II SA/Gd 229/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. i B. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić skarżącym J. A. i B. D. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 229/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. A. i B. D. na opisane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pismem z dnia 27 września 2010 r. skarżąca J. A. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku, wskazując w uzasadnieniu wniosku, że termin nie został zachowany z uwagi na wiek skarżących. Podniosła, że oboje są przed ukończeniem 70 lat i ciągle chorują, wskazała, że jej brat jest po zawale i musi się nim opiekować, sama zaś choruje na nadciśnienie i skurcze nóg. O wydaniu wyroku dowiedziała się telefonicznie w dniu 22 września 2010 r. Na skutek wezwania do wskazania daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu oraz do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w szczególności nadesłania stosownych zaświadczeń lekarskich, z których jednoznacznie będzie wynikać, na jaką jednostkę chorobową cierpią skarżący oraz w jakim okresie skarżący B. D. wymagał stałej i intensywnej opieki ze strony skarżącej, do tutejszego Sądu wpłynęło pismo skarżącego B. D., w którym poinformował on, że nie jest ubezpieczony i nie płaci składki na ubezpieczenie społeczne, ale ciągle choruje, leczy się sam, prywatnie, jest po zawale i żyje w ciągłym stresie, jest sam. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie termin do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia upłynął w dniu 18 sierpnia 2010 r. Z pisma skarżących wynika, że o terminie do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku dowiedzieli się telefonicznie w dniu 22 września 2010r. W ocenie Sądu, brak było podstaw do zakwestionowania powyższego oświadczenia. Z tych względów Sąd uznał, że wniosek z dnia 27 września 2010 r. o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku został złożony w terminie a zatem możliwa jest jego merytoryczna ocena. Wyjaśnienia przedstawione przez skarżących w rozpoznawanym wniosku nie mogły prowadzić do jego uwzględnienia. Nie uprawdopodobnili oni bowiem braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności Sąd miał na uwadze, że skarżący zostali prawidłowo zawiadomieni o terminie rozprawy i jednocześnie pouczeni o trybie zaskarżenia wyroku. Skarżący powołują się na chorobę obojga z nich, nie zwalnia to jednak z odpowiedzialności za zaniechanie czynności procesowych. Skarżący nieobecni na rozprawie, mogli dowiedzieć się o wyniku sprawy listownie lub telefonicznie, zaś o sposobie zaskarżenia orzeczenia, czy o konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia zostali pouczeni w zawiadomieniu o terminie rozprawy, a ponadto informacji w tym zakresie mogli również uzyskać w analogiczny sposób i osobiście lub za pośrednictwem poczty złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W ten właśnie sposób skarżąca J. A. powzięła informację o treści zapadłego wyroku w sprawie, na skutek czego osobiście złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z rozpoznawanym wnioskiem o przywrócenie terminu. Brak było zatem, w ocenie Sądu, aby skarżący podjęli w odpowiednim czasie niezbędne starania zmierzające do uzyskania wiedzy o wyniku sprawy i złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Odnośnie zaś choroby skarżących, to skarżący nie uprawdopodobnili, również po wezwaniu do uzupełniania rozpoznawanego wniosku, by w okresie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku występował stan uniemożliwiający złożenie takiego wniosku przez skarżących. Skarżący nie przedłożyli jakichkolwiek dokumentów jak np. zaświadczeń lekarskich, z których wynikałoby, że ich stan zdrowia uniemożliwiał im dokonywanie czynności w postępowaniu przed sądem, w szczególności zaś nie uprawdopodobnili, że skarżący B. D. cierpi na chorobę tego rodzaju, że wymaga stałej opieki innej osoby, a jeżeli taka sytuacja rzeczywiście występuje, to czy nie istniała możliwość posłużenia się w tym zakresie osobą trzecią w celu umożliwienia dokonania czynności procesowej. Stan zdrowia, który w ocenie skarżących stanowił przyczynę uchybienia terminu nie mógł mieć takiego charakteru, bowiem nie przeszkodził skarżącym w samodzielnym sporządzeniu, podpisaniu oraz osobistym złożeniu pisma procesowego stanowiącego rozpoznawany wniosek. Oceniając zasadność rozpoznawanego wniosku Sąd miał na uwadze, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Od osoby występującej przed sądem można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw. Dopuszczenie się przez nią choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić zatem wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wskazać należy, że obowiązkiem strony uczestniczącej w postępowaniu sądowym jest dochowanie należytej staranności w dokonywaniu czynności procesowych. Skarżąca, prawidłowo zawiadomiona o wyznaczeniu rozprawy, odstępując od osobistego stawiennictwa na posiedzeniu, winna była podjąć stosowne czynności zmierzające do uzyskania informacji o treści zapadłego na rozprawie rozstrzygnięcia w sprawie. Informację w tym zakresie mogła uzyskać w godzinach pracy Sądu, zarówno stawiając się osobiście w jego siedzibie, jak również drogą telefoniczną. Brak było zatem podstaw, aby uwzględnić twierdzenia skarżącej, że nie miała ona możliwości dowiedzieć się o rozstrzygnięciu Sądu. Zaniechanie skarżącej w uzyskaniu informacji o treści rozstrzygnięcia zapadłego na rozprawie trzeba zatem ocenić jako brak staranności, której należało wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i z tej przyczyny, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ich wniosku o przywrócenie terminu nie uwzględnił orzekając jak w sentencji postanowienia.