II SA/Gd 234/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Z.-C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 21 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. na rzecz skarżącej E. Z.-C. kwotę 500 zł,- (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 9 listopada 2009r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał E. Z.-C. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, nietrwale związanego z gruntem, o wymiarach 4,90m x 7,90m+4,60m x 2,60m + 1,35m x 1,05m, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, oraz drewnianego sanitariatu o wymiarach 1, 18m x 1,20m, studni wierconej i obiektu o konstrukcji drewnianej zamocowanego na trzech rosnących sosnach, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] (nr mapy 3) w K. gmina K. Decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art.48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przedmiotowe obiekty E. Z.-C. pobudowała bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] w K. w 1996 roku. Postanowieniem z dnia 9 maja 2008r. wstrzymano prowadzenie robót przy budowie przedmiotowych obiektów nakładając jednocześnie na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 grudnia 2008r. określonych dokumentów. E. Z.-C. nie wykonała nałożonego obowiązku, w związku z tym organ nakazał rozbiórkę. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. Z.-C. kwestionując dokonane przez organ ustalenia dotyczące obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej. Wskazując na decyzję z dnia 19 czerwca 2001r. [...] stwierdziła, że nie wie co spowodowało zmianę decyzji, skoro od jej wydania stan faktyczny nie uległ zmianie. Na działce znajdują się od 1996r. kontenery socjalne. Skarżąca zakwestionowała również nakaz rozbiórki drewnianej skrzynki umocowanej na drzewach i drewnianej przenośnej skrzyni Decyzją z dnia 21 stycznia 2010r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie z dnia 9 maja 2008r., wstrzymujące na podstawie art. 48 ust.2 i ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane roboty budowlane związane z usytuowaniem na działce nr [...] w K. obiektów budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, nakładając na E. Z.-C. obowiązek przedstawienia w terminie do 30 grudnia 2008r. następujących dokumentów: ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez uprawnioną osobę oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie zaskarżoną decyzją z dnia 9 listopada 2009r., podjętą na podstawie art. 48 ust.1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, organ I instancji nakazał E. Z.-C. rozbiórkę przedmiotowych obiektów budowlanych. W uzasadnieniu poinformował, że do dnia wydania decyzji strona zobowiązana nie wykonała nałożonego obowiązku. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, że stosownie do art. 28 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (zastrzeżenie dotyczące art.29-31 nie ma tu zastosowania). Ponieważ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił naruszenie przywołanej normy prawnej przez fakt usytuowania w 1996r., bez takiej decyzji, na działce nr [...] w K. nietrwale związanych z gruntem trzech drewnianych obiektów: rekreacyjnego, sanitariatu, konstrukcji umocowanej na trzech drzewach i studni wierconej, wydał postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych oraz o nałożeniu na inwestora obowiązku dostarczenia, w określonym terminie, wymienionych w postanowieniu dokumentów. W związku z niewykonaniem tego obowiązku organ pierwszej instancji rozpatrywaną decyzją nakazał rozbiórkę przedmiotowych obiektów, bowiem w myśl art. 48 ust. 4 przywołanej ustawy, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków stosuje się przepis ust.1 tego artykułu, stanowiący, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zatem wydanie tej decyzji było zasadne. Odnosząc się do odwołania, organ odwoławczy przypomniał, że w treści uzasadnienia poprzedniej decyzji wyjaśnił stronie, że "decyzja z dnia 19.06.2001 r. nr [...] o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości została wydana w następstwie błędu w określeniu numeru działek. W takim przypadku nie zachodzi więc tożsamość podmiotów i przedmiotów rozstrzygnięcia jako warunek wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego". Natomiast osoba popełniająca samowolę budowlaną musi liczyć się z możliwymi skutkami tego faktu, w tym z uciążliwością wykonywania nakazów administracyjnych. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. Z.-C. zarzucając: naruszenie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że znajduje on zastosowanie do samowoli budowlanych popełnionych przed dniem 11.07.2003r., naruszenie art. 48 ust. 1 w związku z art. 28, art. 3 pkt 1-4 i 7 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że obiekt o konstrukcji drewnianej zamocowany na trzech rosnących sosnach jest obiektem budowlanym mogącym stanowić przedmiot rozbiórki, naruszenie art. 48 ust. 1 w związku z art. 28, art. 3 pkt 1-4, 7, 9 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że studnia wiercona jest obiektem budowlanym mogącym stanowić przedmiot rozbiórki, podczas gdy jest ona urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 Kpa poprzez wszczęcie postępowania po upływie pięcioletniego okresu od dnia popełnienia samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w pierwotnym brzmieniu ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. obowiązywała wynikająca z art. 48 zasada, że sankcją za wybudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego zezwolenia była rozbiórka obiektu. Jednocześnie art. 49 ust. 1 przewidywał wyjątek od tej zasady stanowiąc, iż nie można orzec nakazu rozbiórki jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego. Na właścicielu spoczywał wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Dopiero gdy go nie uzyskał zachodziła podstawa do orzeczenia rozbiórki. Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy prawo budowlane ( która weszła w życie od 24 grudnia 1997 r. - Dz.U. 1997r., Nr 111, poz. 726 ze zm. ) zmieniła treść przepisu art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w taki sposób, iż właściwy organ nie mógł orzec rozbiórki jeżeli upłynęło 5 lat od dnia ukończenia budowy obiektu budowlanego, a jego istnienie nie naruszało przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolejna zmiana została wprowadzona ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz. 718 ). Ustawodawca złagodził wówczas sankcje za samowolę budowlaną, rozszerzając zakres wyjątków od zasady, że w razie samowoli budowlanej właściwy organ wydaje nakaz rozbiórki obiektu. Ustawa z 27 marca 2003 r. wprowadziła możliwość legalizacji budowy pod warunkiem zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno – budowlanymi, przy czym legalizacja samowoli została uzależniona od uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. od momentu wejścia w życie powyższej ustawy, a więc od dnia 11 lipca 2003 r. osoby, które nie wystąpiły uprzednio o wydanie stosownego pozwolenia na użytkowanie – w trybie dotychczasowego art. 49 Prawa budowlanego – lub też postępowanie w sprawie nie zostało zakończone ostateczną decyzją, musiały uiścić opłatę legalizacyjną. Zróżnicowanie sytuacji prawnej osób, które nie miały obowiązku ponoszenia opłaty legalizacyjnej z osobami na których powyższy obowiązek spoczywał, stało się powodem orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( wyrok z dnia 18 października 2006 r. w sprawie P 27/05). Wyeliminowanie z obrotu prawnego przepisów umożliwiających legalizację obiektów budowlanych wybudowanych w stanie prawnym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. nałożyło na ustawodawcę obowiązek unormowania zagadnienia legalizacji tych spośród obiektów budowlanych, które spełniały w dniu 11 lipca 2003 r. wymóg upływu co najmniej 5 lat od momentu zakończenia budowy, w przypadku gdy przed dniem 11 lipca 2003 r., a więc przed dniem zmiany przepisów, nie wszczęto postępowania w sprawie ich legalizacji. Obowiązek ten ustawodawca wypełnił uchwalając art. 3 ustawy zmieniającej, który stanowi, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1. W takim przypadku na właścicielu spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W razie nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. W niniejszej sprawie wbrew twierdzeniom skarżącej organy nadzoru budowlanego nie mogły stosować innych przepisów niż obowiązujące w dacie orzekania przez te organy. Postępowanie administracyjne w sprawie zabudowy działki nr [...] położonej w K. zostało wszczęte przez organ nadzoru budowlanego w dniu 9 września 2004r. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem z dnia 9 maja 2008 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane nakładającym obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 czerwca 2009 r., dokumentów w tym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak bowiem ustalono i jest to niesporne, dla terenu K. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Art. 48 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z ust. 2 cytowanego przepisu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1. jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a/ ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b/ ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 2. nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Z ust. 3 wynika natomiast, że w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2 ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie: 1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno- budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Zgodnie zaś z art. 48 ust. 4 ustawy prawo budowlane w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie w/wym. obowiązków stosuje się przepis ust. 1, czyli nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu niniejsza sprawa nie została w sposób należy wyjaśniona przez organ odwoławczy. Rozstrzygając sprawę organ I instancji stwierdził, że skarżąca w 1996 roku na terenie działki nr [...] położonej w K. wybudowała bez pozwolenia na budowę wymienione w decyzji obiekty budowlane. W odwołaniu skarżąca zakwestionowała zakwalifikowanie obiektów jako wymagających pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zastrzeżenie dotyczące art.29-31 nie ma tu zastosowania. Wskazał przy tym, że organ instancji ustalił naruszenie art. 28 przez fakt usytuowania w 1996r., bez takiej decyzji, na działce nr [...] w K. nietrwale związanych z gruntem trzech drewnianych obiektów: rekreacyjnego, sanitariatu, konstrukcji umocowanej na trzech drzewach i studni wierconej. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji, a nadto rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 Kpa). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa). Ponadto stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kpa). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. W ocenie Sądu wbrew powyższym wymogom organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie, który pozwoliłby mu w sposób prawidłowy ustosunkować się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżąca zakwestionowała w odwołaniu orzeczenie nakazu rozbiórki w szczególności w odniesieniu do drewnianej skrzynki umocowanej na drzewach i drewnianej przenośnej skrzyni. W skardze natomiast zarzuciła błędne zakwalifikowanie obiektów jako podlegających rozbiórce, twierdząc przy tym, że pozostają poza regulacją Prawa budowlanego i z tego powodu nie mogą być przedmiotem rozbiórki. Organ odwoławczy określił przedmiot rozbiórki ogólnie jako obiekty. Ustawa Prawo budowlane wymienia natomiast różne kategorie obiektów budowlanych, a mianowicie budynki, budowle i obiekty małej architektury. Organ odwoławczy winien był więc przede wszystkim dokonać kwalifikacji poszczególnych obiektów znajdujących się na przedmiotowej działce. Następnie zaś organ powinien był odnieść się do przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie ich posadowienia. Takich ustaleń i rozważań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma. Wobec braku dokładnych ustaleń w tym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 Kpa. Wskazać nadto należy, że nie zostały również w sposób precyzyjny wyjaśnione okoliczności dotyczące decyzji z dnia 19 czerwca 2001r. nr [...], na którą powoływała się skarżąca w odwołaniu. W aktach sprawy brak jest tej decyzji, zatem nie można ustalić czy jej wydanie ma wpływ na obecne rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego czy też nie. Nie można w związku z tym ocenić czy ewentualnie powstała sytuacji powagi rzeczy osądzonej, skutkująca nieważnością wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć, czy też poprzednie rozstrzygnięcie nie ma żadnego wpływu na legalność tych decyzji. Powyższe uchybienia nie pozwalają na przyjęcie, że podjęta decyzja opiera się na ustaleniach poczynionych zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Skutkiem zaś tego Sąd nie jest w stanie dokonać oceny prawidłowości orzeczonego nakazu rozbiórki. Sąd nie jest władny zmienić uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani uchylić jego fragmentu, chyba że pozostała część uzasadnienia zawiera wystarczającą i adekwatną do rozstrzygnięcia sprawy, argumentację (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2004r., GSK 775/04, LEX nr 177365). Z uwagi na dostrzeżone wyżej uchybienia organu odwoławczego w zakresie postępowania wyjaśniającego warunkującego prawidłowe rozstrzygnięcie, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.