II SA/Gd 23/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 14 października 2009 r., Nr XXXVIII/307/2009 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Miasta w sprawie negocjacji dotyczących zbycia udziałów spółki postanawia: odmówić W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem złożonym w dniu 4 maja 2010 r. (data stempla pocztowego) na urzędowym formularzu PPF W. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wskazał w uzasadnieniu, że nie posiada żadnych środków, które mógłby przeznaczyć na opłaty sądowe i ustanowienie pełnomocnika. Podał, że nic nie posiada i nie jest nigdzie zatrudniony, zatem żadnych dochodów nie uzyskuje. Sam prowadzi gospodarstwo domowe. W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawcy, jego zarobków oraz stanu majątkowego referendarz, pismem z dnia 14 maja 2010 r. (doręczonym w dniu 5 czerwca 2010 r.), zobowiązał go do przedłożenia następujących dokumentów źródłowych: odpisów wszystkich złożonych przez niego zeznań podatkowych za rok 2008 i 2009, a w przypadku ich nieskładania stosownego zaświadczenia w tym przedmiocie z właściwego urzędu skarbowego, wyciągów i wykazów z ostatnich trzech miesięcy ze wszystkich posiadanych przez niego rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych, a w przypadku ich nieposiadania złożenia stosownego oświadczenia w tym przedmiocie, złożenia wyjaśnień odnośnie źródeł utrzymania wnioskodawcy – z czego utrzymuje się, skąd bierze środki na zakup żywności i leków, gdzie faktycznie mieszka, czy korzysta z pomocy innych osób lub pomocy społecznej, zaświadczenia z urzędu pracy o pozostawaniu osobą bezrobotną, nakazu płatniczego dotyczącego nieruchomości przy ul. [...] w B. ze wskazaniem, kto zamieszkuje w tej nieruchomości i kto jest jej właścicielem, złożenia oświadczenia, gdzie mieszka skarżący, oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na skarżącego pojazdów mechanicznych (podania marki, roku produkcji, daty zakupu i aktualnej wartości). Skarżący w wyznaczonym terminie (tj. do dnia 21 czerwca 2010 r.) wymaganych dokumentów nie przedłożył. Nie złożył także oświadczenia we wskazanym zakresie. W piśmie z dnia 17 czerwca 2010 r. wskazał jedynie, że "stosownie do wezwania Sądu z dnia 14 maja 2010 r. wnosi o przyznanie prawa pomocy". Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływaną dalej jako P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W przedmiotowej sprawie referendarz sądowy, nie mając wystarczających danych w złożonym wniosku, wezwał skarżącego w trybie art. 255 P.p.s.a. do przesłania dokumentów oraz podania informacji, odnoszących się do jego sytuacji majątkowej i rodzinnej, mając przy tym na uwadze uregulowania zawarte w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Skarżący z tego obowiązku się nie wywiązał. W tej sytuacji referendarz uznał, że skarżący uchylając się od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, nie wykazał wskazywanych we wniosku oraz w toku postępowania okoliczności, dotyczących jego sytuacji zarobkowej i majątkowej, co w konsekwencji stanowiło przeszkodę do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.