II SA/Gd 2241/01

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski, Sędziowie NSA Krzysztof Gruszecki (spr.), Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Karolina Wielgosz-Rogocz, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 25 kwietnia 2001 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 6 października 2000 r. nr [...] i zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącej J. R. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu. II SA/Gd 2241/01 Uzasadnienie Decyzją z dnia 6 października 2000 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. j. Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku J. R. o przyznanie uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu swojej decyzji organ administracji stwierdził, że zgodnie z postanowieniami art. 22 ust. 3 cyt. ustawy o kombatantach "Wnioski o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułów określonych w art. 1-4, z zastrzeżeniem ust. 4 mogły być kierowane w trybie, o którym mowa w ust. 1, do dnia 31 grudnia 1998 roku, dla osób zamieszkujących na stałe w Polsce, a do dnia 31 grudnia 1999 r. - dla osób zamieszkałych poza granicami Polski. Skarżąca natomiast zamieszkała w kraju złożyła wniosek po upływie terminu określonego w cytowanym przepisie. W związku z czym prowadzone postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła Pani J. R., podnosząc że uprawnienia kombatanckie przysługiwałyby jej mężowi, w związku z czym powinna otrzymać wnioskowane uprawnienia. Nie uwzględniając powyższych argumentów Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 25.04.2001 r. utrzymał w mocy poprzednie rozstrzygnięcie stwierdzając, że wnioskodawczyni nie przedstawiła dowodu potwierdzającego złożenie wniosku w wymaganym terminie to jest do 31 grudnia 1998 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Pani J. R. ponowiła podnoszone wcześniej argumenty przemawiające jej zdaniem za przyznaniem jej uprawnień. Skarżąca stwierdziła również, że przekroczenie terminu spowodowane było tym, że go nie znała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc w zgodzie z postanowieniami art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) związany granicami skargi zważył co następuje: Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2003 r. - sygn. akt SK 4/02 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego z art.2 i art.32 Konstytucji RP. Przepis ten stracił moc z dniem 29 kwietnia 2003 r. Zgodnie z postanowieniami art. 145a § 1 K.p.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji takiej wniosek o wznowienie postępowania może być wniesiony w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Dotyczy to wniosku o wznowienie postępowania wniesionego do urzędu administracji. Termin ten nie dotyczy Sądu. Przesłankami wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 K.p.a. są zatem: rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, b) orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie której została wydana decyzja. W rozpatrywanym przypadku ostateczna decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydana została na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny. W związku z tym w obecnym stanie prawnym nie ma przeciwwskazań do merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku. Kierując się tymi przesłankami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.b K.p.a. w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270), określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem zdaniem Sądu obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd. Skoro zatem zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości wykonania decyzji w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, to wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącej na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.).