II SA/Gd 222/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Sławomira W. na decyzję Wojewody B. z dnia 16 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie nabicia numeru nadwozia - oddala skargę. Sławomir W. wniósł skargę na decyzję Wojewody B. z dnia 16 grudnia 1998 r. (...), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 9 listopada 1998 r. (...) o odmowie wyrażenia zgody na nadanie i nabicie numerów nadwozia. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący złożył wniosek o wyrażenie zgody na nabicie nowego numeru nadwozia w jego samochodzie, twierdząc, że pojazd ten został mu skradziony i następnie odnaleziony ze sfałszowanymi numerami. Uzasadniając decyzję z dnia 9 listopada 1998 r. Prezydent Miasta B. stwierdził, iż samochód skarżącego odzyskano po kradzieży z tymi samymi numerami nadwozia, co przed kradzieżą Wskazano przy tym, że samochód skarżącego odnaleziono, gdy próbowano go wywieść za granicę. Z wykonanej przez biegłego opinii wynika, jak wskazano, że numer nadwozia nie jest oznaczeniem fabrycznym tego pojazdu. Ponadto, powołując się na bliżej nieoznaczoną informację Prokuratury Rejonowej w B., stwierdzono, że samochód z takim numerem identyfikacyjnym został oclony w dniu 26 marca 1991 r. przez Teresę C. i po raz pierwszy zarejestrowany w Kraju w dniu 10 czerwca 1991 r. na rzecz Zakładu Wielobranżowego "Q" Spółka z o.o., po czym, kilkakrotnie zbywany, został w końcu przez Tomasza B. sprzedany skarżącemu. W odwołaniu od tej decyzji skarżący twierdził, że nie wiadomo, kiedy numery nadwozia zostały przerobione. Rozpoznając odwołanie Wojewoda B. podjął zaskarżoną decyzję, w uzasadnieniu której stwierdził, iż brak podstaw do nabicia nowych numerów nadwozia samochodu skarżącego. W skardze skarżący wskazał, iż samochód, którego dotyczy sprawa, nabył w dniu 8 września 1997 r. od Tomasza B. i po kilku dniach został mu skradziony. Skarżący podnosił też, iż nie zostało ustalone, kiedy numery nadwozia zostały przerobione oraz, że nie ulega wątpliwości, iż jest to ten sam samochód, który kupił. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W skardze nie podniesiono co prawda zarzutu dotyczącego podstawy prawnej decyzji w przedmiocie zgody na nabicie numerów nadwozia samochodu, jednakże z uwagi na istniejące rozbieżności w orzecznictwie /wyroki z dnia 27 kwietnia 1999 r. II SA/Gd 1957/98, z dnia 21 stycznia 1999 r. II SA 1773/98, z dnia 23 lutego 1998 r. II SA/Ka 845/9697, z dnia 21 stycznia 1999 r. II SA 1694/98, w których przyjęto, iż organy administracyjne są uprawnione do wyrażania zgody na nabicie numerów oraz wyroki z dnia 9 maja 2000 r. II SA/Kr 1641/97, z dnia 7 kwietnia 2000 r. II SA/Łd 525/00 i z dnia 8 czerwca 1999 r. II SA/Łd 243/99, w których stwierdzono nieważność decyzji w tym przedmiocie/ wyjaśnienia wymaga w pierwszej kolejności, czy organ administracyjny posiada uprawnienie do rozstrzygania decyzją administracyjną o wyrażeniu zgody na nabicie numerów nadwozia samochodu. Zdaniem Sądu decyzja w przedmiocie pozwolenia na nabicie numerów nadwozia ma podstawę prawną w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./. W szczególności w czasie, w którym zapadły zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, podstawą podjęcia decyzji w przedmiocie zgody na nabicie numeru nadwozia samochodu były przepisy zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów wzorów oraz stosowanych przy tym dokumentów/M.P. nr 63 poz. 695/, zwłaszcza zaś przepisy zawarte w Załączniku nr 7 do tego zarządzenia, które stosownie do treści art. 151 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym zachowały moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie tej ustawy, co w zakresie badań technicznych pojazdów nastąpiło w dniu 7 września 1999 r., kiedy to Minister Transportu i Gospodarki Morskiej wydał rozporządzenie w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych /Dz.U. nr 81 poz. 917/. Zarządzenie z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów wzorów oraz stosowanych przy tym dokumentów zostało wydane na podstawie art. 67 pkt 2 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym/Dz.U. 1992 nr 11 poz. 41 ze zm./, w którym Minister Transportu i Gospodarki Morskiej został upoważniony do określenia zakresu badań technicznych pojazdów, sposobu ich przeprowadzania i wzorów dokumentów. Ponadto ten sam Minister został upoważniony do określenia warunków technicznych oraz zakresu wyposażenia pojazdów /art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r./, z czego korzystając ustalił m.in., że pojazd winien być wyposażony w numer wybity na podwoziu lub nadwoziu /par. 10 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów - Dz.U. 1996 nr 155 poz. 772 ze zm., które, tak jak zarządzenie z dnia 12 października 1995 r., obowiązywało w chwili podejmowania kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji na podstawie art. 151 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym/. Według przepisów zarządzenia z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów wzorów oraz stosowanych przy tym dokumentów przedmiotem badań technicznych pojazdu jest m.in. numer nadwozia /Załącznik nr 1 do tego zarządzenie/. Przeprowadzanie badań technicznych pojazdu jest ustawowym obowiązkiem jego właściciela /art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym/, którego wykonanie ma istotne znaczenie dla zgodnego z prawem korzystania z samochodu /art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. oraz art. 95 i art. 96 par. 1 pkt 4 Kw/. Z powyższego wynika, że numery nadwozia samochodu mają istotne znaczenie w administracyjnej reglamentacji korzystania z pojazdów mechanicznych, gdyż brak takich numerów, przez co należy rozumieć także ich sfałszowanie, uniemożliwia korzystanie z samochodu zgodnie z prawem. W tej sytuacji ustawodawca był zobowiązany uregulować sytuacje faktyczne, w których nastąpiła utrata lub sfałszowanie tych numerów. Uregulowanie takie jest konsekwencją nadania tym numerom prawnego znaczenia. Zdaniem Sądu, upoważnienie do wydania przepisów wykonawczych określających wyposażenie pojazdów oraz zakres kontroli tego wyposażenia zawiera tym samym upoważnienie do określenia postępowania na wypadek niezawinionego przez właściciela pojazdu braku takiego wyposażenia. Przeto należy stwierdzić, iż przepisy zawarte w Załączniku nr 7 do zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu y sposobu-przeprowadzania badań technicznych pojazdów wzorów oraz stosowanych przy tym dokumentów, dotyczące postępowania w sprawie nadawania numerów nadwozia nie zostały wydane z przekroczeniem upoważnienia zawartego w art. 67 pkt 2 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym. Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa, na których ją oparto wskazać należy, że trafnie przyjęto, iż brak było podstawy prawnej do wyrażenia zgody na nabicie numeru nadwozia samochodu skarżącego. Skarżący twierdził, iż jego samochód został skradziony i następnie odzyskany, lecz ze sfałszowanymi numerami nadwozia. Stan faktyczny wskazany przez skarżącego uzasadniałby wyrażenie zgody na nabicie numerów na podstawie par. 2 ust. 1 pkt 4 Załącznika nr 7 do zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów wzorów oraz stosowanych przy tym dokumentów. Przy czym wyjaśnić należy, iż przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że wyrażenie zgody na nabicie numerów jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zatarcie albo sfałszowanie numerów nastąpiło po kradzieży. Organy administracyjne ustaliły jednak, że numery nadwozia samochodu skarżącego zostały sfałszowane jeszcze przed jego kradzieżą na szkodę skarżącego. W tej sytuacji nie było podstaw do wyrażenia zgody na nabicie nowych numerów nadwozia. Ustalenie, iż numery nadwozia w samochodzie skarżącego zostały sfałszowane przed jego kradzieżą na szkodę skarżącego nie jest dowolne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji nie wyjaśniono wprawdzie na jakich dowodach ustalenie to oparto, jednakże skarżący poza konkluzją, iż numer nadwozia został sfałszowany przed kradzieżą samochodu, nie kwestionuje ustaleń zawartych uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Mając to na uwadze wskazać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się kopia umowy nabycia przedmiotowego samochodu przez skarżącego, w której wskazany jest ten sam numer nadwozia, który widniał, zgodnie ze znajdującą się w aktach kopią opinii biegłego, na nadwoziu po odzyskaniu skradzionego samochodu. Z tego faktu oraz kategorycznego twierdzenia skarżącego, iż samochód, który odzyskał po kradzieży jest tym samym samochodem, który przed tym zdarzeniem nabył, wynika, że sfałszowanie tego numeru musiało nastąpić jeszcze przed jego nabyciem przez skarżącego, czyli także przed kradzieżą na jego szkodę. W tej sytuacji naruszenie przepisów postępowania przez organy administracyjne, polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji, które nie odpowiada wymogom art. 107 par. 3 Kpa, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę, jako niezasadną, oddalił.