II SA/Gd 2176/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Karolina Wielgosz-Rogocz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 maja 2001 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę. Decyzją z dnia 6 kwietnia 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego , na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał J. P. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego i przyłącza energetycznego na działce nr w T. oraz uporządkowanie terenu działki po wykonanej rozbiórce. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż przedmiotowy obiekt wybudowano w 1999 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Obiekt ten budynkiem parterowym z poddaszem użytkowym, trwale związany z gruntem, o konstrukcji drewnianej, na zewnątrz otynkowany, o wymiarach 6,10 m x 5,85 m. Organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonym uchwałą nr Rady Gminy z dnia 19 grudnia 1991 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 2, poz. 6 z 1992 r.) teren działki nr w T. posiada przeznaczenie rolnicze. Wskazano, że stosownie do art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o nakazie rozbiórki w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonano bez pozwolenia na budowę. J. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym narzucił, że przedmiotowy obiekt nie jest stale z gruntem związany, a nadto służy mu on do celów rolniczych i jest nieodzowny do czasu wybudowania siedliska. Nie uwzględniając zarzutów tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 maja 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w całości jego uzasadnienie faktyczne i prawne. Ponadto organ wskazał, że w protokole oględzin przeprowadzonych z udziałem skarżącego w dniu 10 stycznia 2001 r. znajduje się również oświadczenie J. P., że obiekt ten jest przykręcony śrubami, co stanowi o jego trwałym z gruntem połączeniu. Organ wskazał, iż na posadowienie tymczasowego obiektu budowlanego również wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. J. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wskazał, że jest to pomieszczenie gospodarcze, służące jedynie do celów rolniczych. Wskazywał również wystąpił do Urzędu Gminy o udzielenie pozwolenia na budowę siedliska rolniczego. Do skargi dołączył też decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obowiązujący w dacie realizacji przedmiotowego obiektu budowlanego oraz w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 Art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej m.in. parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, przy czym zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego budowa tego rodzaju obiektu wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Z niekwestionowanych w skardze ustaleń organów administracji wynika, że skarżący wybudował przedmiotowy obiekt budowlany w 1999 r., bez uzyskania pozwolenia na budowę oraz bez zgłoszenia, o jakim mowa w art. 30 ustawy. Obiekt ten został zrealizowany na działce nr w T., która zgodnie z wyciągiem z rejestru gruntów stanowi grunty orne i pastwiska trwałe, a ponadto w świetle ustaleń przytoczonego w zaskarżonej decyzji, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma przeznaczenie rolnicze. Działka ta nie jest siedliskiem istniejącego gospodarstwa rolnego, a zatem nie ma do niej zastosowania przytoczony wyżej przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy. Na marginesie wskazać należy, że skarżący przed rozpoczęciem robót budowlanych, czy też posadowienie, jak twierdzi tymczasowego obiektu budowlanego, nie dokonał zgłoszenia wymaganego przepisami ustawy. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przewidywał, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten nie pozostawiał organom administracji sfery uznaniowości w zakresie zastosowania sankcji rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Stwierdzenie, że wzniesienie określonego obiektu budowlanego nastąpiło bez wymaganego pozwolenia na budowę i na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę (por. art. 49 ust. 1) obliguje organ administracji do nakazania jego rozbiórki na wskazanej wyżej podstawie prawnej. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) oddalił skargę.