II SA/Gd 227/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2009 r. Burmistrz Miasta W., działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej jako U.p.z.p. odmówił S. C. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacyjnego na terenie działki nr [...] w miejscowości K. W uzasadnieniu organ I instancji powołując się na warunki konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, wynikające z art. 61 U.p.z.p. uznał, że nie zostały one przez skarżącego spełnione. Zdaniem organu budynek, którego postawienie planuje S. C. jest budynkiem stałym a budynki stałe nie występują w sąsiedztwie planowanej inwestycji, więc nie spełniony został warunek kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w zakresie zgodności funkcji. Ponadto, dla analizowanego terenu średni współczynnik zabudowy działki wynosi ok. 14 % podczas, gdy działka nr [...] jest już zabudowana w 18,4 %. Po wybudowaniu planowanych przez skarżącego obiektów współczynnik zabudowy wyniósłby 33,2 %, więc przekraczałby znacznie współczynnik zabudowy działek sąsiednich. Powyższe oznacza, że niespełniony został warunek kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu także w zakresie intensywności zabudowy. Skoro zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie przy łącznym spełnieniu warunków wskazanych w art. 61 U.p.z.p., a w przedmiotowej sprawie warunki te nie zostały spełnione organ uznał, że należało wydać decyzję odmowną. Pomimo iż odwołanie S. C. nie zostało uznane za zasadne Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia 11 stycznia 2010 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie. Organ odwoławczy podał, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją wydawaną w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jest instrumentem prawnym służącym określaniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nieobjętego ustaleniami planu. Tymczasem jak wynika z pisma Burmistrza Miasta W. z dnia 30 października 2009 r. skierowanego do Kolegium, teren działki nr [...] położonej w miejscowości K. objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym od dnia 11 września 2009 r. Organy odwoławcze, będące organami II instancji zobowiązane są do uwzględniania zmian stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałych po wydaniu zaskarżanego orzeczenia organu I instancji. Stosownie natomiast do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji wydaje decyzję o jego umorzeniu. Wraz z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie odpadła podstawa prawna do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i postępowanie należało umorzyć. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję złożył S. C. Zdaniem skarżącego kwestionowana decyzja narusza prawo, gdyż organ II instancji nie odniósł się merytorycznie do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Jest to tym bardziej wadliwe, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący działkę skarżącego, który wszedł w życie w dniu 11 września 2009 r. został zaskarżony do sądu administracyjnego, co stawia kwestię jego obowiązywania pod znakiem zapytania. Poza tym samo postępowanie toczy się od 2005 r. a taka opieszałość zdaniem skarżącego nie znajduje żadnego uzasadnienia. Okoliczności te uzasadniają uchylenie decyzji Kolegium i ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dodatkowo wyjaśniając, że plan miejscowy obowiązuje do momentu uchylenia go przez sąd administracyjny zatem nie ma podstaw do jego kwestionowania przez organy na tym etapie postępowania tak samo jak nie ma w chwili obecnej podstawy do odnoszenia się do zarzutów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy. W zakwestionowanej decyzji wskazano ponadto dalszy sposób postępowania w sprawie. Pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. S. C. ponownie zarzucił organom administracji opieszałość załączając do pisma szereg dokumentów, które jego zdaniem okoliczność tę potwierdzają. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności czyli kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpatrywanym przypadku jest kwestia zgodności z prawem decyzji umarzającej postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Materialnoprawną podstawą do wydania decyzji w niniejszej sprawie jest przepis art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis powyższy wskazuje, że postępowanie administracyjne może toczyć się jedynie w sytuacji, gdy ma swój "przedmiot" rozumiany jako konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących organy administrujące są władne podjąć decyzję administracyjną albo orzekając w niej o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu, albo stwierdzając w niej o niedopuszczalności takiego orzekania" (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 172-173). Organ zobowiązany jest każdorazowo badać możliwość podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej pod kątem przedmiotowości postępowania, gdyż ingerencja w formie decyzji dopuszczalna jest jedynie w oparciu o wyraźną normę kompetencyjną zawartą w przepisach powszechnie obowiązujących upoważniającą organ administracji publicznej do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Jeśli zatem żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, to postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie wnioskodawca S. C. pismem z dnia 22 sierpnia 2005 r. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] położonej w miejscowości K. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku braku planu miejscowego, o czym stanowi art. 59 ust. 1 U.p.z.p. Tymczasem jak wynika z akt sprawy w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy dla przedmiotowego obszaru obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miasta W. nr [...] z dnia 13 maja 2009 r., oznaczony symbolem K – 1 i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 10 sierpnia 2009 r. Nr [...], poz. [...], który wszedł w życie w dniu 11 września 2009r. Skoro zatem U.p.z.p. nie przewiduje możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku obowiązywania planu miejscowego, to w ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. nie tylko dokonało prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych, ale i zasadnie przyjęło, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy co z kolei musi prowadzić do umorzenia postępowanie jako bezprzedmiotowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.