II SA/Gd 2288/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka – Pilch (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Przybielski WSA Janina Guść Protokolant Barbara Kroczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2004 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie renty socjalnej Oddala skargę II SA/Gd 2288/02 U z a s a d n i e n i e Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. działając z upoważnienia Rady Miejskiej z dnia 6 lipca 1999 r., decyzją z dnia 21 czerwca 2002 r. Nr MOPS-421/Odm. RS/19/06/02 uchylił w całości z dniem 1 czerwca 2002 r. decyzję własną z dnia 29 kwietnia 1998 r. Nr 421/RS/49/98 w sprawie przyznania R.G. renty socjalnej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 43 ust. 2a w związku z art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jednol. Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 29 kwietnia 1998 r. R.G. nabył prawo do renty socjalnej w pełnej wysokości. W związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności w okresie od 6 września 2001 r. do 14 kwietnia 2003 r. świadczeniobiorcy przysługiwało prawo do 30% świadczenia zgodnie z treścią art. 28 ustawy o pomocy społecznej. Organ wskazał, że zgodnie z treścią ww. przepisu prawo do 30% przyznanego świadczenia przysługuje tylko osobie samotnej. W dniu 8 maja 2002 r. R.G. zawarł związek małżeński i z tym dniem przestał być osobą samotną. W tej sytuacji organ uznał, że brak jest podstaw do wypłaty świadczenia w postaci renty socjalnej przez okres odbywania kary pozbawienia wolności. W odwołaniu od powyższej decyzji R.G. wskazywał na krzywdzący charakter rozstrzygnięcia organu I instancji wskazując na zły stan zdrowia oraz okoliczność, że żona jego nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 sierpnia 2002 r. Nr [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednol. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 38 ust. 3 w zw. z art. 43 ust. 2a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jednol. Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekając w sprawie merytorycznie: uchyliło z dniem 21 czerwca 2002 r. decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 29 kwietnia 1998 r. Nr [...]przyznającą odwołującemu rentę socjalną. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że R.G. zgodnie z decyzją Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 29 kwietnia 1998 r. Nr [...], zmienionej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 kwietnia 2002 r. Nr [...] pobierał rentę socjalną w wysokości 30% przyznanego świadczenia a świadczenie w tej wysokości pobierał w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności jako osoba samotna. Ponieważ do organu I instancji wpłynął odpis skrócony aktu małżeńskiego odwołującego, z którego wynika, że w dniu 8 maja 2002 r. zawarł związek małżeński z A.P. uznać należało, że zmieniła się jego sytuacja osobista. W rozumieniu ustawy o pomocy społecznej nie jest on już osobą samotną i tym samym zgodnie z przepisami tego aktu prawnego utracił prawo do świadczeń z pomocy społecznej. W ocenie organu odwoławczego brak było natomiast podstaw do orzeczenia w dniu 21 czerwca 2002 r. o uchyleniu decyzji przyznającej prawo do przedmiotowego zasiłku z dniem 1 czerwca 2002 r., gdyż uchylenie decyzji na niekorzyść strony oznacza, że dopiero z chwilą wydania decyzji tj. z dniem 21 czerwca 2002 r. strona traci prawo do zasiłku. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.G. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie Sądu skarga R.G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 29 kwietnia 1998 r. przyznano skarżącemu prawo do renty socjalnej. W związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności skarżącemu, jako osobie samotnej przysługiwało, zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jednol. Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), prawo do 30% przyznanego świadczenia. W dniu 8 maja 2002 r. skarżący zawarł związek małżeński i tym samym przestał być osobą samotną w rozumieniu przepisów cyt. wyżej ustawy. Zgodnie z art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej osoby odbywające karę pozbawienia wolności tracą prawo do świadczeń z pomocy społecznej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z przywołanego wyżej przepisu art. 28 ustawy wynika zatem, że tylko osobom samotnym uprawnionym do renty socjalnej, podczas odbywania kary pozbawienia wolności, wypłaca się to świadczenie w wysokości 30%. Utrata przez skarżącego statusu osoby samotnej skutkować zatem musiała pozbawieniem go prawa do renty socjalnej. Organy przyznające pomoc społeczną na podstawie ustawy o pomocy społecznej zobowiązane są stosować przepisy tej ustawy i wobec bezwzględnego brzmienia przepisów art. 28 i art. 38 ust. 3, mimo trudnej sytuacji materialnej rodziny skarżącego, nie mogły podjąć innego rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Ponieważ w postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził ani naruszeń przepisów prawa materialnego, ani też naruszeń przepisów postępowania, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.