II SA/Gd 220/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 30 stycznia 2025 r., nr SKO.420.2.2025 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie korekty przyznanego bonu energetycznego uchyla zaskarżone postanowienie. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie korekty przyznanego bonu energetycznego, w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca złożyła wniosek o wypłatę bonu energetycznego, wskazując w nim należący do niej numer rachunku płatniczego, na który zostanie przekazana kwota bonu energetycznego. Tym samym skarżąca wyraziła chęć otrzymania bonu w formie przelewu na rachunek płatniczy. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej, pismem z 14 października 2024 r. Burmistrz Kępic poinformował skarżącą o przyznaniu bonu energetycznego w kwocie 300 zł, wskazując, że bon energetyczny za okres od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. będzie wypłacany jednorazowo zgodnie z dyspozycją wskazaną na ten cel. Pismo skarżąca odebrała 18 listopada 2024r. Pismem z tego samego dnia skarżąca (data wpływu 26 listopada 2024 r.), w związku z ww. pismem Burmistrza, skarżąca zwróciła się o dopłatę do przyznanego bonu kwoty 300 zł, tak aby sumarycznie uzyskać kwotę 600 zł, wskazując na art. 2 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz. U. poz. 859, dalej jako u.b.e.). Skarżąca wyjaśniła, że dokonała zgłoszenia głównego źródła ogrzewania do centralnej ewidencji emisyjności budynków w dniu 16 września 2024 r. Postanowieniem z 4 grudnia 2024 r. Burmistrz odmówił wszczęcia postępowania na wniosek o dopłatę do bonu energetycznego wskazując, że skarżąca wystąpiła o korektę bonu po wynikającym z art. 4 ust. 7 ww. ustawy terminie - 14 dni od dnia otrzymania tego bonu. W zażaleniu skarżąca wyjaśniła, że 13 listopada 2024 r. zadzwoniła do Ośrodka Pomocy Społecznej w Kępicach i uzyskała informację o przyznaniu bonu energetycznego oraz, że kwota 300 zł została przelana na jej konto 30 października 2024 r. Nadto skarżąca uzyskała informację, że informację o przyznaniu bonu może odebrać osobiście. W rezultacie skarżąca odebrała pismo o jego przyznaniu 18 listopada 2024 r., a 26 listopada 2024 r. -przedłożyła pismo datowane na dzień 18 listopada 2024 r., domagając się korekty wysokości bonu. W ocenie skarżącej za datę, o której mowa w art. 4 ust. 7 ustawy o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego należy uznać datę dowiedzenia się o przyznaniu bonu, czyli dzień 13 listopada 2024 r., natomiast za dzień otrzymania bonu datę doręczenia bonu przekazem pocztowym. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą zażalenia, postanowieniem z 30 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że bon energetyczny został jej wypłacony 30 października 2024 r., a z wnioskiem o dokonanie korekty skarżąca wystąpiła 26 listopada 2024 r. W skardze na tak wydane postanowienie, skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wskazując, że ustalenia organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem art. 2 ust. 8 pkt 1 ustawy o bonie energetycznym, które miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wskazała, że złożyła wniosek 16 września 2024 r., tj. w terminie zgodnym z treścią art. 3 ust. 1 ustawy, i powinna otrzymać kwotę bonu, zgodną z art. 2 ust. 1 i ust. 8 pkt 1 ustawy, tj. 600 zł. Złożenie wniosku poprzedziło zgłoszenie do CEEB, potwierdzone deklaracja z 16 września 2024 r. Tym samym organ pierwszej instancji w sposób dowolny rozpoznał wniosek, co spowodowało konieczność złożenia wniosku o dopłatę różnicy. Skarżąca powołała się przy tym na zapisy projektu do ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym. Dalej skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została z urzędu rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia było bowiem postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie. W świetle przepisów ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz.U. poz. 859 ze zm., dalej jako u.b.e.) bon energetyczny jest świadczeniem pieniężnym przysługującym jednorazowo gospodarstwu domowemu jednoosobowemu oraz gospodarstwu domowemu wieloosobowemu, spełniającym warunki dochodowe wskazane w art. 2 ust. 1 tej ustawy. Wypłata [przyznanie świadczenia] następuje na wniosek (patrz: art. 3 u.b.e.). W przypadku gdy wniosek o wypłatę bonu energetycznego dla gospodarstwa domowego wieloosobowego złożyła więcej niż jedna osoba, ten bon jest wypłacany osobie w tym gospodarstwie domowym, która złożyła wniosek jako pierwsza (art. 2 ust. 3 u.b.e.). Według art. 4 ust. 6 u.b.e. przyznanie przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta bonu energetycznego nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Z kolei w myśl art. 4 ust. 7 u.b.e. wnioskodawca może jednorazowo wystąpić do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o korektę wysokości przyznanego bonu energetycznego w terminie 14 dni od otrzymania tego bonu. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 9 tej ustawy, wydania decyzji administracyjnej wymaga: 1) odmowa przyznania bonu energetycznego; 2) korekta lub odmowa korekty wysokości przyznanego bonu energetycznego; 3) uchylenie lub zmiana prawa do bonu energetycznego; 4) rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu bonu energetycznego przyznanego albo pobranego nienależnie lub w nieprawidłowo ustalonej wysokości. W świetle obowiązujących przepisów wniosek o przyznanie bonu energetycznego nie podlega rozpatrzeniu w drodze decyzji, lecz w drodze czynności materialno-technicznej, tj. informacji, która jest wysyłana na adres poczty elektronicznej wnioskodawcy. W przypadku, gdy wnioskodawca adresu takiego nie poda - informację należy odebrać od organu (art. 4 ust. 10 u.b.e.). Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 7 u.b.e. wnioskodawca może jednorazowo wystąpić do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o korektę wysokości przyznanego bonu energetycznego w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego bonu. Uwzględniając, że bon energetyczny jest świadczeniem pieniężnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 u.b.e., Sąd podziela stanowisko organu, że sformułowanie zawarte w art. 4 ust. 7 u.b.e. tzn. "w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego bonu" należy rozumieć jako 14 dni od otrzymania kwoty świadczenia na rachunek bankowy – jeśli taki sposób jego wypłaty wskazał wnioskodawca. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, wskazania wymaga, że organy obu instancji odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie korekty ww. bonu z uwagi na niezachowanie przez skarżącą terminu, o którym mowa w art. 4 ust. 7 u.b.e. Skarżąca złożyła wniosek o korektę w dniu 18 listopada 2024 r. Organy obu instancji uznały przy tym, że wypłatę bonu skarżąca otrzymała 30 października 2024 r. przelewem na wskazany przez nią rachunek bankowy. Wskazana w postanowieniach obu instancji data wypłaty bonu energetycznego, nie znajduje jednak odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. W świetle tego zaś, że skarżąca kwestionuje datę wypłaty świadczenia, ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości kiedy nastąpiła wypłata świadczenia, czyli – kiedy skarżąca otrzymała bon w rozumieniu art. 4 ust. 7 u.b.e. – jest kluczowe w niniejszej sprawie. Od tej daty bowiem liczyć należy termin złożenia wniosku o korektę. Powyższe wskazuje, że organy administracji przy wydawaniu kontrolowanych postanowień naruszyły przepisy postępowania – art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie jest bowiem pełny. W rezultacie ustalenia organów administracyjnych budzą wątpliwości, co czyni podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcia wadliwe, a co najmniej przedwczesne. Dopiero ustalenia poczynione na podstawie pełnego materiału dowodowego uwzględniające okoliczności wynikające ze wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, w tym z dowodu potwierdzającego datę otrzymania bonu (art. 4 ust. 7 u.b.e.), pozwolą na właściwe zastosowanie w sprawie przepisów prawa. W konsekwencji organ powinien uzupełnić materiał dowodowy w powyższym zakresie. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. W ocenie Sądu, w ramach możliwości wynikających z art. 136 k.p.a., uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym zakresie może dokonać organ odwoławczy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił wydane w sprawie postanowienie organu odwoławczego.