II SA/Gd 216/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na decyzję Wojewody z dnia 30 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 stycznia 2014 r., nr [...], mocą której uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...], wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, z dnia 24 września 2013 r., nr [...], orzekającą o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości gruntowej położonych w G., stanowiących działki nr [...] o pow. 0,1863 ha, nr [...] o pow. 0,1899 ha i nr [...] o pow. 0,1252 ha, obręb ewidencyjny M., będących własnością S. P., w celu realizacji inwestycji celu publicznego, i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz umorzono w całości postępowanie pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja podjęta została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 23 września 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta [...], wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, rozpoznając wniosek E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G., orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonych w G., oznaczonych ewidencyjnie jako działki nr [...] o pow. 0,1863 ha, nr [...] o pow. 0,1899 ha i nr [...] o pow. 0,1252 ha, obręb ewidencyjny M. będących własnością S. P., poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x110 kV obejmującej odcinek linii o długości ok. 136 m. Decyzją z dnia 24 września 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta G., wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przedmiotowych nieruchomości gruntowych w celu realizacji inwestycji celu publicznego wskazanej w decyzji z dnia 23 września 2013 r., nadając równocześnie wskazanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wyjaśnił, że planowana inwestycja w postaci budowy dwutorowej napowietrznej linii elektoenergetycznej ma doprowadzić do rozbudowy sieci, aby umożliwić rozwój inwestycji mieszkaniowych i usługowych wstrzymywanych z uwagi na brak możliwości zasilania. Ma służyć poprawie zasilania aglomeracji trójmiejskiej i będzie stanowić ważny element bezpieczeństwa tego terenu. W ocenie organu okoliczności te uzasadniały interes społeczny przemawiający za podjęciem działań umożliwiających jej realizację. Organ podkreślił również, że inwestycja ta w decyzji lokalizacyjnej została zakwalifikowana jako podlegająca reżimowi przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, albowiem rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345) została zaliczona do przedsięwzięć Euro 2012. Odwołanie od tej decyzji złożyła S. P., zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że organ pierwszej instancji wydał korzystną dla inwestora decyzję, nie uwzględniając zastrzeżeń i wniosków właściciela nieruchomości oraz nie respektując jego praw. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 stycznia 2014 r., Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 września 2013 r. i umorzył w całości postępowanie prowadzone przed organem I instancji. Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że postępowanie w sprawie o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości prowadzone w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W niniejszej sprawie bowiem inwestycja, w związku z realizacją której Prezydent Miasta [...] ograniczył w decyzji z dnia 23 września 2013 r. sposób korzystania ze wskazanej na wstępie nieruchomości, została objęta decyzją Wojewody [...] z dnia 31 marca 2011 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, wydaną na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r., o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Wojewoda uznał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 września 2013 r. jest rozstrzygnięciem wydanym w związku z realizacją przedsięwzięcia Euro 2012, a zatem, zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 1 ustawy o Euro, podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewoda [...] stwierdził, że nie było podstaw do wydania odrębnej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości, a postępowanie w tej sprawie było od początku bezprzedmiotowe. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że postępowanie prowadzone w sprawie od samego początku było bezprzedmiotowe, co spowodowało uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie w całości postępowania przed organem I instancji. Sformułowano również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na naruszeniu art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej EURO 2012 poprzez błędne przyjęcie, że decyzja organu I instancji wydana została w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012, wobec czego podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa. Zarzucono nadto naruszenie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie, pomimo że w sprawie zostały spełnione przesłanki do udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazując na powyższe uchybienia, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając skargę podkreślono, że organ I instancji rozstrzygnął wniosek skarżącej w oparciu o przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w następstwie uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Według skarżącej do decyzji z dnia 23 września 2013 r. nie znajduje zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012, ponieważ odnosi się wyłącznie do decyzji wskazanych w tej ustawie, wśród których nie ma kwestionowanej w przedmiotowej sprawie decyzji, wydanej na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym. Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Kwestionowana w przedmiotowej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia 30 stycznia 2014 r. wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 września 2013 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Uznał bowiem, że wszczęte wnioskiem inwestora E. S.A. z dnia 5 marca 2013 r. postępowanie o zezwolenie na niezwłoczne wejście na nieruchomości gruntowe położone w G., stanowiące działki nr [...] o pow. 0,1863 ha, nr [...] o pow. 0,1899 ha i nr [...] o pow. 0,1252 ha, obręb ewidencyjny M., będące własnością S. P. jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Inwestycja, w związku z realizacją której skarżąca wystąpiła ze wspomnianym wyżej wnioskiem, zaliczona została do przedsięwzięć Euro 2012 podlegających przepisom ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r., nr 26, poz. 133), zwana dalej ustawą o przygotowaniu turnieju Euro 2012. W konsekwencji wydanie rozstrzygnięć na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, tak jak to miało miejsce w przypadku decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 września 2013, który rozstrzygnął sprawę w oparciu o art. 124 ust. 1a i ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, było bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu przedstawione przez Wojewodę stanowisko nie jest zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać na inwestycję, której dotyczył wniosek skarżącej Spółki, stanowiący przedmiot rozpoznania w kontrolowanym postępowaniu. Decyzją z dnia 31 marca 2011 r., wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, Wojewoda [...] ustalił lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej110 kV relacji Stacja G. B. – istniejący słup Nr 26 linii 110 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą Gmina Miasto [...] między innymi na działkach nr [...] o pow. 0,1863 ha, nr [...] o pow. 0,1899 ha i nr [...] o pow. 0,1252 ha, obręb ewidencyjny M., stanowiących własność uczestniczki postępowania S. P. W celu realizacji wskazanego przedsięwzięcia inwestor wystąpił, w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, wnioskiem z dnia 5 marca 2013 r. o ograniczenie sposobu korzystania z działek nr [...], [...] i [...] obręb ewidencyjny M. i o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Bezsporne w sprawie jest, że scharakteryzowane przedsięwzięcie zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345), wpisane pod pozycją nr 23 jako rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej, zaliczone zostało do przedsięwzięć Euro, do których zastosowanie miała ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Ze względu jednak na specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 i argumentację Wojewody opierającą się na zastosowaniu jej przepisów uzasadnionym jest przytoczenie kilku uwag odnośnie specyfiki tej ustawy poczynionych przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt Kp 1/12 (OTK-A 2013/3/25, M.P.2013/169, Lex nr 1288388). Wskazanym wyrokiem Trybunał Konstytucyjny uchylił przepisy nowelizujące ustawę o przygotowaniu turnieju Euro 2012 w kierunku przedłużenia jej zastosowania po zakończeniu turnieju, uznając je za niegodne z Konstytucją RP, jako naruszające zasadę lex retro non agit. Ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest aktem normatywnym, który miał stworzyć warunki umożliwiające organizację finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012. Trybunał wyjaśnił, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pomyślana została jako ustawa specjalna w tym znaczeniu, że osadzona została w zdefiniowanym ab initio przez prawodawcę kontekście, w którym mają funkcjonować jej normy. Kontekst ten został wyznaczony przez odwołanie się do przyszłego zdarzenia, jakim był finałowy turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 wyraża się w tym, że celem ustawy było zrealizowanie określonego zadania - przygotowanie turnieju, a normy w niej wyrażone służyły realizacji tego zadania. Przy czym podkreślono, że na czas obowiązywania tej ustawy zawieszone zostało stosowanie wielu przepisów innych obowiązujących ustaw. Specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 wynikał jednoznacznie z jej tytułu oraz art. 1 ust. 1, który stanowił, że ustawa określa zasady przygotowania finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Za niezbędne do realizacji wyznaczonego zadania w postaci przygotowania turnieju prawodawca uznał między innymi przygotowanie infrastruktury potrzebniej do przeprowadzenia turnieju. Wskazał przy tym konkretne przedsięwzięcia infrastrukturalne, które uznał za niezbędne do przeprowadzenia turnieju, czyli związane z nim. Ich związek z przeprowadzeniem turnieju jako głównym zadaniem ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest istotny dla oceny zastosowania ustawy i tym samym oceny decyzji Wojewody. Wykaz przedsięwzięć Euro 2012 zawarto w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345). W świetle art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" miało charakter normatywny i rozumiane było przez prawodawcę jako inwestycja infrastrukturalna wymieniona enumeratywnie w rozporządzeniu z 2009 r., która została zawarta w ofercie przyjętej przez UEFA, objęta zobowiązaniami oraz gwarancjami rządu Rzeczypospolitej Polskiej lub jednostek samorządu terytorialnego, i w tym sensie niezbędna do przeprowadzenia turnieju. Pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" zostało przy tym powiązane ze specjalnym charakterem ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. W konsekwencji zrealizowanie wskazanego w tytule i art. 1 ust. 1 tejże ustawy zadania wpływało na prawną kwalifikację przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. Trybunał podkreślił, że przed dniem rozpoczęcia turnieju nie zrealizowano wszystkich przedsięwzięć przewidzianych w rozporządzeniu. Turniej natomiast rozpoczął się w dniu 8 czerwca 2012 r. i zakończył się w dniu 1 lipca 2012 r. Według Trybunału przedsięwzięcia nierozpoczęte przed rozpoczęciem turnieju, choć wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju. Turniej się bowiem odbył. Jednocześnie Trybunał zaznaczył, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 nie zawierała postanowień pozwalających rozstrzygnąć wszystkie problemy intertemporalne, jakie powstały w związku z jej wejściem w życie oraz zakończeniem turnieju. Rozwiązując je, trzeba sięgnąć do ogólnych reguł intertemporalnych ukształtowanych w polskiej kulturze prawnej. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Realizacja przedmiotowej inwestycji kwalifikowanej zgodnie z rozporządzeniem z 2009 jako przedsięwzięcie Euro 2012, objętej decyzją lokalizacyjną z dnia 31 marca 2011 r., nie rozpoczęła się przed dniem 8 czerwca 2012 r. Inwestor dopiero wnioskiem z dnia 5 marca 2013 r. zwrócił się o ograniczenie sposobu korzystania z działek nr [...], [...] i [...] obręb ewidencyjny M. i wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu realizacji inwestycji. Inwestycja ta nie została ani rozpoczęta, ani zakończona do dnia rozpoczęcia turnieju. W świetle powyższego oraz mając na uwadze specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012, wskazać należy, że pomimo braku określenia granic temporalnych jej obowiązywania, cel ustawy uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju, w tym również do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. Stanowisko to jest zbieżne z prezentowanym już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., VII SA/Wa 1266/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie podejście w żaden sposób nie umniejsza znaczeniu przypisywanemu tym przedsięwzięciom z punktu widzenia społeczno - gospodarczego. Konsekwencją niezrealizowania ich przed rozpoczęciem turnieju jest brak możliwości zastosowania do ich realizacji specjalnych rozwiązań ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 r. i konieczność procedowania w oparciu o przepisy ogólne. Przedsięwzięcia, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy związane były z przeprowadzeniem turnieju Euro 2012, a ten się już odbył. Zatem niezrealizowane przedsięwzięcia wskazane w rozporządzeniu nie były konieczne do przeprowadzenia turnieju w znaczeniu, jakie przyjęto w art. 4 ust. 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Przedsięwzięcia te, mimo że zostały wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju, jako że ten już się odbył. Właśnie ze względu na specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 i ścisłe powiązanie przedsięwzięć podlegających ustawie z kryterium niezbędności do przeprowadzenia turnieju nie można twierdzić, że po przeprowadzeniu turnieju rygory wprowadzone przez ustawę będą nadal obowiązywać. Tym bardziej, że przepisy tej ustawy w sposób istotny wprowadziły odstępstwa od ogólnych postanowień materialnego i procesowego prawa administracyjnego oraz ogólnych regulacji prawa cywilnego, ograniczały konstytucyjne prawa podmiotowe m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 (m.in. prawo własności, równą ochronę praw majątkowych, prawo do zaskarżenia decyzji administracyjnych). Ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności są dopuszczalne wyłącznie ze względu na szczegółowo uzasadniony cel i nie można ich stosować w innym celu, niż zostały wprowadzone. W sytuacji, gdy okoliczności pozwalające na realizację norm specjalnych ustawy ustaną, stosowanie specjalnych rozwiązań powinno zostać wstrzymane. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Wojewoda błędnie uznał, że samo umieszczenie przedmiotowej inwestycji w wykazie rozporządzenia z 2009 r. oraz wydanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o przepisy ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest wystarczające do dalszego zastosowania przepisów tej ustawy. Tymczasem założony cel tej ustawy w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia ustał. Skoro turniej się już odbył, a inwestor dopiero po jego zakończeniu podejmuje działania zmierzające do realizacji przedsięwzięcia oznacza to, że nie było to przedsięwzięcie niezbędne do przeprowadzenia turnieju w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012, a zatem podstawowe kryterium zastosowania ustawy ustało. W konsekwencji Sąd uznał, że Prezydent Miasta [...] rozpoznając wniosek inwestora z dnia 5 marca 2013 r. prawidłowo procedował w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.), opierając swoje rozstrzygnięcia na przepisach art. 124 ust. 1 i ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom Wojewody, do wydanej w tym trybie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości miały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące terminu wnoszenia odwołania, który w przedmiotowej sprawie nie został przekroczony oraz przepisy regulujące kwestię natychmiastowej wykonalności decyzji. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że organ odwoławczy na skutek błędnej wykładni prawa materialnego uznał, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 124 ust. 1 i ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W konsekwencji zaś organ umorzył postępowanie, naruszając tym samym art. 138§ 1 pkt 2 k.p.a. i art. 105 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 30 stycznia 2014 r. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić powyższe uwagi, w tym wykładnię prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda winien zatem rozpoznać odwołanie i podjąć rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.