II SA/Gd 2199/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Grzegorza Ś. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia 4 sierpnia 2000 r. (...) w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i prawa do zasiłku dla bezrobotnych - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty N. w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Grzegorz Ś. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku decyzję Wojewody K.-P. z dnia 4 sierpnia 2000 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Starosty N. z dnia 5 lipca 2000 r. Utrzymaną w mocy decyzją Starosta N. orzekł o uznaniu skarżącego z dniem 1 lipca 2000 r. za osobę bezrobotną jednocześnie odmawiając przyznania prawa do zasiłku. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. "a" i "b" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. W uzasadnieniu podano, iż z przedstawionych dokumentów wynika, że skarżący spełnił tylko warunki do uznania za osobę bezrobotną. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, iż z informacji, jakie uzyskał wynika, że brakuje mu tylko 1 dzień do wymaganych 365 dni przepracowanych w przeciągu 18 miesięcy. Dniem tym jest niedziela a żaden pracodawca nie zatrudnia pracowników od niedzieli. Rozpatrując odwołanie, organ odwoławczy ustalił, że Grzegorz Ś. zarejestrowany został w Powiatowym Urzędzie Pracy, w N. jako bezrobotny w dniu 1.07.2000 r. i nie nabył prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z dokumentacji administracyjnej prowadzonej przez PUP w N. wynika, że Grzegorz Ś. w czasie od 1.01.1999 r. do 30.06.2000 r. czyli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony łącznie przez 364 dni. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy, oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres, co najmniej 365 dni: a/ był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b/ wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, jeżeli osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia, c/ wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia, d/ podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie, e/ wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia, f/ wykonywał pracę w rolniczej produkcyjnej lub w spółdzielni kółek rolniczych /usług rolniczych/, będąc członkiem tej spółdzielni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia, g/ opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem za granicą u pracodawcy zagranicznego. Bezspornym jest, iż w istniejącym stanie faktycznym odwołujący się nie spełnia powołanych wyżej i przewidzianych prawem warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ suma okresów zatrudnienia ww. osoby bezrobotnej w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest mniejsza niż 365 dni. Nadto organ wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie data rejestracji ma istotne znaczenie w kwestii przyznania prawa do zasiłku, bowiem jeśli Grzegorz Ś. zostałby zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 30.06.2000 r. /tj. w dniu kiedy uzyskał informacje w urzędzie pracy/ to nabyłby prawo do zasiłku, spełniając warunek zatrudnienia przez 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Jednakże w dniu tym nie mógł być zarejestrowany jako bezrobotny, ponieważ pozostawał w stosunku pracy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący ponowił zarzut podniesiony w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę wniesiono ojej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. W rozpoznawanej sprawie jej istotą jest odpowiedź na pytanie, czy pozostawanie w zatrudnieniu w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Urzędzie Pracy 364 dni zamiast wymaganych ustawą 365 powodują że w świetle art. 23 ust. 1 pkt 2a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przysługuje bezrobotnemu prawo do zasiłku w sytuacji, w której "brakującym" dniem była niedziela, dzieląca okres pracy u dwóch pracodawców. Problematyka, najogólniej mówiąc, wymogów czasowych wynikających z powołanego wyżej artykułu była już przedmiotem rozważań tak Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego /por. wyrok SN z dnia 9 czerwca 1999 r. - III RN 13/99 - OSNAPU 2000 nr 10 poz. 376, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2000 r. - SA/Sz 529/99 - Prawo Pracy 2001 nr 9 str. 40/. Prezentowana tam wykładnia w sposób wyraźny zwraca uwagę na charakter niedzieli jako dnia ustawowo wolnego od pracy. Zwraca się też uwagę, iż pozbawienie zasiłku dla bezrobotnych w warunkach niedopełnienia ww. wymogu nie może być uznane za zamierzony rygor ustawodawcy, gdyż godziłoby to w porządek prawny. Rozpoznający wniosek o przyznanie prawa do zasiłku organ, ma obowiązek uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy. Nie oznacza to wcale uznaniowości, gdyż uprawnień do uznaniowego przyznawania zasiłku organ na gruncie przepisów powołanej wyżej ustawy nie posiada. Jakkolwiek w cyt. art. 23 ust. 1 pkt 2a ustawodawca precyzyjnie określił ilość dni zatrudnienia to jednak w tym samym przepisie dopuszcza w ograniczonym zakresie możliwość nie świadczenia w tym okresie pracy /pozostawanie na urlopie bezpłatnym/. W rozpoznawanej sprawie odmowa przyznania skarżącemu zasiłku powoduje, że decyzja wydana została z naruszeniem zasad porządku prawnego i sprawiedliwości społecznej /art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej/. Przyjąć zatem należy, że jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ nastąpiła zmiana pracodawcy w ramach której stosunek pracy u pierwszego, ustał w sobotę a podjęcie zatrudnienia u następnego pracodawcy nastąpiło w najbliższy poniedziałek, dzieląca te dni niedziela będąc ustawowo wolnym od pracy dniem nie podlega wyłączeniu z zakresu 365 dni zatrudnienia, jako warunku nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z wskazanych w uzasadnieniu względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzekł jak w sentencji wyroku.