II SA/Gd 2367/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Sędziowie : WSA Janina Guść SO (del.) Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Danuta Penkalla po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Sz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlane z dnia 20 czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia inwentaryzacji budowlanej, orzeczenia techniczne oraz projektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. E. Sz. złożył skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia inwentaryzacji budowlanej, orzeczenia technicznego oraz projektu budowlanego. Zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 kpa stwierdzi! z urzędu nieważność decyzji wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z dnia 23 kwietnia 2001 r. Nr [...] znak: [...] nakładającej na skarżącego obowiązek dostarczenia inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym osoby uprawnionej, wykonywanych robót budowlanych oraz projektu budowlanego realizowanej inwestycji przy ul. [...] w B., w terminie do dnia 15 maja 2001 r. W decyzji tej zawarto pouczenie, że decyzja jest ostateczna i zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74; poz. 368 ze zm.) stronom służy prawo wniesienia skargi bezpośrednio do NSA w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. W odpowiedzi na skargę wniesiono ojej oddalenie. Wojewódzki Są Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, laki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowić rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należało zatem rozważyć czy w świetle zasady ogólnej postępowania administracyjnego przewidującej, że postępowanie to jest dwuinstancyjne (art. 15 kpa) na przedmiotową decyzję przysługiwała bezpośrednio skarga do Sądu. czy też odwołanie do organu wyższego stopnia (art. 1 27 § 1 kpa). Związane jest to z koniecznością dokonania oceny czy decyzja organu, który był właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 157 § 1 kpa jest decyzją wydaną w pierwszej instancji, czy leż decyzją ostateczną. Kwestia ta, z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie, była przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, który w uchwale całej Izby Cywilnej i Administracyjnej z dnia 15 grudnia 1984 r. III AZP 8/83 (OSNC z 1985 r. Nr 10, poz. 143) przyjął, że: Decyzja organu administracji państwowej uchylająca albo zmieniająca ostateczną decyzję tego organu lub organu niższego stopnia albo stwierdzająca jej nieważność (art. 154. 155, 161-163 oraz 156 kpa), jak również decyzja wydania w ramach przepisów o wznowieniu postępowania przez organ pierwszej instancji (art. 150 § 1 kpa) jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Decyzja o stwierdzeniu nieważności jest decyzją w nowej sprawie i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji, w trybach nadzwyczajnych i zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. Janusz Borkowski [w] Komentarzu C.H. Becka ,.Kodeks postępowania administracyjnego" - W-wa 1996 r. s. 735). W ocenie Sądu zasadny jest pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzane w trybie art. 156 i nast. Kpa. jako postępowanie nadzwyczajne nie powoduje odrębności w zakresie postępowania odwoławczego. Każda zatem decyzja wydana w tym trybie powoduje, że stosuje się w pełnym zakresie i bez wyjątku art. 15 kpa. co prowadzi do wniosku, iż od wydanej w tym trybie decyzji przysługuje zawsze odwołanie do organu wyższego stopnia (art. 127 § 1 kpa), a gdy decyzję wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze - środek odwoławczy przewidziany w art. 127 § 3 kpa. Niezależnie zatem od błędnego pouczenia, jakie zamieszczono w zaskarżonej decyzji, strona skarżąca nie była uprawniona do wniesienia skargi bezpośrednio do Sadu. gdyż w świetle art. 52 § 1 i 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga taka z powodu niewyczerpani a postępowania odwoławczego, jest niedopuszczalna, co prowadzić musiało do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawą - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1271). Wyjaśnić należy skarżącemu, że zgodnie z art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Skarżący jest zatem uprawniony do złożenia takiego odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 58 § 1 i § 2 kpa), które może wnieść do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.