II SA/Gd 2219/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: WSA Janina Guść WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i R. C. na uchwałę Rady Miasta i Gminy z dnia 27 kwietnia 2001r., nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały 2. zasądza od Gminy solidarnie na rzecz skarżących B. i R. C. kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części śródmieścia M., [...], wyłożonym do publicznego wglądu w dniach od 5 do 26 marca 2001r., teren działki nr [...] przeznaczony został w części w pod teren publicznej komunikacji pieszej (4KP) oraz w części pod zabudowę usługowo-mieszkalną (UM). Zarzut do wskazanego projektu planu wnieśli B. i R. C., właściciele zabudowanej działki nr [...] położonej przy ul. [...] i objętej projektem planu. Skarżący wskazali, iż projekt planu przewiduje przeprowadzenie linii rozgraniczającej tereny zabudowy usługowo-mieszkaniowej i tereny przeznaczone pod publiczną komunikację pieszą poprzez działkę będącą ich własnością, dzieląc dodatkowo posadowiony na działce budynek na dwie części. Budynek ten został wzniesiony na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a realizacja planu zagospodarowania przestrzennego spowodowałaby konieczność jego wyburzenia. Podnosili także, że obecnie istnieje dostęp do nieruchomości położonych w głąb od ul. [...], zaś projekt planu winien uwzględniać istniejącą linię zabudowy. Zakwestionowali także przeznaczenie części działki pod zabudowę usługowo-mieszkalną, gdyż zapis ten narzuca konieczność rozbudowy budynku jedynie o funkcję mieszkalną, a nie na potrzeby prowadzonej działalności. Uchwałą z dnia 27 kwietnia 2001r. Nr [...] Rada Miasta i Gminy odrzuciła zarzut B. i R. C. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że przedmiotowa działka została wydzielona i zabudowana w sposób nieodpowiadający racjonalności wykorzystania terenu i uniemożliwiając istotną poprawę tego stanu. Ponadto budynek wyróżnia się wyjątkowo niską jakością rozwiązania funkcjonalnego formy architektonicznej, wymagających zmian ze względu na położenie w eksponowanej lokalizacji przy jednej z głównych ulic miasta. Państwo C. sami wskazują na zamiar rozbudowy i powiększenia nieruchomości kosztem przyległych terenów. Ustalenia projektu sporządzonego planu służą tym zamiarom, ale kosztem zmiany dotychczasowych granic działki i wyburzenia substandardowego budynku, a także kosztem przyjęcia wymagań architektonicznych dotyczących nowej zabudowy. Utrzymanie dotychczasowej linii zabudowy od strony zachodniej nie jest możliwe, ze względu na konieczność poprawienia warunków dla przestrzeni publicznej, jaka wytworzyła się między wielorodzinnym budynkiem przy ul. [...] i obiektami usługowymi w głębi terenu. Bezprzedmiotowe jest natomiast zachowywanie pozostałych linii zabudowy, przy deklarowanym zamiarze rozbudowy budynku. Nadto wskazano, że druga część zarzutu wynika z błędnego rozumienia ustaleń projektu planu. Działka ustalona w planie dla nowej zabudowy położona jest w terenie przeznaczonym na zabudowę usługowo-mieszkalną, nie ustala się jednak wymogu spełnienia obu funkcji przez każdy budynek, w tym także budynek, którego dotyczy zarzut. W § 5 ustaleń wskazuje się na konieczność umieszczania usług co najmniej w parterach budynku. Tak więc w budynku piętrowym, jak omawiany, piętro może mieścić funkcję mieszkalną lub usługową. W uchwale zawarte jest również stwierdzenie, że uzasadnienie faktyczne powinno być rozwinięte o uzasadnienie prawne. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. i R. C. wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Skarżący zarzucili naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez dowolną ocenę, przekraczającą granicę swobodnej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona uchwała jest sprzeczna z ustalonym od lat w orzecznictwie NSA i Sądu Najwyższego poglądem, że ograniczenia wynikające z art. 140 kodeksu cywilnego nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Skarżący są użytkownikami wieczystymi przedmiotowej działki od 13 lat, budynek handlowy został wybudowany w 1988r. na podstawie pozwolenia na budowę, a w 1999r. działka została nabyta na własność. Nadto skarżący zarzucili naruszenie podstawowych zasad ustawowych oraz konstytucyjnych zasad państwa prawa (art. 21 ust. 2 Konstytucji, art. 112 i art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami) poprzez dowolność interpretacyjną organu samorządowego, który najpierw sprzedał zabudowaną działkę, a następnie zmienił plan zagospodarowania przestrzennego stwierdzając "nieracjonalność zabudowy", "niską jakość rozwiązania funkcjonalnego formy architektonicznej" bez skonkretyzowania tych zarzutów. Zdaniem skarżących nieruchomość zabudowana w żaden sposób nie narusza ładu architektonicznego oraz określonych ciągów komunikacyjnych. Uchwała Rady Miasta i Gminy oraz poprzedzająca ją zmiana projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza konstytucyjne zasady bezpieczeństwa prawnego w sferze ochrony prawa własności oraz konstytucyjne zasady ochrony praw nabytych, będące podstawą demokratycznego państwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdzono, że zaskarżona uchwałą nie przekracza granic swobodnej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie prowadzi do "..odjęcia własności zabudowanej działki skarżących", ani też nie zmierza do wywłaszczenia nieruchomości skarżących na cele publiczne, lecz przeciwnie uwzględnia walory ekonomiczne przestrzeni oraz prawo własności skarżących, jak również inne przesłanki, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki oraz walory architektoniczne i krajobrazowe, jak również normy prawa budowlanego. Wskazano nadto, że działka skarżących została wydzielona i zabudowana w sposób nie odpowiadający racjonalności wykorzystania terenu i uniemożliwiający jakąkolwiek poprawę tego stanu. Zajmujący ją budynek noszący wyraźne cechy budynku tymczasowego, wyróżnia się wyjątkowo niską jakością rozwiązania funkcjonalnego formy architektonicznej, wymagających zmian, ze względu na położenie w eksponowanej lokalizacji przy jednej z głównych ulic miasta. Jednak najistotniejszym jest, że ten malutki parterowy budynek o powierzchni zabudowy ok. 30m2 wypełnia także małą, o pow. 62m2 działkę, w sposób uniemożliwiający rozbudowę w poziomie, a jego nadbudowa byłaby absurdalna, ponieważ mógłby pomieścić tylko klatkę schodową. Mimo braku formalnego wniosku skarżących do planu, potrzeby rozwojowe ich inwestycji znane były Zarządowi Miasta i Gminy i brane były pod uwagę przy sporządzaniu planu jako okazja do pogodzenia interesu prywatnego, budowy nowego budynku w bardzo korzystnych warunkach przestrzennych. Skarżący w treści zarzutu sami wskazują na zamiar rozbudowy budynku i powiększenia nieruchomości, kosztem przyległych (komunalnych) terenów. Ustalenia projektu sporządzanego planu służą zamiarom, ale kosztem zmiany dotychczasowych granic działki i wyburzenia substandardowego budynku, a także kosztem przyjęcia wymagań architektonicznych dotyczących nowej zabudowy. Rekompensatą przestrzenną jest w planie ponad czterokrotny wzrost powierzchni zabudowy, tej samej wielkości piętro i możliwość wykorzystania poddasza, w jednej z najatrakcyjniejszych w mieście lokalizacji. Utrzymanie dotychczasowej linii zabudowy od strony zachodniej nie jest możliwe, ze względu na konieczność poprawienia warunków dla przestrzeni publicznej, jaka wytworzyła się między wielorodzinnym budynkiem przy ul. [...] i obiektami usługowymi w głębi terenu, a także ze względu na zbyt małą odległość od w/w budynku mieszkalnego. Bezprzedmiotowe jest natomiast zachowywanie pozostałych linii zabudowy, przy deklarowanym zamiarze rozbudowy budynku. Stwierdzono również, że działka ustalona w planie dla nowej zabudowy położona jest w terenie przeznaczonym na zabudowę usługowo-mieszkalną, nie ustala się jednak wymogu pełnienia obu funkcji przez każdy budynek, w tym także budynek, którego dotyczy zarzut. W budynku piętrowym, jak omawiany, piętro może mieścić funkcję mieszkalną lub usługową. Skarżący nie mogą zgodnie z prawem rozbudować budynku na własnej działce. Jakikolwiek rozwój przestrzenny ich działalności w tej lokalizacji może nastąpić tylko po powiększeniu działki o otaczające ją grunty komunalne. Umożliwienie takiego rozwiązania jest przedmiotem ustaleń sporządzanego planu. Objęte zarzutem ustalenia są bardzo atrakcyjną ofertą budowy nowego budynku na planowanej działce powstałej w 30% z dotychczasowej działki skarżących i w 70% z działek stanowiących własność komunalną, ale także kosztem wyłączenia części działki skarżących do publicznej komunikacji i kosztem wyburzenia nienadającego się do zachowania i adaptacji budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oceniając zgodność uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem należy mieć na uwadze cel instytucji zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), ustawa ta określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania ich zasad zagospodarowania, przyjmując rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań, a także określa zasady i tryb rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach. Z kolei według art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Już z zestawienia tych dwóch przepisów wynika, że możliwość wniesienia zarzutu ma służyć rozwiązywaniu konfliktów, które pojawiają się w trakcie określania przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania. Planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości (użytkowników wieczystych ) leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Stosownie do art. 1 ust. 1 cyt. ustawy, podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 tej ustawy przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględnione w planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego prymatu interesu publicznego nad prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów. Zatem możliwość wniesienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma służyć temu, aby podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości planu zagospodarowania przestrzennego, mógł jeszcze w trakcie projektowania planu przedstawić do rozważenia swoje racje. Racje te, organy gminy (zarząd, rada gminy), którym ustawa nadaje określone kompetencje, winny wziąć pod rozwagę. Przede wszystkim zaś rada gminy winna rozważyć naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia osoby zgłaszającej zarzut. Czyniąc to winna mieć przede wszystkim na uwadze okoliczności, o których mowa w art. 1 ust. 2 cyt. ustawy oraz to, aby rozwój był zrównoważony, przez co należy rozumieć rozwój, który ma na względzie wszystkie aspekty życia człowieka. Rozpoznając zarzuty właściwy organ musi skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać zatem trzeba na znaczenie jakiego nabiera obowiązek uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały o odrzuceniu zarzutów (art. 24 ust. 3 cyt. ustawy). Rada gminy zobowiązana jest do rozważenia i wyważenia wszystkich wchodzących w rachubę interesów, w tym interesu publicznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 23.01.2003r., III RN 26/02, nie publ.). Zatem zadaniem Sądu w niniejszej sprawie jest ocena, czy przedmiotowy projekt planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy prawem chronionego interesu (uprawnienia) skarżącego, a następnie czy interes ten narusza, czy naruszenie to jeśli miało miejsce skutkować winno nieważnością zaskarżonej uchwały, bądź też, jak twierdzą skarżący, czy poprzez ogólnikowe uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia przez Radę Miasta i Gminy trybu postępowania, również skutkującego nieważnością zaskarżonej uchwały. W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że przedmiotowy projekt planu dotyczy interesów skarżących, którzy są właścicielami terenu objętego opracowaniem projektu planu tj. działki [...] położonej przy ul. [...] w M. Fakt ten przesądza, że strona skarżąca ma interes prawny. Interes ten został naruszony w związku z projektowanymi rozwiązaniami komunikacyjnymi i rozwiązaniami zabudowy ograniczającymi dotychczasowe korzystanie z działki poprzez przewidziane w planie powiększenie strefy obszaru publicznej komunikacji pieszej oznaczonego symbolem 4KP i powiększenie obszaru zabudowy usługowo-mieszkalnej, które to wywiera wpływ na stosunki własnościowe w oznaczonym obszarze, nakładając na skarżących obowiązek z jednej strony odstąpienia części działki na cel planowanego ciągu komunikacyjnego a z drugiej strony, o ile skarżący zamierzają kontynuować prowadzenie działalności gospodarczej wykupu działek komunalnych, wyburzenia dotychczas wykorzystywanego obiektu na ten cel i wybudowanie nowego obiektu odpowiadającego wymogom stawianym przez projekt planu zagospodarowania przestrzennego. Powstaje zatem uzasadniona wątpliwość co do tego, czy odrzucenie zarzutu skarżących przez Radę Miasta i Gminy w pozostaje w zgodzie z obowiązkiem rozważenia i wyważenia interesów skarżących, właścicieli działki nr [...], jak również interesu publicznego, czy też nie doszło do naruszenia prawa w zakresie wynikającym z art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nakładającego na gminę obowiązek przestrzegania przepisów prawa w związku z koniecznością uwzględniania wskazanych w tym przepisie wymagań i walorów. Zgodnie z art. 24 ust. 3 tej ustawy obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Naruszenie cytowanego przepisu może mieć w ocenie Sądu wpływ na legalność zaskarżonej uchwały i stanowić przesłankę stwierdzenia jej nieważności. Analiza treści zaskarżonej uchwały w części obejmującej uzasadnienie faktyczne nie pozwala na jednoznaczną ocenę, że Rada Miasta i Gminy nie naruszyła prawa. Uzasadnienia prawnego zaskarżona uchwała nie zawiera w ogóle. Uzasadnienie faktyczne jest lakoniczne, skupiono się w nim na wywiedzeniu braku uzasadnienia dla ochrony interesów skarżących, nie wskazano jednak czy ograniczenie w wykonywaniu prawa własności przez skarżących jest konieczne z uwagi na interes publiczny. Tymczasem uzasadnienie faktyczne winno zawierać przedstawienie faktów, które miały wpływ na przyjęcie określonych ustaleń projektu planu zagospodarowania przestrzennego, zaś uzasadnienie prawne to wyjaśnienie przesłanek prawnych przyjętego rozwiązania, w czym winno się także mieścić wyjaśnienie decyzji pod kątem zgodności z takimi przepisami Konstytucji, jak art. 64 i art. 31 ust. 3. Przepisy te po pierwsze stanowią podstawę zaliczenia własności do konstytucyjnych praw (art. 64 ust. 1), po drugie określają warunki (formalne i materialne) ograniczenia tego prawa (art. 64 ust. 3). Formalny wymóg ograniczenia prawa własności w drodze ustawy w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest spełniony, gdyż ograniczenie prawa własności, bezpośrednio wprawdzie wynikające z planu miejscowego, a więc aktu nie będącego ustawą, znajduje oparcie w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli zaś chodzi o materialne wymogi ograniczenia to winny być on oceniane z uwzględnieniem szczegółowych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonując tej oceny należy także uwzględnić, wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji, zasadę proporcjonalności. Zasada ta jest konsekwencją sformułowania art. 31 ust. 3 Konstytucji, gdzie pisze się, że "ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione (...), gdy są konieczne w(...). "Konieczność", o której mowa w cytowanym przepisie mieści w sobie, jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 1999r. w sprawie P 2/98, opublikowanym w OTK nr 1 z 1999r., poz. 2, postulat niezbędności, przydatności i proporcjonalności sensu stricto wprowadzanych ograniczeń. Zdaniem Trybunału zasada proporcjonalności z jednej strony stawia przed prawodawcą każdorazowo wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania w danym stanie faktycznym ingerencji w zakres prawa bądź wolności jednostki. Z drugiej zaś winna być rozumiana jako wymóg stosowania takich środków, które będą skuteczne, a więc rzeczywiście służące realizacji zamierzonych przez prawodawcę celów. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Rada Miasta i Gminy winna była wyjaśnić szczegółowo konieczność ograniczenia praw skarżących. W szczególności winna była wyjaśnić, czy ograniczenie ich praw, polegające na przeznaczeniu części nieruchomości należącej do nich na ciąg komunikacji pieszej, odpowiada przedstawionej wyżej zasadzie proporcjonalności. Konieczność poprawienia warunków dla przestrzeni publicznej i wybudowanie pieszego ciągu komunikacyjnego z punktu widzenia konstytucyjnie chronionych wartości wcale nie jest oczywista. Nie zostało także wyjaśnione czy poprawa warunków dla przestrzeni publicznej nie mogła być zrealizowana z pominięciem ograniczenia czyichkolwiek praw albo, w razie negatywnej odpowiedzi na to pytanie, czy nie było sposobu realizacji tego celu, który naruszałby prawa konstytucyjne w najmniejszym zakresie. Nie można także ocenić zasadności przeznaczenia drugiej części działki skarżących pod zabudowę usługowo-mieszkalną (UM). Rada Miasta i Gminy nie odniosła się do treści zarzutu, tym samym nie wyjaśniła w sposób wszechstronny okoliczności faktycznych sprawy i nie dokonała oceny zasadności wniesionych zarzutów. Nie wskazała również konkretnych przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Odrzucając zarzut rada powołała ogólnikowe argumenty, co nie jest wystarczające dla oceny legalności zaskarżonej uchwały. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2003r. III RN 26/02, że "ustalenia uchwały odrzucającej zarzut powinny być szczegółowo uzasadnione z powołaniem się na obowiązujące przepisy i na wyniki badania stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionymi zarzutami do projektów planów miejscowych wyłożonych do publicznego wglądu. Badanie to powinno nawiązywać zarówno do praw i obowiązków gmin, jak też praw osób uprawnionych do żądania ochrony ich interesów prawnych (uprawnień), w tym praw własności, oraz dorobku życiowego opartego na zasadach określonych przez gminy w decyzjach administracyjnych". W ocenie Sądu zaskarżona uchwała narusza przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującej w dacie jej podjęcia, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę i na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr, poz. 1270) w związku z art. 24 i art. 27 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Ponownie rozpoznając sprawę, w związku ze zmianą stanu prawnego i faktycznego, winna Rada Miasta i Gminy dostosować dalszy tryb postępowania do wymogów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 718). Sąd nie zawarł w wyroku orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w okresie od wydania do uprawomocnienia się wyroku, o którym jest mowa w art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem jest ono w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmianami) zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego.