II SA/Gd 220/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka,, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant #Agnieszka Lewandowska, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005 sprawy ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 6 stycznia 2003 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia 5 listopada 2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...[ na podstawie art. art. 48, oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane (Dz.U. nr 89 z dnia 25 sierpnia 1994 roku, ze zm.), oraz art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), nakazał J. S. zamieszkałej w [...] przy ul. [...] [...], rozebrać samowolnie wybudowany obiekt budowlany – garaż blaszany, o wymiarach 3,00 m. na 5,00 m., zlokalizowany w [...] na działce nr [...] przy ul. [...] [...]. W uzasadnieniu wskazano, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 23.09.2002r. ustalono, że na terenie działki nr [...] w [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, z zespołem trzech garaży, istnieje garaż o konstrukcji blaszanej z dachem jednospadowym kryty blachą trapezową. Stwierdzono również, iż garaż posadowiony jest na płycie betonowej, trwale związany z gruntem. Organ I instancji podkreślił, iż J. S. nie posiadała decyzji o pozwolenia na budowę ani też wymaganego zgłoszenia. Wyjaśnił także, że roboty budowlane (należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego), można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę /art. 28 Ustawy Prawo budowlane z 1994 roku/, co nie zostało dokonane. W takim przypadku zgodnie z art. 48 Ustawy Prawo Budowlane z 1994 roku, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. S. W uzasadnieniu odwołująca się wskazała, że dokonała rozbiórki części garażu drewnianego i na pozostałym po rozbiórce fundamencie ustawiła garaż blaszany. Fundamentu nie wykonywała, w związku z czym nie popełniła samowoli budowlanej, gdyż jej zdaniem, garaż nietrwale związany z gruntem nie wymagał pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 6 stycznia 2003r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie znajdując podstaw prawnych do jej zmiany lub uchylenia. W uzasadnieniu wskazano, że z ustalonego przy udziale stron stanu faktycznego (protokół z dnia 23.09.2002r.) wynika, że na działce nr [...] przy ulicy [...] w [...] J. S. ustawiła w sierpniu 2002r.,na płycie betonowej, garaż blaszany - bez pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, iż brak pozwolenia narusza art.28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane i obliguje organ nadzoru budowanego do zastosowania sankcji rozbiórkowej z art.48 tej ustawy. Zgodnie z treścią tego artykułu właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Odnosząc się do odwołania skarżącej organ wyjaśnił, że stosowanie do przepisów art. 3 pkt. 5 w/w ustawy, obiekty budowlane nietrwale związane z gruntem zaliczane są do tymczasowych obiektów budowlanych. Zgodnie zaś z przepisami art. 30 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 5a prawa budowlanego, budowa tymczasowych obiektów budowlanych na okres do 120 dni wymaga zgłoszenia, natomiast powyżej 120 dni pozwolenia na budowę (art. 28). Brak pozwolenia, jak i zgłoszenia powoduje zastosowanie art. 48 prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję wniosła J. S. W uzasadnieniu podniosła ona, iż organy administracji nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego, przekraczając zakres swobodnej oceny i dokonały niewłaściwych ustaleń faktycznych z uwagi na brak w protokole oględzin stwierdzenia, że garaż jest trwale związany z gruntem. Skarżąca wskazała, iż w jej ocenie garaż blaszany nie jest związany trwale z gruntem i w związku z tym nie stanowi obiektu budowlanego. Wyjaśniła, iż jest "to metalowe blaszane, skręcane śrubami urządzenie przenośne służące do przechowywania różnych przedmiotów". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Badając zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nie narusza prawa. Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Zarzuty podnoszone przez skarżących w stosunku do zaskarżonej decyzji opierają się na twierdzeniu, że protokół oględzin nie zawiera stwierdzenia, że garaż jest trwale związany z gruntem, Jak wynika z prawidłowych ustaleń organów administracyjnych, na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] skarżąca ustawiła w sierpniu 2002r., na płycie betonowej garaż blaszany (trwale związany z gruntem), bez pozwolenia na budowę. Obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przewidywał, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten nie pozostawia właściwym organom administracji sfery uznaniowości w zakresie zastosowania sankcji rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Z powyższej regulacji wynika, iż wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia stanowiło w dacie orzekania przez organy administracji zdarzenie prawne sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym, a stwierdzenie tego zdarzenia przez organ nadzoru budowlanego rodziło obowiązek podjęcia środków przeciwdziałających samowoli. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca1994r. Prawo budowlane w stanie prawnym z daty podjęcia zaskarżonej decyzji nie przewidywały możliwości legalizacji obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę bądź bez dokonania obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi, ani nie dopuszczały stosowania jakichkolwiek okoliczności łagodzących ten rygor, tym samym nie pozwalały organom administracji w razie stwierdzenia samowoli budowlanej na odstąpienie od zastosowania sankcji rozbiórki. Wolą ustawodawcy leżącą u podstaw unormowania art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane było, aby wszelkie przejawy samowoli budowlanej dokonane po wejściu w życie ustawy, to jest po dniu 1 stycznia 1995r., spotykały się z reakcją organów administracji w postaci nakazu rozbiórki. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.