II SA/Gd 232/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania wnioskodawcy prawa pomocy. W dniu 20 kwietnia 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego złożony i podpisany przez działającą w jego imieniu matkę E. C., o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem referendarza sądowego z 16 czerwca 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienie braku formalnego złożonego wniosku w terminie 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez podpisanie formularza wniosku osobiście przez wnioskodawcę P. C.. Termin 21 dni został wyznaczony z uwagi na zamieszkiwanie przez skarżącego w Australii. W dniu 5 lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przedłużenie wyznaczonego przez Sąd terminu na uzupełnienie złożonego wniosku o dodatkowe 2 tygodnie. Referendarz sądowy zarządzeniem z 6 lipca 2017 r. przedłużył termin na złożenie uzupełnionego formularza wniosku o przyznaniu prawa pomocy do dnia 31 lipca 2017 r.. W dniu 25 lipca 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego cofający wniosek o przyznanie prawa pomocy z jednoczesnym uiszczeniem wpisu sądowego w sprawie. Powyższe stanowi podstawę do stwierdzenia, że postępowanie w sprawie prawa pomocy z wniosku skarżącego z 20 kwietnia 2017 r. podlega umorzeniu. Jak przewiduje bowiem art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej dalej również jako "p.p.s.a."), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z uwagi na powyższe referendarz sądowy, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.