II SA/Gd 2300/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Andrzej Przybielski Sędziowie : WSA: Janina Guść NSA: Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant: Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. i J. D. i T. B. na decyzję Wojewody z dnia 30 sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na przebudowę garażu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 czerwca 2000 r. nr [...] , 2/ stwierdza że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie może być wykonana, 3/ zasądza od Wojewody na rzecz L. i J. D. kwotę 10,- zł./dziesięć złotych/ oraz na rzecz T. B. kwotę 10,-zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Gd 2300/00 Uzasadnienie L. i J. D. oraz T. B. wystąpili do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku ze skargą na decyzję Wojewody z dnia 30 sierpnia 2000 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 czerwca 2000 r. Utrzymaną w mocy decyzją organ I instancji po rozpoznaniu wniosku W. i W. K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wymienionym pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę garażu na pawilon usługowy (sklep) na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu podano, że W. i W. K. w dniu 15 maja 2000 r. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na przebudowę istniejącego garażu i załączyli projekt budowlany oraz opinię Architekta Miejskiego. Zastrzeżenia do w/w decyzji zgłosili skarżący podnosząc, że w sprawie toczy się postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które nie zostało zakończone a ponadto nie zostało uwzględnione postanowienie Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia 17 stycznia 2000 r. Uznając iż istnieją podstawy do wydania wnioskowanego pozwolenia organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że, jak wynika z dokumentacji, inwestor zamierza dokonać przebudowy garażu na sklep w granicach własnej działki, bez naruszania elementów konstrukcyjnych i wykończeniowych sąsiedniego garażu należącego do T. B. Projektowana przebudowa posiada pozytywną opinię Architekta Miejskiego i stosownie do treści art. 39 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest w tym przypadku wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Wydane postanowienie Generalnego Konserwatora zabytków z dnia 17 stycznia 2000 r., zdaniem organu, dotyczyło innego zamierzenia inwestycyjnego. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, odwołujące się strony zarzuciły, iż legalizuje ona samowolę budowlaną i prowadzi do obejścia przepisów prawa. Wcześniej dokonano bowiem samowolnej rozbiórki zabytkowego muru przy którego istnieniu nie byłoby w ogóle możliwe wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę przedmiotowego garażu jako że obiekt nie miałby bezpośredniego dojścia z ulicy. Podzielając stanowisko organu I instancji, organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, że projektowana inwestycja nie powoduje żadnych utrudnień w korzystaniu z nieruchomości sąsiedniej (T. B. – właścicielki dz. nr [...]) a już w żaden sposób nie ogranicza korzystania z garażu stanowiącego własność L. i J. D. (dz. nr [...]).W zakresie podnoszonych w odwołaniu wątpliwości dotyczących opinii konserwatora zabytków, organ II instancji podaje, iż wystąpił do Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków o udzielenie informacji w powyższej sprawie. W piśmie z dnia 29 sierpnia 2000 r. Kierownik Delegatury w S. wskazał, że mur zlokalizowany przy ul. [...] w S. został już rozebrany, a opinia w sprawie jego rozbiórki została wydana w dniu 4 listopada 1999 r. w której to stwierdzono, że mur nie jest obiektem zabytkowym wpisanym do rejestru zabytków. W powołanym piśmie z dnia 29 sierpnia 2000 r. stwierdza się też, że ponieważ przedmiotowa inwestycja będzie realizowana w strefie ochrony konserwatorskiej wyznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego miasta S., służba konserwatorska opiniuje jedynie formę przestrzenną planowanej inwestycji. W dalszej części motywów decyzji organ II instancji zwraca uwagę, że w piśmie z dnia 2 sierpnia 1999 r. stwierdza się, iż w/w Delegatura nie wnosi zastrzeżeń pod względem konserwatorskim do propozycji przebudowy garażu na pawilon handlowy pod względem formy obiektu i jego lokalizacji. Uzasadnia to stwierdzenie, że wymogi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazujące uzyskanie dla przewidzianych prawem budowlanym rozwiązań technicznych opinii i sprawdzeń właściwych organów zostały spełnione. W wniesionej skardze skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem organu prezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podtrzymali zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzucili, że zaskarżona decyzja wydana została zarówno z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania zawartych w k.p.a.. Zdaniem skarżących nie uwzględnione zostały ich interesy jako właścicieli nieruchomości sąsiednich. W ich ocenie konieczność przebudowy jednego z segmentów garaży spowoduje naruszenie konstrukcji pozostałych garaży. W skardze zwraca się też uwagę na okoliczność, że opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie została wydana w formie postanowienia przewidzianej w art.106 k.p.a. przez co pozbawiono ich możliwości wniesienia środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwie wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Treść przytoczonego przepisu uzasadnia właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do rozpoznania niniejszej sprawy. Skarga podlegała uwzględnieniu. Art. 106 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody, albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stosownie do treści § 2 w/w artykułu załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę a zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie ( § 5). Jak wynika z treści pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w S. z dnia 29 sierpnia 2000 r.- teren inwestycji położony jest w strefie ochrony konserwatorskiej wyznaczonej w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. S. W dalszej części pisma stwierdza się, że w takiej sytuacji Konserwator opiniuje jedynie formę przestrzenną planowanej inwestycji. Zdaniem Sądu objęcie terenu ochroną konserwatorską w obowiązującym planie ma ten skutek, że wymóg zajęcia stanowiska przez w/w organ można uznać za spełniony przy zachowaniu trybu jaki ustawodawca przewidział w art. 106 k.p.a. .Pojęcie "terenu ochrony" ma zakres szerszy i nie musi dotyczyć konkretnego obiektu znajdującego się na tym terenie (np. przebudowywanego garażu).Sam obiekt może nie być przedmiotem ochrony konserwatorskiej lecz jego przebudowa nie zawsze będzie obojętna z punktu widzenia ochrony danego terenu (chociażby z uwagi na wskazaną w w/w piśmie Konserwatora formę przestrzenną). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 , poz.717) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wywierają bezpośrednie skutki w sferze praw i obowiązków osób , których dotyczą ale również mają na celu ochronę interesu publicznego. Nie dopełnienie procedury o której wyżej mowa spowodowało, naruszenie powołanych wyżej przepisów i z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz.1270) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art.55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA w zw. z art. 97 ust. 2. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.).