II SA/Gd 224/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Skarga A. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2018 r., nr [...], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 4 listopada 2016 r. na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym D., w jednostce ewidencyjnej S., ustalił, że na działce tej, stanowiącej współwłasność A. C. i O. C., usytuowany jest obiekt gospodarczy o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, krytym blachą trapezową. Obiekt ten: ma wymiary 16,0 m x 4,0 m i usytuowany jest w odległości około 1 m od granicy z działką nr [...]; posadowiony jest na części działki utwardzonej kostką brukową w ten sposób, że z betonowych szklanek o wymiarach około 0,2 m x 0,2 m i głębokości około 0,5 m wystają pręty stalowe, do których przymocowane są blaszki, następnie skręcone z drewnianymi słupami, elementami konstrukcji obiektu; nie jest posadowiony na ciągłych fundamentach betonowych; z uwagi na to, że posiada wrota wjazdowe może pełnić funkcję garażowo – gospodarczą; wybudowany został przez A. C. w listopadzie 2014 r. Podczas oględzin skarżący okazał do wglądu, dokonane w dniu 10 października 2014 r. w Starostwie Powiatowym zgłoszenie zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w D. o wymiarach 4,0 m x 6,25 m w odległości 4,0 m od granicy z działką nr [...] w D., do którego nie wniesiono sprzeciwu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 20 marca 2017 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (DZ.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), nakazał skarżącemu wykonanie, pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienie budowlane, rozbiórki obiektu gospodarczego o wymiarach 16 m x 4 m, wybudowanego na terenie działki nr [...] przy ul. W. w D. w sposób mogący powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Organ I instancji uznał bowiem, że usytuowanie przedmiotowego obiektu na działce w odległości 1 m od strony działki nr [...] (droga) jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego dla terenu tej działki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi D. przyjętego uchwałą Rady Gminy z dnia 27 marca 2014 r., nr [...], jak i z treścią art. 43 ust. 1 pkt 3c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 13 maja 2017 r. uchylił powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, że budowa obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a stan faktyczny kwalifikuje do zastosowania w sprawie trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego, z uwagi na wybudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia. Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r., wydanym na podstawie 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), nakazał skarżącemu zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich obiekt gospodarczy będący przedmiotem niniejszego postępowania oraz nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 sierpnia 2017 r., następujących dokumentów: 1. zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy przedmiotowego obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego budowy przedmiotowego obiektu gospodarczego; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie decyzją z dnia 30 listopada 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącemu wykonanie, pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane, rozbiórki obiektu gospodarczego o wymiarach około 16 m x 4 m o powierzchni zabudowy 64 m2 wybudowanego bez pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] przy ul. W. w D. w odległości około 1 m od granicy z działką nr [...] (droga) w obrębie ewidencyjnym D., w jednostce ewidencyjnej S. Uzasadniając wydaną decyzję organ I Instancji wyjaśnił, że skarżący zgłosił do Starosty zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2 , a wybudował obiekt mogący pełnić funkcję garażowo – gospodarczą (wrota wjazdowe) o powierzchni zabudowy 64 m2. Budowa takiego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z dyspozycją art. 28 ustawy Prawo budowlane, którego skarżący nie posiada. Stan ten obligował do wszczęcia procedury określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane, a niewykonanie przez skarżącego nałożonych na niego postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r. obowiązków obligowało organ do nakazania rozbiórki obiektu gospodarczego o wymiarach 16 m x 4 m znajdującego się na terenie działki nr [...] w D., wybudowanego bez pozwolenia na budowę, niezgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący wniósł odwołanie, zarzucając błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego skutkującą przyjęciem, że skarżący zobowiązany jest do rozbiórki obiektu gospodarczego położonego w D.. Skarżący wskazał, że organ I instancji nie ustalił aby sporny obiekt usytuowany był w sposób uniemożliwiający lub utrudniający korzystanie z drogi publicznej w szczególności poprzez ograniczenie widoczności nadjeżdżających pojazdów jak i w jakiej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w przypadku drogi ogólnodostępnej gminnej usytuowany jest przedmiotowy obiekt. Skarżący podkreślił przy tym, że w przypadku ul. W. trudno w ogóle mówić o jezdni albowiem stanowi ona nieregularną drogę gruntową o zmiennej szerokości, która nie posiada wyraźnie zaznaczonej zewnętrznej krawędzi. Skarżący wskazał także, że jest gotowy skrócić obiekt gospodarczy, dzięki czemu poprawi się widoczność na skrzyżowaniu. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 27 lutego 2018 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji w całości i jednocześnie nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 16 m x 4 m i powierzchni zabudowy 64 m2 wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] przy ul. W. w D. w odległości 1 m od granicy z działkę nr [...] (droga gminna). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym budowa przedmiotowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 64 m2 wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego skarżący nie posiada. Z uwagi na powyższe zasadnym było zastosowanie procedury legalizacyjnej, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane, a z uwagi na niespełnienie przez skarżącego obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r. orzeczenie nakazu rozbiórki. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że uchylił decyzję organu I instancji i nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 16 m x 4 m i powierzchni zabudowy 64 m2 wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] przy ul. W. w D. w odległości 1 m od granicy z działkę nr [...] (droga gminna), gdyż wymagała tego semantyka pojęć, która ma istotne znaczenie w możliwej procedurze egzekwowania orzeczonego nakazu. Organ wskazał przy tym, że stanowiący przedmiot postępowania obiekt budowlany ma cechy nadające mu dokładniej oznaczony w przywołanej ustawie status budynku, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił, że wydanie decyzji reformatoryjnej w tym zakresie nie oznacza działania na niekorzyść strony odwołującej się, a ma jedynie na celu doprecyzowanie wydanego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, który w porządkującym ujęciu prawa materialnego jest budynkiem. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił jednocześnie, że nie mają one zaznaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy rozstrzyganej na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. We wniesionej do Sądu skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia zarzucając, że wydana została ona z naruszeniem art. 139 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie nowej decyzji na niekorzyść skarżącego. Skarżący podkreślił, że organ II instancji w rzeczywistości w całości uchylił decyzję organu I instancji eliminując ją z obrotu prawnego, a tym samym niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie przestało istnieć, a zarazem niedopuszczalne było wydanie w ramach tego samego postępowania kolejnego orzeczenia pogarszającego sytuację prawną skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2018 r. jest zgodna z prawem. Stwierdzony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stan faktyczny sprawy nakazywał zastosowanie wobec skarżącego procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku postępowania wyjaśniającego ustalił bowiem, że na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym D., w jednostce ewidencyjnej S., usytuowany jest obiekt gospodarczy o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, krytym blachą trapezową. Obiekt ten: ma wymiary 16,0 m x 4,0 m i usytuowany jest w odległości około 1 m od granicy z działką nr [...]; posadowiony jest na części działki utwardzonej kostką brukową w ten sposób, że z betonowych szklanek o wymiarach około 0,2 m x 0,2 m i głębokości około 0,5 m wystają pręty stalowe, do których przymocowane są blaszki, następnie skręcone z drewnianymi słupami, elementami konstrukcji obiektu; obiekt ten nie jest posadowiony na ciągłych fundamentach betonowych; z uwagi na to, że posiada wrota wjazdowe może pełnić funkcję garażowo – gospodarczą. Przedmiotowy obiekt wybudowany został przez skarżącego w listopadzie 2014 r. Przepis art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowi zaś, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu od tego zgłoszenia. Niewątpliwie znajdujący się na terenie działki nr [...] w D. obiekt gospodarczy o powierzchni zabudowy 64 m2 jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Przepis art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane wyjaśnia bowiem, że obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 tej ustawy przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, a zgodnie z art. 3 pkt 3 przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wybudowanie zaś w listopadzie 2014 r. przedmiotowego obiektu gospodarczego o powierzchni zabudowy 64 m2 wymagało, jak słusznie przyjęły orzekające w sprawie organy, uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) stanowił bowiem, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Katalog art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego nie obejmował wyjątkiem od powyższej zasady uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy 64 m2. Art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wskazywał bowiem, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Niesporne w sprawie jest, że na wybudowanie obiektu gospodarczego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, skarżący nie uzyskał pozwolenia na budowę. Dokonane przez skarżącego w Starostwie Powiatowym w dniu 10 października 2014 r. zgłoszenie dotyczyło zaś zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w D. o wymiarach 4,0 m x 6,25 m w odległości 4,0 m od granicy z działką nr [...] w D.. Obiekt budowlany, będący przedmiotem niniejszego postępowania ma wymiary 16 m x 4 m i powierzchnię zabudowy 64 m2 a ponadto usytuowany jest w odległości około 1 m od granicy z działką nr [...]. Przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego procedura legalizacyjna nie narusza przy tym dyspozycji art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Po dokonaniu wstępnej kontroli przedmiotowej budowy pod kątem zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także z przepisami techniczno – budowlanymi, wymaganej treścią przepisu art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r. nałożył na skarżącego, zgodnie z wymogiem art. 48 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, obowiązek zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich obiektu gospodarczego będącego przedmiotem niniejszego postępowania oraz obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 sierpnia 2017 r., następujących dokumentów: 1. zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy przedmiotowego obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego budowy przedmiotowego obiektu gospodarczego; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie skarżący nie przedłożył wymaganych postanowieniem dokumentów. Nieprzedstawienie zaś przez skarżącego wymaganych postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 dokumentów obligowało organ do orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu gospodarczego, na co wskazuje dyspozycja art. 48 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane stanowiąca, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust 1. Sąd podkreśla jednocześnie, że proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ nadzoru budowlanego nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 48 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, lecz wyda decyzję nakazująca przymusową rozbiórkę. Wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Żaden przepis ustawy - Prawo budowlane nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Sąd nie stwierdził jednocześnie, aby decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została z naruszeniem art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Orzeczona decyzją organu odwoławczego rozbiórka była bowiem orzeczona w decyzji pierwszoinstancyjnej, a tym samym nie można uznać, aby sytuacja prawna skarżącego uległa pogorszeniu w decyzji organu odwoławczego. Decyzja organu odwoławczego wydana została ponadto na tej samej podstawie faktycznej i prawnej i w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji. Organ II instancji w swojej decyzji doprecyzował zaś jedynie przedmiot orzeczonej rozbiórki wskazując, że dotyczy ona budynku gospodarczego, eliminując w ten sposób z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji szersze określenie przedmiotowego budynku jako obiektu gospodarczego, na co wskazują powołane wyżej przepisy art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. W tym celu organ odwoławczy słusznie zastosował dyspozycję art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którą organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tą decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Ten rodzaj decyzji ma bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy organ administracji działający w trybie odwoławczym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego w sprawie i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 k.p.a.) a zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa tzn. narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna (niecelowa, niesłuszna). Wtedy organ odwoławczy ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (zob. A. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt – Gotowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie VII, WK 2018, Lex/el). Jednocześnie Sąd uznał, że w toku przeprowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy. Rozpoznając sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako bezzasadną, oddalił.