II SA/Gd 228/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. A. M. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2017 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z 20 kwietnia 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało odebrane przez małżonkę skarżącego w dniu 24 kwietnia 2017 r. Termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 2 maja 2017 r., wpis został uiszczony w dniu 5 maja 2017 r. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego wskazując, że przebywał za granicą i nie miał możliwości zapoznania się z treścią odebranego pisma i dokonania przelewu, a żona miała z nim ograniczony kontakt. Wykonując zobowiązanie Sądu do złożenia dokumentów mających uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu skarżący przedstawił zaświadczenie przewodniczącego Komisji Sędziów Czeskiego Związku Piłkarskiego o pobycie w Pradze w dniach 25-28 kwietnia 2017 r. Oświadczenie złożyła także małżonka skarżącego, K. M., wskazując, że 24 kwietnia 2017 r. odebrała przesyłkę zawierającą przeznaczone dla męża wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Przesyłkę bez otwierania pozostawiła na biurku w gabinecie męża, a w trakcie kontaktów telefonicznych z mężem, który przebywał w podróży służbowej, zapomniała go poinformować o otrzymanym liście. Po powrocie męża do domu 1 maja br. poinformowała go o odebraniu przesyłki i wówczas mąż zapoznał się z jej treścią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje; Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W przypadku, gdy strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu (86 § 1 P.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Jednakże dla wykazania swoich racji, strona winna zgodnie z przesłanką określoną w art. 87 § 2 P.p.s.a. uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie była w stanie przewidzieć, ani nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, przy czym nawet lekkie niedbalstwo wskazuje na istnienie winy. Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie dopełnił należytej staranności. Wyjaśnienia skarżącego, że uchybienie terminu do złożenia zażalenia zostało spowodowane przekazaniem mu zarządzenia Sądu z 20 kwietnia 2017 r. przez jego żonę w dniu 1 maja 2017 r. oraz utrudnionym kontaktem telefonicznym podczas podróży służbowej nie stanowią uzasadnienia dla uznania braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Przesyłka zawierająca ww. postanowienie została skutecznie doręczona w dniu 24 kwietnia 2017 r., czego dowodzi zamieszczony na niej podpis małżonki skarżącego. Należy dodać, że zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Oznacza to, że nawet jeśli odbioru przesyłki dokonała żona, to data doręczenia wiąże skarżącego w odniesieniu do wszelkich uprawnień czy obowiązków z tym związanych, w tym – w zakresie początku biegu terminów wynikających z P.p.s.a. W takiej sytuacji kwestia późniejszego oddania przesyłki adresatowi, przez osobę potwierdzającą jej doręczenie, nie wpływa na bieg tych terminów. Osoba taka, bowiem, podejmuje się oddania przesyłki właściwej osobie i ewentualne negatywne skutki z tym związane obciążają adresata. Podobnie, nie usprawiedliwia uchybienia terminowi fakt, że skarżący przebywał na wyjeździe służbowym. To w interesie skarżącego, prowadzącego swoje sprawy starannie i z należytą uwagą leży, by zabezpieczyć możliwość realizowania obowiązków procesowych wynikających z osobistego prowadzenia sprawy także spoza miejsca zamieszkania i realizowania takich czynności w terminie. W dobie elektronicznej bankowości wykonanie przelewu jest możliwe na pewno z każdego miejsca w Europie, a wiec także w trakcie jazdy samochodem do Pragi jak i pobytu na miejscu. Należy także zauważyć, że z oświadczenia K. M. wynika, że skarżący zapoznał się z treścią przesyłki 1 maja 2017 r., zatem mógł w tym dniu, lub też w dniu następnym, nie uchybiając terminowi, uiścić żądany wpis. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona dopuściła się niedbalstwa. W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego została skutecznie doręczona małżonce skarżącego w dniu 24 kwietnia 2017 r., ponadto skarżący zapoznał się z jej treścią 1 maja 2017 r., a zatem miał możliwość uiszczenia wpisu w terminie. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.