II SA/Gd 2246/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jadwigi i Stanisława B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 15 marca 1999 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę. Prezydent Miasta T. decyzją z dnia 6 lutego 1991 r., (...), na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/ oraz art. 104 Kpa orzekł o: wstrzymaniu robót budowlanych związanych z samowolną budową zespołu pawilonów przy ul. Sz.-Ch. 88 w T., zobowiązaniu do dostarczenia inwentaryzacji geodezyjnej z aktualnym projektem technicznym na wykonanie pawilonów w terminie do 28 lutego 1991 r., umożliwiającej ewentualne zalegalizowanie istniejącej samowoli budowlanej. W uzasadnieniu wskazano, że pawilony budowane są bez pozwolenia na budowę, bez projektu i nadzoru technicznego. Decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 22 czerwca 1994 r., (...), wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 i art. 38 oraz art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/ oraz art. 104 Kpa, nakazano Jadwidze i Stanisławowi B. dokonanie rozbiórki budynku pawilonu handlowego wykonanego do stanu surowego zrealizowanego samowolnie w T. przy ul. Sz.-Ch. 262, na działce nr 643. W uzasadnieniu wskazano, że pawilon wybudowano bez pozwolenia na budowę i niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, który teren ten przeznacza na poszerzenie /modernizację/ ulicy. Na skutek odwołania inwestorów Wojewoda T. decyzją z dnia 29 sierpnia 1994 r., (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja dotyczyła sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją z dnia 6 lutego 1991 r., wstrzymującą roboty budowlane i zobowiązującą do dostarczenia określonych dokumentów. Decyzją z dnia 7 lutego 1995 r., (...) Prezydent Miasta T., na podstawie art. 48 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, oraz art. 104 Kpa, po ponownym rozpoznaniu sprawy orzekł o: uchyleniu decyzji z dnia 6 lutego 1991 r., (...) w sprawie wstrzymania robót budowlanych, nakazie Jadwidze i Stanisławowi B. rozbiórki wybudowanego do stanu surowego otwartego, pawilonu handlowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor nie wywiązał się z nałożonego pismem /uzupełniającym decyzję z 6 lutego 1991 r./ obowiązku wykazania się prawem do dysponowania terenu. Nadto powołano się na konieczność zastosowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Kolejną decyzją z dnia 28 kwietnia 1995 r., (...), wydaną przez Wojewodę T., po rozpatrzeniu odwołania inwestorów, uchylono zaskarżoną decyzję w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. 15 kwietnia 1996 r. Prezydent Miasta T. decyzją (...), wydaną na podstawie art. 154 Kpa postanowił z urzędu uchylić ostateczną własną decyzję z dnia 6 lutego 1991 r., (...). Następnie Prezydent Miasta T. decyzja z dnia 5 sierpnia 1996 r., (...), na podstawie art. 103 ust. 1 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa nakazał Stanisławowi B. rozbiórkę przedmiotowego pawilonu. Po rozpatrzeniu odwołania Stanisława B., organ II instancji - Wojewoda T. decyzją z dnia 8 października 1996 r., (...) na podstawie art. 138 par. 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano na przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. wyłączający stosowanie art. 48 w określonych przypadkach. Decyzja ta była kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 4 grudnia 1997 r., II SA/Gd 1763/96 oddalił skargę Bronisława P. /właściciela działki, na której wzniesiony został obiekt/. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zasadne jest stanowisko Wojewody o stosowaniu w sprawie niniejszej "starego" Prawa budowlanego, gdyż postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed 1 stycznia 1995 r. Decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 26 czerwca 1998 r., (...) na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz art. 104 i art. 130 Kpa nakazano Stanisławowi B. rozbiórkę przedmiotowego pawilonu, ze względu na brak prawa do dysponowania terenem dla celów budowlanych. W wyniku odwołania inwestorów Wojewoda T. decyzją z dnia 28 sierpnia 1998 r. (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestorzy wywiązali się z obowiązków nałożonych na nich decyzję z dnia 6 lutego 1991 r. (...), wobec czego nie było podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki na podstawie art. 36 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. wskazano, że niewykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością nie mogło być powodem nakazania rozbiórki. Prezydent Miasta T. decyzja z dnia 24 listopada 1998 r., (...), wydaną na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/ oraz art. 104 i art. 130 Kpa, nakazał Stanisławowi B. dokonanie rozbiórki pawilonu handlowego, pobudowanego do stanu surowego - realizowanego bez pozwolenia na budowę oraz bez prawa do dysponowania terenem zajętym pod jego budowę w T. przy ul. Sz.-Ch. 262 /dawny nr 88/. W uzasadnieniu decyzji organ zważył, co następuje: Inwestor do realizacji budowy pawilonu handlowego przystąpił nie posiadając żadnego prawa do dysponowania terenem dla celów budowlanych /art. 29 ust. 5/, ani też bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę /art. 28 Prawa budowlanego/, /Dz.U. 1974 nr 38 poz. 229/. Stanisław B., jako inwestor nie przedłożył żadnego dokumentu dającego mu prawo do władania terenem zajętym pod budowę obiektu. Pas gruntu, na którym usytuowany jest przedmiotowy pawilon został wywłaszczony przez Skarb Państwa z działek zabudowy jednorodzinnej od ul. M. 2, 4, 6 z przeznaczeniem na poszerzenie drogi krajowej T.-U. Wskutek zmian w planie, właściciele ww. nieruchomości wystąpili o zwrot tych gruntów. Od kilku lat do obecnej chwili toczy się postępowanie przed Wojewodą T. o zwrot gruntu i przyłączenia go do działki M. 4. Pobudowany pawilon /samowolnie/ zlokalizowany jest w ok. 80 procent na gruncie, dla którego prowadzone jest oddzielne postępowanie. Pozostałe ok. 20 procent obiektu od 24.12.1994 r. jest usytuowane na zwróconym właścicielowi gruncie. Organ w dniu 14.11.1995 r. przeprowadził rozprawę administracyjną oraz w dniu 12.10.1998 r. spotkanie z zainteresowanymi stronami w sprawie, chcąc doprowadzić do ugody lecz strony z posesji M. 4 i 6 "wręcz zażądały rozbiórki obiektu". Z materiałów dodatkowych otrzymanych w dniu 20.10.1998 r. przez Jadwigę B. wynika, że strona w poprzednich latach otrzymała negatywną odpowiedź w sprawie przekazania zabudowanego gruntu pod obiektem. Zarząd Miasta T. odmówił wydzierżawienia gruntu gminnego położonego przy ul. Sz.-Ch. 262 z dnia 26.10.1998 r. Zatem w sprawie brak podstaw prawnych do zalegalizowania powstałej samowoli lub wydania pozwolenia na wznowienie robót. Po rozpatrzeniu odwołania Jadwigi i Stanisława B. K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z dnia 15 marca 1999 r., (...) na podstawie art. 104 i art. 138 par. 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zważył, co następuje: Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie stwierdzono, że inwestora, Jadwiga i Stanisław B., pismem z dnia 18.04.1990 r. wystąpili do Urzędu Miejskiego w T. Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego o przydział działki pod budowę sklepu. W odpowiedzi Urząd Miejski w T. pismem z dnia 16.05.1990 r. wskazał teren pod lokalizację pawilonu handlowego przy ul. Sz.-Ch. 88/90 w T. Jednocześnie zobowiązał inwestora do potwierdzenia w terminie 7 dni o przyjęciu lokalizacji oraz w okresie trzech miesięcy do przedstawienia projektu technicznego zespołu pawilonów, umowy dzierżawy terenu w celu wydania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. 1989 nr 17 poz. 99/, wskazanie lokalizacyjne winno zawierać informację wynikającą z planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącą miejsca na którym inwestycja może być realizowana. Inwestor pismem z dnia 23.05.1990 r. potwierdził przyjęcie proponowanej lokalizacji. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ww. ustawy, po potwierdzeniu przez inwestora przyjęcia wskazanej lokalizacji, organ administracji stopnia podstawowego winien wydać decyzję o ustaleniu lokalizacji, w której określa warunki i wytyczne kształtowania zabudowy i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, W aktach sprawy brak decyzji o ustaleniu lokalizacji dla spornej inwestycji. Organ I instancji, w dniu 28.01.1991 r. dokonał oględzin terenu budowy przy ul. Sz.-Ch. 88 i stwierdził, że inwestor rozpoczął roboty budowlane bez wymaganej dokumentacji technicznej i pozwolenia na budowę czym uchybił art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Inwestor takiego pozwolenia nie posiada. Postępowanie w sprawie rozbiórki pawilonu handlowego zostało wszczęte przed 1.01.1995 r., pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r., wobec tęgo do przedmiotowej samowoli budowlanej mają zastosowanie przepisy tego prawa, zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W związku z tym organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji, jako podstawę prawną przywołał art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. który stanowi, że organ administracji może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1 art. 37. Jako inne przyczyny organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał na brak prawa do dysponowania terenem pod zabudowę spornym obiektem oraz brakiem pozwolenia na budowę. Analizując przedstawione w sprawie dowody, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie zwrócił uwagi na to, że sporny obiekt wzniesiono z obrazą art. 37 ust. 1 pkt 1. Przepis ten stanowi, że obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania, gdy organ stwierdzi, że obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Inwestor realizował samowolnie sporny obiekt bez decyzji o ustaleniu lokalizacji dla obiektu i bez pozwolenia na budowę. Ponadto sporny obiekt był realizowany na terenie, który w miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej (...) z dnia 27.01.1986 r. /Dz.Urz. Woj. T. 1986 nr 2 poz. 70/ jest oznaczony symbolem C.77.KGo 2/2 z zapisem "Ulica główna obszarowa czteropasmowa. Dobudowa drugiej jezdni po stronie zachodniej. Szerokość w liniach rozgraniczających 50 m". Wobec powyższego zapisu, sporny obiekt został wzniesiony samowolnie na terenie nie przeznaczonym na taką zabudowę. Działalność wpływająca na sposób zagospodarowania oraz wykorzystania gruntów może być podjęta tylko wówczas, gdy jest zgodna z ustaleniami planów zagospodarowania przestrzennego. W tym przypadku brak takiej zgodności, wobec czego nie można usankcjonować wzniesionego samowolnie spornego obiektu budowlanego. Skarżący podnosi, że posiada decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 16.05.1990 r., (...). Przywołane powyższe pismo nie stanowi decyzji o lokalizacji zamierzonej inwestycji, gdyż jest to jedynie wskazanie lokalizacyjne, które nie upoważniało inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Na ww. decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Jadwiga i Stanisław B., wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji ze względu na ich podjęcie z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz.U. nr 162 poz. 1124/ Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem odwoławczym od decyzji Prezydenta Miasta. Zdaniem strony skarżącej, pismo Prezydenta Miasta z 16 maja 1990 r. nazwane informacją o ustalenie lokalizacji inwestycji w rzeczywistości było własną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Powołując się na przepis art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. organ nie wykazał na czym miały polegać inne ważne przyczyny uzasadniające nakaz, rozbiórki. Podkreślono, że brak tytułu prawnego do gruntu nie może być podstawą nakazania w drodze decyzji administracyjnej rozbiórki zabudowy istniejącej na działce. Ochrona własności jest natomiast materią objętą przepisami prawa cywilnego /zwłaszcza 231 Kc/, a rozstrzyganie sporów w tej mierze należy wyłącznie do sądów powszechnych. Wreszcie, powołując się na wyrok NSA z dnia 6 listopada 1985 r., II SA 861/85 /ONSA 1985 Nr 2 poz. 25/ wskazano na niezgodne z prawem orzeczenie oparte na łącznej podstawie z ust. 1 i ust. 2 art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Poza tym zarzucili błędne określenie przez organy stanu zaawansowania budowy pawilonu jako stan surowy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto zważył, co następuje: Zarzutu, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem drugiej instancji w stosunku do decyzji podjętej przez Prezydenta Miasta T. jest bezzasadny. Prezydent Miasta T. wydał decyzję w dniu 14.11.1998 r. (...), jako organ administracji publicznej, stąd odwołanie od takiej decyzji przysługuje stronie do drugiej instancji, którą zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. jest wojewoda. Przepis art. 80 ust. 2 pkt 2 tego prawa stanowi, że wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego, wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej, wykonuje zadania w sprawie nadzoru budowlanego. Zarzut, że sporny obiekt nie został wykonany w stanie surowym, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W zgromadzonym materiale dowodowym, znajduje się protokół z dnia 12.10.1998 r. spisany przez organ pierwszej instancji przy udziale skarżącego, z którego wynika, że pobudowany bez pozwolenia obiekt jest w stanie surowym. Odnośnie zarzutu dotyczącej lokalizacji spornego obiektu skarżący w skardze sami stwierdzają, że decyzja o lokalizacji inwestycji musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący takiej decyzji nie posiadają, gdyż taka decyzja nie mogła być wydana, ponieważ byłaby w tym przypadku sprzeczna z tym planem. Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 17 poz. 99/ decyzja lokalizacyjna niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego byłaby nieważna z mocy prawa. W tym przypadku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowano sporny obiekt był przeznaczony na inną inwestycję. Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy wskazać, że w niniejszej sprawie zastosowania, zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., nie miał przepis art. 48 tego prawa. Kwestia ta została już przesądzona w wyroku NSA z dnia 4 grudnia 1997 r., II SA/Gd 1763/96. Art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, której zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Zatem w myśl ww. przepisu obligatoryjnej rozbiórce podlega obiekt budowlany lub jego część /bez względu na stan zaawansowania budowy/, gdy: został wybudowany bez pozwolenia na budowę jeśli takie pozwolenie było wymagane, został wybudowany na terenie, który w planie zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczony pod zabudowę lub jest przeznaczony pod zabudowę innego rodzaju. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że przedmiotowy pawilon /lub jego część/, bez względu na stopień zaawansowania budowy został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, gdyż na budowę tego typu obiektu niezbędne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoczęcie budowy pawilonu bez ww. decyzji naruszyło przepisy art. 28 i art. 29 Prawa budowlanego z 1974 r. W świetle obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T., zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z 27 stycznia 1986 r., (...) /Dz.Urz. Woj. T. nr 2 poz. 70 ze zm./, który dla przedmiotowego terenu, oznaczonego C.77.Kgo 2/2 przewiduje przeznaczenie pod ulicę główną obszarową czteropasmową z dobudową drugiej jezdni po stronie zachodniej, o szerokości w liniach rozgraniczających 50 m, z możliwością wprowadzenia linii tramwajowej - nie ulega wątpliwości, że teren, na którym wybudowano pawilon nie jest przeznaczony pod budowę usługową, handlową, mieszkaniową. Oczywistym jest, że wybudowany pawilon /bez względu na zaawansowanie budowy/ podlega przepisowi art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., który nakazuje obligatoryjną rozbiórkę takiego obiektu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze trzeba stwierdzić, że nie mogą one wpłynąć na rozstrzygnięcie Sądu. W sytuacji, gdy prawo budowlane wymagało do rozpoczęcia robót budowlanych pozwolenia na budowę, kwestie związane z posiadaniem bądź nie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie legalizują samowoli budowlanej. Także nie mają tu znaczenia kwestie faktyczne związane z dokonywaniem opłat za używanie terenu. Rację ma strona skarżąca, że decyzja rozbiórkowa nie powinna być oparta łącznie na przepisach art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. i na art. 37 ust. 2 tego prawa. W niniejszej sprawie organ I instancji powołał się na art. 37 ust. 2. Z uzasadnienia wynika, że oparł swoje rozstrzygnięcie na braku legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania terenem na cele budowlane, a jedynie wspomniał o sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planistycznymi. To stanowisko organu I instancji nie jest trafne. Wykazanie się ww. prawem jest niezbędne w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Jeśli natomiast obiekt lub jego część są już na takim gruncie wybudowane to spory dotyczące tego prawa mają charakter cywilnoprawny i są rozstrzygane przez sądy powszechne. Zatem brak prawa do dysponowania terenem na cele budowlane nie mógł być powodem orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu na takim terenie posadowionemu. Dostrzegł to organ II instancji, który jest organem rozpatrującym sprawy merytorycznie, tak jak organ I instancji. Powodem nakazu rozbiórki była sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego /budowa pawilonu handlowego/ z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji dał temu w sposób nie budzący wątpliwości wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdzie wskazał jako podstawą rozstrzygnięcia art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Część rozstrzygająca /osnowa/ decyzji i uzasadnienie są integralnymi częściami jednej decyzji. Zatem utrzymanie w mocy prawidłowego rozstrzygnięcia organu I instancji /nakazującego rozbiórkę/ i wskazanie w uzasadnieniu innych, odmiennych od przyjętych przez organ I instancji powodów takiego rozstrzygnięcia nie narusza prawa. Rozstrzygnięcie sprawy jest prawidłowe, zgodne z przepisami art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Wreszcie należy się odnieść do zarzutu braku właściwości Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpoznawania odwołania od decyzji organu I instancji. Zarzut ten jest niezasadny, sprawy z zakresu nadzoru budowlanego dotyczące orzekania o nakazie rozbiórki były w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji sprawami zleconymi w ramach zadań z zakresu administracji rządowej i tego charakteru nie utraciły przed wejściem w życie ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz.U. nr 162 poz. 1124/. Zatem zgodnie z art. 4 tej ustawy sprawy te podlegały rozpatrzeniu przez właściwego miejscowo wojewodę. Wojewoda natomiast zgodnie z przepisem art. 80 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. wykonuje zadania nadzoru budowlanego przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej. Mając na uwadze wyżej wskazane względy Sąd administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.