotowym lokalu instalacji centralnego ogrzewania. W konsekwencji, prowadzenie postępowania w opisanym trybie powinno było przede wszystkim doprowadzić wykonywane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), a tylko w razie niemożności osiągnięcia tego stanu – do rozbiórki lub doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Jak wynika z okoliczności sprawy, w szczególności z oceny technicznej złożonej przez J. J. do organu nadzoru budowlanego w dniu 21 czerwca 2006 r. (vide: pismo z oceną k. 32 akt administracyjnych I instancji), odnośnie spełnienia wymagań określonych w Dziale VI ("Bezpieczeństwo pożarowe") rozporządzenia Ministra Infrastruktury a dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), znajdującego w sprawie zastosowanie zgodnie z przepisem § 330, dla spełnienia wymagań bezpieczeństwa pożarowego przedmiotowego pieca centralnego ogrzewania wykonać należy szereg czynność, obejmujących wykonanie podłoża niepalnego pod piecem węglowym, ustawienia pieca w odległości minimum 30 cm od ścian wewnętrznych pomieszczenia, obudowania ścian i konstrukcji więźby dachowej płytami gipsowo-kartonowymi w celu uzyskania klasy odporności ogniowej E130, wykonania zabezpieczenie podłogi przed drzwiczkami paleniska materiałem niepalnym. Oceniając opisaną wyżej ekspertyzę, trafnie uznał organ I instancji, a w ślad za nim organ odwoławczy, że doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem obejmuje w okolicznościach niniejszej sprawy wykonanie konkretnie określonych czynności, mających na celu doprowadzenie przebudowanej instalacji centralnego ogrzewania do stanu zgodnego z wymogami bezpieczeństwa pożarowego określonymi przepisami § 207 i nast. wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Niewykonanie tych czynności stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego w budynku stanowiącym współwłasność skarżącej Ireny L. i inwestora J. J.. Podkreślenia wymaga, że uprzednia instalacja c.o., a raczej jej wadliwość, doprowadziła do zapalenia się drewnianego stropu w przedmiotowym budynku, co podkreślała skarżąca w swoich pismach kierowanych do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podnosząc również, że instalacja będąca przedmiotem sporu podłączona została także wadliwie (vide m.in. pisma k. 1, 7 akt administracyjnych I instancji). W konsekwencji, decyzję nakładającą wykonanie opisanych wyżej czynności oraz określenie terminu ich wykonania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego uznać trzeba za prawidłową. Wadliwie natomiast organ I instancji przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał wymieniony wyżej przepis prawa materialnego ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane odwołując się do jego brzmienia z tekstu jednolitego tej ustawy, opublikowanego w Dzienniku Ustaw z 1996 r., Nr 156, poz. 1118. Tymczasem, stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80, poz. 718), "do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2". Regulacja ust. 2 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Innymi słowy, przepis prawa materialnego znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie, to jest art. 51 Prawa budowlanego, podlega zastosowaniu w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie noweli z dnia 27 marca 2003 r., to jest do dnia 11 lipca 2003 r. Jak wynika z ustaleń organu II instancji oraz akt sprawy administracyjnej, na dzień 11 lipca 2003 r., to jest dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80, poz. 718), brak było ostatecznej decyzji kończącej niniejsze postępowanie prowadzone w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, w brzmieniu ustalonym w tekście jednolitym z dnia 5 grudnia 2000 r., opublikowanym w Dzienniku Ustaw Nr 106, poz. 1126. W obrocie prawnym, po wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego, pozostawało do tego dnia jedynie postanowienie PINB z dnia 31 grudnia 2001 r. Nr [...] wstrzymujące roboty budowlane prowadzone przez J. J. oraz decyzja z dnia 28 lutego 2002 r. Nr [...] nakładająca na inwestora obowiązek złożenia dokumentów, co do której zapadła ostateczna na dzień zaskarżonego rozstrzygnięcia decyzja PWINB z dnia 19 stycznia 2007 r. Nr [...] stwierdzająca jej nieważność. Niezależnie od tego, że opisana decyzja wykasowana została w administracyjnym postępowaniu nieważnościowym, podkreślić należy, że nałożenie obowiązku dostarczenia określonych dokumentów nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy w rozumieniu art. 104 kpa. Jest to uzupełnienie materiału dowodowego, dla którego właściwą formą byłoby postanowienie a nie decyzja. Dopiero po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz, ocen organ nadzoru budowlanego w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy organ powinien podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., lecz w okolicznościach niniejszej sprawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r. Stosownie do treści ówcześnie obowiązującego art. 51 ust. 1, przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję: 1) nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo 2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. (ust. 4 art. 51). Jest bezsporne, że w dacie rozstrzygnięcia przedmiotowe roboty zostały wykonane, zatem w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem ustalić mogła jedynie termin ich wykonania. Tym samym, naruszenie prawa materialnego polegające na zastosowaniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 95, poz. 888) nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem przepis ten stanowi, iż "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji (...) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Stosownie zaś do treści ust. 7 tego artykułu, "przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone a w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1". Treść przytoczonych wyżej przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 pozwala na ocenę, iż w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i na tym jego etapie opisane naruszenie prawa materialnego pozostawało bez wpływu na treść decyzji. Jak wskazano wyżej, decyzja organu I instancji z dnia 31 lipca 2006 r. Nr [...] poprzedzona została złożeniem przez inwestora oceny technicznej, co pozwoliło na określenie skonkretyzowanych czynności, mających na celu doprowadzenie wykonanych przez inwestora robót do stanu zgodnego z prawem. W tym kontekście decyzje obu organów są prawidłowe, a opisane naruszenie prawa nie miało wpływu na wynik sprawy. Jako niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i pominięcie dowodów. Niniejsze postępowanie toczy się od siedmiu lat i trudno postawić organom zarzut niewyjaśnienia sprawy, zainicjowanej przez skarżącą w związku z zapaleniem się drewnianego stropu budynku w części mieszkalnej strychu, na skutek wadliwości poprzedniej instalacji grzewczej a następnie w związku z jej samowolną przebudową. Organy dokonały ustaleń stanu faktycznego odwołując się do licznych dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych, jedynie oceniając je odmiennie niż skarżąca. Jednakże Sąd nie widzi w tej mierze naruszenia przepisu art. 80 kpa, ponieważ oceniając powołane w decyzji obu organów dowody nie naruszyły one zasady swobodnej oceny dowodów statuowanej wymienionym wyżej przepisem. W szczególności prawidłowo, na podstawie fotookopii opisanych wyżej i niekwestionowanych dokumentów urzędowych, organy oceniły, że przedmiotem nabycia na własność przez J. J., poza lokalem nr 1 w budynku przy ul [...], była także część strychu obejmująca niewyodrębniony prawnie lokal mieszkalny. Zatem wykonywanie robót budowlanych w nieruchomości, do której posiada się tytuł prawny nie narusza prawa własności skarżącej - właścicielki lokalu nr 2 (do którego przynależy m.in. pomieszczenie strychowe o powierzchni 38,6 m2) i współwłaścicielki części wspólnych budynku mieszkalnego w ½ udziału. Niezależnie od tej konstatacji, wskazać należy, że wszelkie spory powstałe na tle przysługiwania bądź wykonywania, wreszcie zakresu prawa własności, czy też jego naruszenia, a takim jawi się spór między skarżącą a uczestnikiem postępowania J. J., nie podlegają kognicji sądu administracyjnego ani kontrolowanych przez ten sąd organów, lecz pozostają we właściwości sądu powszechnego, co trafnie wskazał organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa ocenić go trzeba również jako bezzasadny. Stosownie do treści tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przytoczony przepis nakłada na organ administracji obowiązek zawieszenia postępowania, w razie wystąpienia przyczyny określanej jako prejudycjalna. Kwestia prejudycjalna musi mieć charakter materialnoprawny, gdyż w wyniku jej zaistnienia nie może być rozstrzygnięta sprawa administracyjna. W rozpoznawanej sprawie tylko kwestia ważności czynności cywilnoprawnej, lub ustalenie jej zakresu w odniesieniu do nabycia prawa własności, w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie ma wątpliwości co do ważności lub zakresu tej czynności prawnej, mogłaby być niezbędnym elementem warunkującym podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej, a przeprowadzenie postępowania sądowego co do treści czy ważności czynności cywilnoprawnej i uzyskanie prawomocnego wyroku sądu (powszechnego) należałoby traktować jako kwestię prejudycjalną. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie mają miejsca, gdyż prawidłowo przez organy ocenione dowody zebrane w postępowaniu wyjaśniającym, pozwalają na przyjęcie, iż dopuszczalna jest legalizacja robót budowlanych wykonywanych przez J. J. w części nieruchomości, do której posiada tytuł prawny. Odnośnie zaś odprowadzenia spalin do przewodu kominowego, stanowiącego część wspólną nieruchomości (budynku), prawidłowo organy ustaliły, że jest to przewód kominowy, do którego podłączony był uprzednio istniejący piec c.o., wobec czego żadne zmiany stanu faktycznego nie nastąpiły. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.