II SA/Gd 215/11

Dnia 1 czerwca 2011 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Pismem z dnia 3 kwietnia 2009 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił D. O. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania przez niego wiaty gospodarczej na terenie działki nr [...], położonej w G. przy ul. G. D. O. w piśmie z dnia 14 kwietnia 2009 roku wyjaśnił, że opisana wiata stanowi obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) i jest przeznaczona do czasowego użytkowania w trakcie realizacji wewnętrznych robót wykończeniowych, prowadzonych w spichlerzu, o który wiata została oparta. W jego ocenie przepisy ustawy - Prawo budowlane w odniesieniu do przedmiotowego obiektu budowlanego nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2009 roku, wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowej wiaty gospodarczej i nałożył obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 lipca 2009 roku określonych w postanowieniu dokumentów, w tym zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie, decyzją z dnia 6 sierpnia 2009 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał D. O. rozbiórkę przedmiotowej wiaty gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że na działce nr [...] w G., przy ul. G., w grudniu 2008 roku, została wybudowana wiata o wymiarach 7,40 m x 8,00 m i wysokości 3,20 m, o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wiata ma przeznaczenie gospodarcze i nie jest trwale związana z gruntem. Roboty budowlane związane z jej budową nie zostały zakończone. Organ wyjaśnił, iż w jego ocenie przedmiotowy obiekt budowlany nie zalicza się do obiektów określonych w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy - Prawo budowlane. Obiekty wymienione w tym przepisie są obiektami przeznaczonymi do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych oraz używane przy wykonywaniu robót budowlanych. Obiekty te mają taki charakter najwcześniej z dniem uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, że inwestor nie posiada prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej budynku spichlerza. Wiata jest zatem tymczasowym obiektem budowlanym, na budowę którego inwestor był zobowiązany uzyskać pozwolenie na budowę. Inwestor nie wywiązał się nadto z nałożonego postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2009 roku obowiązku, co powodowało zastosowanie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji D. O. stwierdził, że obiekt spichlerza przy ul. G. zaadaptował na pokoje gościnne ponad 4 lata temu, jednak nie może uzyskać pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Wyjaśnił także, iż wybudowana wiata z założenia była obiektem tymczasowym, służącym tylko do celów budowlanych, jako miejsce przechowywania materiałów budowlanych. Jest ona nadal potrzebna, albowiem kwestia wykończenia i remontu spichlerza nie została ostatecznie zakończona. Nie ma zatem podstaw do rozbiórki budynku. Decyzją z dnia 21 grudnia 2010 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.) oraz art. 48 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane i wyjaśnił, że w świetle tych przepisów budowa przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego na okres powyżej 120 dni wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał. Organ I instancji zasadnie zatem zastosował do tego obiektu procedurę określoną w art. 48 ustawy - Prawo budowlane i w związku z niewykonaniem przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2009 roku nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji przywołał treść art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy - Prawo budowlane i stwierdził, że inwestor nie posiada ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (adaptację) spichlerza. Inwestor rozpoczął roboty budowlane związane z adaptacją spichlerza przed zakończeniem postępowania przed organem administracji architektoniczno-budowlanej, do którego zwrócił się z wnioskiem o pozwolenie na tę adaptację. Z tych też przyczyn budowa wiaty stanowiła samowolę budowlaną. W skardze na powyższą decyzję D. O. zarzucił jej naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 29 ust. 1 pkt 24 i art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz naruszenie art. 80 k.p.a. polegające na sprzeczności ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Powołując się na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że przepis art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy - Prawo budowlane nie precyzuje, że chodzi w nim wyłącznie o roboty budowlane wykonywane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, niemniej budowa tego typu obiektów jest częścią prac przygotowawczych, których rozpoczęcie jest możliwe tylko na terenie objętym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. Aby można było mówić o obiekcie tymczasowym, przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót, musi istnieć funkcjonalny związek między realizacją takiego obiektu, a robotami. Według skarżącego, manifestacją takiego związku w przedmiotowej sprawie było wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na adaptację wiaty w dniu 8 września 2008 roku jeszcze przed rozpoczęciem jej budowy w grudniu 2008 roku. Została ona zbudowana na terenie budowy wskazanym we wniosku o wydanie pozwolenia na adaptację spichlerza z dnia 8 września 2008 roku. Przeznaczona jest na magazyn materiałów niezbędnych do adaptacji spichlerza. Wiata mogła zatem być zaliczona do obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy - Prawo budowlane, a w konsekwencji organ nie miał podstaw do zastosowania art. 48 ust. 1 tejże ustawy. Gdyby o charakterze przedmiotowego obiektu budowlanego decydowała decyzja o pozwoleniu na adaptację spichlerza, to zastosować należało procedurę określoną w art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, w szczególności zaś przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, ustalenia organów obu instancji zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny niniejszej sprawy, wynikający z ustaleń organu I instancji i poczyniony na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, pozostawał bezsporny. Opis obiektu budowlanego, jego lokalizacja, data budowy i stan własności nie budził wątpliwości, a przedstawione elementy stanu faktycznego nie były przez stronę skarżącą kwestionowane. Podczas oględzin wiaty przeprowadzonych w dniu 1 kwietnia 2009 roku (k. 7 akt administracyjnych) skarżący sam przyznał, iż przedmiotową wiatę (obiekt budowlany o wymiarach 7,4 m na 8 m) wybudował w grudniu 2008 roku, bez pozwolenia na budowę. Zarówno w skardze, jak i w toku postępowania administracyjnego, skarżący podnosił argumenty zmierzające do wykazania, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zaś decyzja nakazująca jego rozbiórkę była bezzasadna. W ocenie Sądu zarzuty skarżącego zmierzające do zakwalifikowania spornej wiaty jako obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych, położonego na terenie budowy, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy - Prawo budowlane nie były zasadne. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zwolniona została budowa obiektów czasowo służących prowadzeniu innych robót budowlanych. Jak wynika zaś z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, co do zasady roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Oznacza to - wbrew twierdzeniom skarżącego, że warunkiem zakwalifikowania przedmiotowego obiektu budowlanego jako obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy - Prawo budowlane, jest legitymowanie się przez inwestora ostatecznym pozwoleniem na budowę lub dokonanie skutecznego zgłoszenia w odniesieniu do innych robót budowlanych, przy prowadzeniu których taki obiekt miałby być użytkowany. Skarżący nie legitymował się tego rodzaju pozwoleniem na budowę ani skutecznie dokonanym zgłoszeniem dotyczącym innych robót budowlanych. Podnosił jedynie, że przedmiotowa wiata służy do przechowywania materiałów budowlanych używanych na potrzeby adaptacji budynku sąsiedniego spichlerza. Skarżący wniósł o udzielenie mu pozwolenia na adaptację ww. budynku spichlerza, jednak do dnia wydania zaskarżonej decyzji takiego pozwolenia nie uzyskał. Pomimo tego rozpoczął roboty budowlane związane z budową przedmiotowej wiaty. Nie można było przy tym podzielić argumentacji skarżącego, że manifestacją związku funkcjonalnego między realizacją przedmiotowego obiektu, a robotami budowlanymi, którym obiekt ten miałby służyć, było wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o wydanie pozwolenia na adaptację – budowę wiaty. Nie do zaakceptowania jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym dla legalnego wybudowania obiektu wystarcza jedynie złożenie wniosku o pozwolenie na jego budowę. Nie można również zgodzić się z poglądem, iż dla legalnego wybudowania obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy - Prawo budowlane, wystarczającym jest złożenie wniosku o pozwolenie na budowę dotyczącego innych robót budowlanych, na których potrzeby taki obiekt miałby być użytkowany. Prowadziłoby to do nie dającej się pogodzić z przepisami ustawy - Prawo budowlane sytuacji, w której dopuszczalnym byłoby sytuowanie różnego rodzaju obiektów budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, w czasie gdy uzyskanie pozwolenia na budowę dla innych robót budowlanych nie byłoby jeszcze przesądzone. Z art. 41 ust. 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane wynika tymczasem niezbicie, iż rozpoczęcie budowy, które następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, może nastąpić jedynie na terenie objętym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. Art. 41 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy stanowi zaś, iż pracami przygotowawczymi są m. in. zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów. Stwierdzić zatem należało, co też uczyniły organy w niniejszej sprawie, że do czasu uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania skutecznego zgłoszenia robót związanych z adaptacją spichlerza, nie był on uprawniony do zgodnego z prawem wybudowania obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy - Prawo budowlane, który miałby służyć prowadzeniu robót budowlanych objętych takim pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 17 marca 1999 roku, sygn. akt SA/Bk 1672/97, LexPolonica nr 344350; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Gl 64/08, LexPolonica nr 2081707). Zasadnie organy obu instancji uznały przy tym, iż wybudowany przez skarżącego w 2008 roku obiekt budowlany (wiatę) należało zakwalifikować do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem tymczasowy obiekt budowlany jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu katalog tymczasowych obiektów budowlanych nie jest zamknięty, tak więc wiata, zbliżona swym charakterem do kiosku, czy też pawilonu, powinna w okolicznościach niniejszej sprawy zostać zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany. Cecha tymczasowości przedmiotowej wiaty wynikała nadto z twierdzeń skarżącego, który podkreślał, że wiata ma służyć wyłącznie czasowemu wykorzystaniu na potrzeby składowania materiałów niezbędnych przy adaptacji sąsiedniego budynku spichlerza. Prawidłowo organy obu instancji uznały również, iż budowa przedmiotowego obiektu budowlanego wymagała pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane. Ten ostatni przepis stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Oznacza to, że usytuowanie przedmiotowej wiaty nietrwale połączonej z gruntem, na okres dłuższy niż 120 dni (w niniejszej sprawie 2 lata liczone do dnia wydania zaskarżonej decyzji), nie podlega wyjątkowi przewidzianemu w przytoczonym wyżej przepisie, a tym samym wymagało pozwolenia na budowę. Jak słusznie zauważył bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 25 lipca 2008 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 121/08 (Baza Orzeczeń Lex nr 510201), tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane, jednak nie rozebrany lub nie przeniesiony w inne miejsce przez upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach sprawy organy zasadnie przyjęły jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia (nakazu rozbiórki) przepisy art. 48 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli budowa, o której mowa w ustępie 1. cytowanego artykułu jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2). W postanowieniu, o którym mowa w ustępie drugim art. 48, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5). Wydanie nakazu rozbiórki - stosownie do ww. przepisów, musi być poprzedzone postępowaniem legalizacyjnym, którego skutkiem może być prawna aprobata dla samowoli budowlanej, pod warunkiem spełnienia określonych ustawowych wymogów. Nakaz rozbiórki orzeczony decyzją organu I instancji z dnia 6 sierpnia 2009 roku poprzedzony został postanowieniem tego organu z dnia 21 kwietnia 2009 roku, wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane. Trafnie przy tym organ I instancji, badając zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zobowiązywał skarżącego jedynie do przedłożenia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ dla terenu, na którym usytuowany został przedmiotowy obiekt budowlany, obowiązuje "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Starego Miasta, Wzgórza Zamkowego, Podzamcza w miejscowości G. jako planowanego obszaru przestrzeni publicznej" uchwalony uchwalą Rady Miejskiej w G. z dnia 26 kwietnia 2007 roku, nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 111, poz. 1822). Termin dla złożenia dokumentów opisanych w ww. postanowieniu (3 miesiące), zdaniem Sądu, pozwalał skarżącemu na podjęcie czynności mających na celu należyte wykonanie nałożonych nań obowiązków. Z uwagi na okoliczność, iż strona nie wypełniła obowiązków nałożonych opisanym powyżej postanowieniem organu I instancji z dnia 21 kwietnia 2009 roku, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu. Prawidłowe były bowiem ustalenia organów co do kategorii obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce, zaś warunki legalizacji nie zostały przez skarżącego spełnione. Uzasadniało to, w świetle przepisu art. 48 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo budowlane, orzeczenie nakazu rozbiórki. Jedynie na marginesie powyższych rozważań należało nadto wyjaśnić skarżącemu, iż przepisy art. 50 i 51 ustawy - Prawo budowlanego nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczą one prowadzenia robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części albo wykonanych w innych okolicznościach niż wymienione w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.