II SA/Gd 231/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi I. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia 16 października 2018 r. nr [...]. I. T. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 stycznia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z 16 października 2018 r. ustalającą na rzecz Gminy Miejskiej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na dz. nr [..] oraz [..], obr. [..] w R. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że z przeprowadzonej analizy wynikają następujące parametry: - nieprzekraczalna linia zabudowy - 5m od granicy z działką drogową (dz. nr [..], obr. [..]) dla budynku w pierwszej linii zabudowy; - wielkość powierzchni zabudowy - do 30%; - powierzchnia biologicznie czynna - tereny w granicach nieruchomości z wyłączeniem utwardzonych dojść do budynku, wjazdów i dojazdów do garażu oraz miejsc postojowych; - szerokość elewacji frontowej – 11 m z tolerancją 20%; - wysokość zabudowy: . a)maksymalnie 11 m do kalenicy (do 3 kondygnacji nadziemnych, uwzględniając poddasze) dla dachów skośnych, b)maksymalnie 8 m do górnej krawędzi elewacji frontowej, (do 2 kondygnacji nadziemnych) dla dachów płaskich; - geometria dachu - płaski lub wielospadowy o kącie nachylenia 35° - 45°, - funkcja i forma zabudowy - wolnostojąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wskazał organ I instancji, że obszar nie jest objęty ochroną Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody oraz ochroną konserwatorską w zakresie zabytków. Nieruchomość nie posiada przyłączy infrastruktury technicznej. Istnieje możliwość wykonania, na potrzeby wnioskowanej inwestycji przyłączy wszystkich mediów - na warunkach określonych przez gestorów sieci. Obsługa komunikacyjna odbywa się od ul. M., lokalizację zjazdu należy uzgodnić z Wydziałem Inżynierii Miejskiej Urzędu Miasta. Stanowiska postojowe w ilości 2 stanowisk na 1 mieszkanie należy zbilansować dla wszystkich budynków na działce oraz lokalizować w granicach wnioskowanej inwestycji. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu - kształtuje się na terenie przyjętym do analizy od 9% do 39%. Teren jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003 r., w oparciu o art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z informacją z rejestru gruntów nieruchomość stanowi użytek rolny : "RV" - grunty orne. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji przekazano do uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych - Staroście (postanowienie z 30 lipca 2018 r.). Na nieruchomości nie występują urządzenia melioracji wodnych, a zatem projekt decyzji nie wymaga uzgodnienia w tym zakresie. Wskutek wniesienia odwołania m.in. przez skarżącą sprawa stała się przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które po przytoczeniu przepisów z zakresu ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2018, poz.1945, dalej u.p.z.p. albo ustawa ) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1588, dalej rozporządzenie) podzieliło ustalenia organu I instancji i przyjęło, że wnioskowana inwestycja spełnia wszelkie wymagania pozwalające na ustalenie warunków zabudowy. Wskazało Kolegium, że obszar przyjęty do analizy został wyznaczony zgodnie z przepisami, tj. w odległości 60m wokoło działki ( front działki, który przylega do drogi - 20m). Z treści sporządzonej analizy wynika, iż na obszarze analizowanym występuje funkcja mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna, znajduje się na nim zabudowa mieszkaniowa wolnostojąca oraz bliźniacza wraz z zabudową towarzyszącą. Przyjęcie wskazanych w decyzji kryteriów i parametrów dla planowanej inwestycji wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a sporządzonej przez uprawnioną osobę (wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów). Znajdująca się w aktach sprawy analiza, wykazała, że planowana inwestycja spełnia wymogi art.61 ust. 1 ustawy, a parametry nowej zabudowy zostały określone w sposób dający się pogodzić z zaistniałym stanem rzeczy. W świetle powyższego Kolegium uznało, że zarzuty zawarte w odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut nieuwzględnienia znajdujących się w obszarze analizowanym urządzeń melioracji wodnych oraz sąsiedztwa rzeki Z. (powodującej zalewanie terenów) jest przedwczesny. Kwestia ewentualnego ich wpływu na możliwość zrealizowania planowanej inwestycji oraz na działki sąsiednie będzie przedmiotem rozważań na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Również kwestia określenia wymaganego zakresu uzbrojenia będzie ustalana w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzut naruszenia art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy w drodze pisma, jest bezpodstawny, albowiem uzgodnienie Starosty w zakresie ochrony gruntów rolnych zostało wydane we właściwej formie, tj. w formie postanowienia z 30 lipca 2018 r. We wniesionej skardze I. T., dalej skarżąca, zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania skarżącej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o zakończeniu postępowania dowodowego, uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji i uzasadnienie swojego stanowiska; art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie przez organ Skarżącej i nie odniesienie się przez organ do zarzutów zawartych w jej odwołaniu od decyzji z dnia 16 października 2018 r. wydanej przez Burmistrza Miasta; art. 28 k.p.a. poprzez nadanie przymiotu strony "Gminie Miejskiej Miasta " z pominięciem Gminy Miejskiej i skierowanie do tegoż podmiotu decyzji z 16 stycznia 2019 r., w sytuacji, gdy podmiot taki nie istnieje, tym samym zaskarżona decyzja SKO z 16 stycznia 2019 r. została skierowana do fikcyjnego podmiotu, nie będącego stroną w sprawie; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta z 16 października 2018 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazaniu sprawy do jej ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki określone wart. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w szczególności, że będzie stanowiło kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich; art. 31 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędne uznanie przez SKO, że wniosek Gminy Miejskiej z 5 czerwca 2018 r. o ustalenie warunków zabudowy został podpisany przez osobę uprawnioną, w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika, aby Sekretarz w osobie R. G. był umocowany do składania tego typu oświadczeń w imieniu wnioskodawcy, tj. Gminy Miejskiej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła skarżąca o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podniosła skarżąca, że w swoim odwołaniu z 19 listopada 2018 r. od decyzji Burmistrza Miasta z 16 października 2018 r. podniosła szereg zarzutów, które nie zostały wzięte pod uwagę przez organ odwoławczy. Tym samym organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Precyzując zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wskazała skarżąca, że Kolegium nie poinformowało jej o zakończeniu postępowania dowodowego, tym samym uniemożliwiając wypowiedzenie się przed wydaniem, co doprowadziło do złamania fundamentalnej i jednej z podstawowych zasad postępowania, a mianowicie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu: Naruszenia art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. upatruje skarżąca w nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprze zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności brak odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu. W kwestii naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazała skarżąca, że Kolegium nadało przymiot strony "Gminie Miejskiej Miasta " (vide: pkt 7 rozdzielnika na str. 7 zaskarżonej decyzji SKO), z pominięciem Gminy Miejskiej (bowiem taka jest prawidłowa nazwa wnioskodawcy, jak wynika ze statutu Miasta - vide: §5 załącznika do uchwały Nr LIV/612/2014 Rady Miejskiej z dnia 28 sierpnia 2014 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały Nr X/89/2003 Rady Miejskiej z dnia 24 kwietnia 2003 r. w sprawie ustalenia Statutu Miasta - opublikowanej w BIP Urzędu Miasta) i skierowanie do tegoż podmiotu decyzji z 16 stycznia 2019 r., w sytuacji, gdy podmiot taki nie istnieje, tym samym zaskarżona decyzja organu odwoławczego została skierowana do nieistniejącego podmiotu, nie będącego stroną w niniejszej sprawie. Ta "pomyłka" nie została w jakikolwiek sposób "skorygowana" przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, co powoduje obarczenie postępowania wadą prawną rzutującą na możliwość wznowienia postępowania w sprawie. Kolejny zarzut dotyczy braku weryfikacji uprawnienia Sekretarza Gminy Miejskiej w osobie R. G. do podpisania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby Sekretarz Gminy Miejskiej umocowany był do tej czynności. Kwestionując spełnienie przesłanek z przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. podniosła skarżąca, że organy nie zweryfikowały, czy na terenie sąsiadującym z planowaną inwestycją znajduje się co najmniej jeden legalny obiekt, bowiem przystępując do oceny, czy możliwe jest ustalenie dla danego zamierzenia inwestycyjnego warunków zabudowy, należy dokonać analizy i ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową inwestycję, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 2325 ), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozpatrując skargę na rozstrzygniecie organu administracji ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 stycznia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta z 16 października 2018 r. w przedmiocie ustalenia na rzecz na rzecz Gminy Miejskiej - warunków zabudowy terenu dla działek nr [..] oraz nr [..], obręb [..] w R. zlokalizowanej przy ul. M. w R., polegające na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że działki objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położone są na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak przy tym wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczą warunków, jakie musi spełniać teren, na którym ma być prowadzona inwestycja powodująca konieczność uzyskania warunków zabudowy wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca nałożył na organ wydający decyzję obowiązek sprawdzenia oraz określenia wymagań, jakie powinna spełniać nowa zabudowa w związku z już istniejącą zabudową w sąsiedztwie oraz sposobem zagospodarowania terenu. Zatem w przypadku braku planu zagospodarowania naczelną zasadą towarzyszącą regulacji ładu przestrzennego jest kontynuacja. Nowa zabudowa powinna stanowić kontynuację zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno jeżeli chodzi o funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie terenu. Kontynuacja powinna dotyczyć także gabarytów, formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy, są zdefiniowane w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588; dalej: rozporządzenie). Dalej wyjaśnienia wymaga, że w celu stwierdzenia, czy planowana inwestycja spełnia wymogi ładu przestrzennego, obowiązkiem organu jest przeprowadzenie na tym obszarze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wymaga, by była to kopia mapy zasadniczej, lub w przypadku jej braku, kopia mapy katastralnej, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmująca teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. W każdej więc sprawie o ustalenie warunków zabudowy konieczne jest sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej przez podmiot uprawniony, przy czym na organie spoczywa wynikający z art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. obowiązek dokonania takiej oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, dokładnie w taki sam sposób, w jaki ocenić należy każdy dowód z opinii biegłego. Analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi główny dowód w sprawie i pełni kluczową rolę w określaniu wymaganych parametrów i wskaźników. Tylko rzetelna i kompletnie sporządzona analiza z prawidłowo dokonanymi obliczeniami rachunkowymi pozwala na ustalenie warunków zabudowy zgodnie z przepisami. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zdaniem Sądu organy rozstrzygające w niniejszej nie sprostały tym wymaganiom, co doprowadziło do oparcia wydanych w sprawie rozstrzygnięć o wadliwie sporządzoną analizę urbanistyczną. I w tym miejscu zasadne stają się zarzuty skarżącej o nierzetelnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i braku jednoznacznego ustalenia o spełnieniu przez wnioskowana inwestycję przesłanek gwarantujących wydanie decyzji pozytywnej. W pierwszej kolejności podnieść należy, że wbrew oczywistym wymogom § 3 rozporządzenia autor analizy zaniechał ustalenia parametrów zabudowy wszystkich nieruchomości w obszarze analizowanym. W każdym razie ze sporządzonej w sprawie analizy nie wynika na jakiej podstawie ustalono w decyzji poszczególne parametry dla wnioskowanej zabudowy. Tymczasem, jak wskazuje definicja obszaru analizowanego zawarta w § 2 pkt 4 rozporządzenia, obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Badaniu podlegają więc wszystkie nieruchomości w granicach wyznaczonych zgodnie z rozporządzeniem. Już sam sposób wyznaczenia obszaru analizowanego determinuje konieczność badania cech zabudowy wszystkich znajdujących się w jego granicach nieruchomości. Tylko w taki sposób możliwe jest bowiem zweryfikowanie, czy nowa zabudowa nie naruszy ładu przestrzennego. Ustalenie rodzaju i gabarytów istniejącej zabudowy w całym obszarze niezbędne jest również dla prawidłowego określenia wskaźników nowej zabudowy, pozwala bowiem na określenie średnich wielkości w obszarze badanym. Natomiast w kontrolowanej sprawie nie sposób ocenić czy wszystkie nieruchomości zostały wzięte pod uwagę przy określaniu funkcji i gabarytów planowanej zabudowy, gdyż w aktach takiej informacji brakuje, a lakoniczność sporządzonej analizy nie odpowiada na pytanie co było podstawą ustaleń zawartych w kontrolowanych decyzjach. Również ustalenie wymaganych rozporządzeniem wskaźników nowej zabudowy co do zasady jako odpowiadającej średnim wielkościom wskaźników na obszarze analizowanym (vide § 5 ust. 1, § 6, § 7 ust. 3 i § 8 rozporządzenia) wskazuje na konieczność dokonania ustaleń dotyczących zabudowy wszystkich nieruchomości w obszarze analizowanym. Parametry nowej zabudowy ustala się z uwzględnieniem wszystkich obiektów znajdujących się w granicach obszaru analizowanego. Nierzetelność analizy i sporządzenie jej bez zachowania wymogów statuowanych przez ustawę i rozporządzenie sprawia, że nie sposób uznać, że przyjęte przez organy w niniejszej sprawie średnie wskaźniki poszczególnych elementów zabudowy odzwierciedlają rzeczywisty stan zabudowy. W konsekwencji, ustalone w decyzji parametry nowej zabudowy nie poddają się kontroli Sądu. Potwierdzone przez Sąd uchybienia wymagały zaakceptowania postawionych w skardze zarzutów naruszenia przez SKO i organ I instancji przepisów postępowania i prawa materialnego w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy warunków zabudowy. SKO nie odniosło się należycie do postawionych w odwołaniu zarzutów. Zaś organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.. Końcowo odnosząc się do pozostałych zarzutów strony skarżącej Sąd wyjaśnia, że chybiony jest zarzut naruszenia przez Kolegium przepisu art. 10 k.p.a. bowiem miałby on zastosowanie wówczas, gdyby organ dokonał jakichkolwiek ustaleń we własnym zakresie na etapie postępowania odwoławczego. Natomiast materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania decyzji odwoławczej w porównaniu z etapem zamknięcia postępowania przez organem I instancji nie został poszerzony, więc nie pojawiły się okoliczności, o których skarżąca nie miałaby wiedzy. W żaden sposób SKO nie uchybiło prawu strony do czynnego uczestnictwa w postępowaniu. Niecelowe staje się odnoszenie do pozostałych zarzutów sformułowanych przez skarżącą w świetle wyeliminowania obu wydanych w sprawie decyzji z obrotu prawnego. Braki i uchybienia wydanych decyzji organów obu instancji skutkowały uchyleniem tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta z 16 października 2018 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji obowiązany będzie uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia wyroku.