II SA/Gd 2345/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Lokatorsko-Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "M." w G. na decyzję Wojewody G. z dnia 5 listopada 1998 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki - oddala skargę. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 26 sierpnia 1998 r., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nakazał Lokatorsko-Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "M." w G. wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego parkingu - zatoki postojowej przy ul. A. 1 w G. Organ administracji wskazał, że w dniu 26 czerwca 1998 r. otrzymał zgłoszenie Spółdzielni o przystąpieniu do poszerzenia zatoki postojowej przy drodze osiedlowej naprzeciwko budynku przy ul. A. 1. Decyzją z dnia 8 lipca 1998 r. na podstawie art. 30 ust. 2 w związku z art. 29 prawa budowlanego Prezydent Miasta G. zgłosił sprzeciw w sprawie wykonywania tej zatoki, wskazując w jej uzasadnieniu, że tego rodzaju roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzję doręczono Spółdzielni 13 lipca 1998 r. W dniu 23 lipca tego roku przeprowadzono oględziny, podczas których ustalono, że objęte zgłoszeniem prace, wobec których wniesiono sprzeciw decyzją z 8 lipca 1998 r. zostały w całości wykonane poprzez likwidację trawników i poszerzenie istniejącej zatoki postojowej. Organ administracji zawiadomił Spółdzielnię o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego parkingu, umożliwił jej zajęcie w tej sprawie stanowiska oraz złożenie wyjaśnień. LWSM "M." w G. wyjaśniła, że zachodziła konieczność powiększenia ilości miejsc postojowych, gdyż lokatorzy parkowali samochody na trawnikach. Uwzględniając powyższe ustalenia organ administracji wskazał, że realizacja prac objętych zgłoszeniem wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał. Ponadto wykonanie parkingu nastąpiło mimo zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej oraz przed upływem 30 dni od daty doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi. W odwołaniu od tej decyzji Spółdzielnia mieszkaniowa zarzuciła, że zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 1 prawa budowlanego budowa obiektów małej architektury nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W takim przypadku wystarczające jest zgłoszenie prac właściwemu organowi stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgłoszenie takie zostało doręczone Urzędowi Miejskiemu w G. W dniu 13 lipca 1998 r. Spółdzielnia otrzymała decyzję o zgłoszeniu sprzeciwu, lecz w tym dniu wszystkie prace były już wykonane. Nie uwzględniając tego odwołania Wojewoda G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w dniu 5 listopada 1998 r podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jej rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że budowa miejsc postojowych /parkingów/ jest realizacją urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi, co wynika wprost z wyjaśnień pojęć ustawowych zawartych w art. 3 pkt 9 ustawy. Pracy tych nie można zaliczyć do obiektów małej architektury, których definicję zawiera art. 3 pkt 4 prawa budowlanego. Wykonanie przedmiotowej zatoki /parkingu/ bez pozwolenia na budowę oraz wbrew sprzeciwowi wniesionemu przez właściwy organ przed upływem 30-dniowego terminu, uzasadniało w pełni wydanie nakazu rozbiórki w oparciu o art. 48 prawa budowlanego. Spółdzielnia Mieszkaniowa "M." w G. wniosła skargę do Sądu administracyjnego, w której ponowiła zarzuty odwołania wywodząc, że powiększenie istniejącej zatoki postojowej o 6 miejsc parkingowych było wykonaniem obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy. Ponadto, wykonanie tych prac było uzasadnione względami społecznymi i bezpieczeństwem mieszkańców osiedla. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, że do wykonania prac wymagających tylko zgłoszenia organowi można przystąpić po upływie 30 dni od dnia otrzymania takiego zgłoszenia i to przez właściwy organ administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zobowiązuje właściwy organ do wydania nakazu rozbiórki każdego obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ. Zasadą wynikającą z art. 28 ustawy jest to, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę /art. 28/. Przez roboty budowlane należy rozumieć zarówno budowę jak i prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego /art. 3 pkt 7/. W słowniczku ustawowym zawartym w art. 3 prawa budowlanego wyjaśniono pojęcia obiektów małej architektury /art. 3 pkt 4/ oraz pojęcie urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym /art. 3 pkt 9/, przez które należy rozumieć urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wśród tych urządzeń wymieniono place postojowe. W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa nie może ulegać wątpliwości, że wykonywanie robót budowlanych polegających na likwidacji trawników i realizacji w to miejsce parkingu /placów postojowych/ wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca Spółdzielnia takiego pozwolenia nie posiadała, a zatem dopuściła się samowoli budowlanej, której konsekwencją może być wyłącznie nakaz rozbiórki oparty na art. 48 obowiązującego prawa budowlanego. Na marginesie wskazać należy, że rozpoczęcie wykonywania robót budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę /art. 29/ a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi /art. 30 ust. 1/, może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy w terminie 30 dni ad daty doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu /art. 30 ust. 2 prawa budowlanego/. Skarżąca Spółdzielnia dopuściła się rażącego naruszenia art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 3 ustawy, gdyż wykonała przedmiotowe roboty budowlane przed upływem 30 dni od zgłoszenia oraz z naruszeniem ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia 8 lipca 1998 r. Z tych też przyczyn skarga jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.