II SA/Gd 221/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki postanawia: odmówić przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF H. M. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w budynku dzierżawionym od Agencji Nieruchomości Rolnych, ma zaległości w czynszu, gdyż go nie opłaca. Przez cały 2016 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, miesięcznie otrzymywała jedynie 700 zł. W związku z niewykonywaniem pracy zarobkowej i złym stanem zdrowia nie posiada środków na prowadzenie niniejszej sprawy. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku ani żadnych oszczędności. Jako wydatki wskazała czynsz w wysokości 1250 zł (nieregulowany), energię elektryczna 350 zł i leki 200 zł. Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu). W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawczyni pismem z 24 lipca 2017 r., zobowiązano ją do przedłożenia szeregu dokumentów źródłowych i złożenia oświadczeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Przesyłka została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 10 sierpnia 2017 r., gdyż pomimo dwukrotnego awizowania skarżąca nie odebrała jej z placówki pocztowej. Na mocy art. 255 P.p.s.a. w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Czynności określone w tym przepisie podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji podmiot wezwany do uzupełnienia oświadczenia winien z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania, gdyż jak już wyżej wskazano, to w interesie strony leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy. Skarżąca jednak nie zastosowała się do wystosowanego wezwania bowiem nie nadesłała żadnych dokumentów, ani nie złożyła oświadczeń. Przy czym wezwanie zawierało pouczenie, że konsekwencją niezastosowania się do treści wezwania będzie odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skoro zatem strona uchyliła się od przedstawienia wskazanej w wezwaniu sądowym dokumentacji to powinna liczyć się z tym, że referendarz nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy. Natomiast na podstawie przedłożonego formularza nie można uznać, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy. Nie została wyjaśniona kwestia wysokości dochodów wnioskodawczyni, stanu posiadania oraz koniecznych wydatków. Referendarz ustalił, że skarżąca jest prezesem fundacji "A", natomiast kwestia jej wynagrodzenia i rodzaju prowadzonej działalności nie zostały wyjaśnione. Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.