II SA/Gd 2182/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędziowie: NSA Jacek Hyla (spr.) WSA Janina Guść Protokolant Karolina Wielgosz - Rogocz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2001r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 kwietnia 2000r. nr [...] 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. G. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Gd 2182/00 UZASADNIENIE Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 kwietnia 2000r., nr [...], powołując się na przepisy art. 28 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 , poz. 414 z późn. zmianami) udzielił M. G. pozwolenia na budowę ogrodzenia pełnego między posesjami [...] i [...], na nieruchomości położonej w B. przy ulicy G., stanowiącej własność inwestora. Od powyższej decyzji odwołali się G. i M. K., podnosząc że są właścicielami sąsiedniej nieruchomości i nie wyrazili zgody na budowę ogrodzenia. Wojewoda decyzja z dnia 31 lipca 2000 r. nr [...], powołując się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wieczystymi użytkownikami nieruchomości przy ul. [...] są G. i M. K. Zatem inwestor występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę ogrodzenia winien uzyskać od sąsiadów zgodę na jego realizację. Znajdująca się w aktach sprawy zgoda poprzedniego właściciela nieruchomości przy ul. [...] - Ośrodka Badawczo - Rozwojowego [...] została wydana 27 października 1998 r. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga zatem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia nowej decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. G., który wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania i podniósł, że w dniu 27 października 1998 r. otrzymał od ówczesnego właściciela nieruchomości przy ul. [...] zgodę na budowę ogrodzenia pełnego pomiędzy sąsiadującymi posesjami. Prace projektowe przeciągały się z uwagi na konieczność wcześniejszego uzyskania pozwolenia na wycięcie drzewa. Przez cały okres projektowania nie dotarła do skarżącego informacja o zmianie właściciela sąsiedniej nieruchomości. Nowy właściciel dopiero po otrzymaniu decyzji organu I instancji wniósł odwołanie do Wojewody. Skarżący uważa, że nowy właściciel wchodzi w prawa i obowiązki, wynikające z oświadczeń woli związanych z nieruchomością a powstałych w okresie władania nieruchomością przez poprzedniego właściciela. Tym samym wydanie zgody na budowę ogrodzenia przy granicy wiąże skutecznie nabywców nieruchomości, czyli G. i M. K. Niedopuszczalne jest bowiem stworzenie takiej sytuacji, gdy zmiana właściciela zmienia stosunki prawne związane z dana nieruchomością. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji także brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ drugiej instancji nie podał podstawy prawnej, z której wywodzić można, iż wydana 27 października 1998 r. zgoda na budowę ogrodzenia nie może być obecnie uwzględniona. Żadne granice czasowe nie wyznaczają w świetle przepisów prawa budowlanego i prawa cywilnego skuteczności takiej zgody. Ponadto zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego budowa ogrodzenia do wysokości 2,20 m nie wymaga zgody nie mówiąc już o pozwoleniu na budowę. Powyżej zaś tej wysokości inwestor budujący ogrodzenie winien poinformować jedynie stosowny organ o zamiarze budowy ogrodzenia. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 02.153.1271 z późn. zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 153 poz. 1270). W myśl art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (D.U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Art. 29 u. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (D.U. 89 poz. 414 z późn. zmianami) stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Natomiast zgodnie z art. 30 u. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m. Zatem rozpoczęcie inwestycji polegającej na budowie jakiegokolwiek ogrodzenia z zasady nie wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedyny wyjątek dotyczący ogrodzeń podlegających z mocy przepisu art. 30 u. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązkowi zgłoszenia, zachodzi w sytuacji, gdy właściwy organ, działając na podstawie art. 30 u. 3 Prawa budowlanego nałoży w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie ogrodzenia, jeżeli jego budowa może spowodować określone w przepisie skutki. W aktach administracyjnych brak jest decyzji nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę projektowanego ogrodzenia. Również na pytanie sądu, czy na skarżącego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 30 u. 3 Prawa budowlanego organ administracji nie udzielił odpowiedzi potwierdzającej. Zatem organ I instancji wydając decyzję o pozwoleniu na budowę ogrodzenia działał bez podstawy prawnej, gdyż przepisy Prawa budowlanego nie uprawniały go do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na inwestycję, którą zamierzał przeprowadzić skarżący. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji, dotkniętej wadą nieważności z mocy art. 156§1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy winien uchylić ją i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w trybie art. 138§1 pkt 2 k.p.a. Nie czyniąc tego i uchylając decyzję oraz przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji organ odwoławczy rażąco naruszył przepis art. 138§2 k.p.a. zatem również i w stosunku do decyzji organu II instancji zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156§1 pkt 2 k.p.a. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145§1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 153 poz. 1270). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego, wobec uwzględnienia skargi. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem zdaniem Sądu obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd. Skoro zatem zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, natomiast decyzja organu I instancji nie stała się nigdy ostateczną i wykonalną - to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości wykonania decyzji w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.