II SA/Gd 2262/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: sędzia NSA Stanisław Nowakowski sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni A w T. na decyzję Wojewody z dnia 28 czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 17 maja 2001 r. nr [...], 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółdzielni A w T. 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia 17 maja 2001 r., powołując się na art. 148 § 2 i art. 149 § 3 k.p.a., odmówił skarżącej Spółdzielni A w T. wznowienia postępowania zakończonego decyzję tego organu z dnia 11 maja 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. Z. pozwolenia na modernizację stacji paliw w T. przy ul. L. [...] ustalając, iż skarżąca nie była stroną postępowania, w którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Uzasadniając bliżej swoje stanowisko organ administracji wskazał, że działka nr [...], będąca w zarządzie skarżącej (położona przy ul. L. [...]), nie graniczy z terenem modernizowanej stacji paliw, gdyż jest od niego oddzielona pasem drogowym oraz gruntem Straży Pożarnej. Ponadto Prezydent Miasta stwierdził, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca Spółdzielnia podniosła, że dla uznania określonego podmiotu za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie jest wymagane, aby był on właścicielem nieruchomości bezpośrednio graniczącej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja. Kwestionowała też ustalenie, iż podanie o wznowienie postępowania złożyła po terminie. Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 28 czerwca 2001 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że stroną postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę są nie tylko właściciele nieruchomości bezpośrednio graniczących z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, ale także właściciele nieruchomości dalej położonych, jeżeli inwestycja będzie miała wpływ na ich interesy chronione przepisem art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. W związku z tym organ odwoławczy uznał za konieczne rozważenie, czy pogorszenie warunków mieszkalnych mieszkańców bloku przy ul. L. [...] związane z modernizacją stacji paliw przy ul. L. [...] będzie na tyle istotne, aby mogło być uznane za naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Rozważając tą kwestię Wojewoda uznał, że skarżąca Spółdzielnia nie wykazała naruszenia interesu prawnego. Nadto wskazał, że zebrany materiał dowodowy, w szczególności ocena oddziaływania inwestycji na środowisko i stanowisko Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wskazuje, że modernizowana stacja paliw nie narusza interesów osób trzecich. Wojewoda nie podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że podanie o wznowienie postępowania zostało złożone po terminie. W tym zakresie stwierdził, iż fakt ten nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. W skardze skarżąca Spółdzielnia zarzuciła, że ustalenie, czy projektowana inwestycja ma wpływ na prawa jej członków powinno mieć miejsce w postępowaniu z jej udziałem. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przyjmuje się, że podstawą odmowy wznowienia postępowania może być uchybienie terminu do wniesienia podania (ta podstawa została przez organ odwoławczy wyeliminowana) oraz niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Przyczyny podmiotowe zachodzą wówczas, gdy podanie o wznowienie zostało złożone m.in. przez podmiot, który nie jest stroną w sprawie. Jednakże należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi m.in. podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia. Z tego wyprowadza się wniosek, że podstawą odmowy wznowienia postępowania nie może być stwierdzenie braku podstawy wznowienia. Potwierdza to także treść art. 151 § 1 k.p.a., z którego wynika, że zarówno przed odmową uchylenia, jak i przed rozpoznaniem sprawy co do istoty, właściwy organ bada istnienie podstaw wznowienia. Z tego wynika, że w przypadku, gdy w podaniu o wznowienie postępowania, jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4, nie można odmówić wznowienia z tej przyczyny, że podmiot wnoszący o wznowienie nie jest stroną postępowania. W ten sposób bowiem dochodzi do badania istnienia podstawy wznowienia przed wznowieniem postępowania, co jak wynika z art. 149 § 2 k.p.a. i art. 151 § 1 k.p.a. nie jest dopuszczalne. Jeżeli w podaniu o wznowienie jako podstawę wznowienia wskazano fakt, iż strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu właściwy organ administracji powinien wznowić postępowanie i następnie przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienie i stwierdziwszy, że nie zachodzi podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż podmiot wnoszący o wznowienie nie był stroną postępowania zakończonego dotychczasową decyzją, wydać decyzję o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy administracji naruszyły w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy wskazane przepisy postępowania. W konsekwencji Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji uwzględnią wskazaną wykładnię przepisów postępowania. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o kosztach postępowania. Sąd nie orzekł o tym, czy zaskarżona decyzja do czasu uprawomocnienia się wyroku może być wykonana, gdyż w ocenie Sądu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takie orzeczenie przewidujący, nie dotyczy decyzji odmownych. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.